Journey towards the Rising Sun

Closing of the Doors

2007-08-27T19:24:00.000+02:00

Eindelijk is het zover, na 305 dagen is er een einde gekomen aan mijn verblijf in het land van de rijzende zon. Ik kijk met gemengde gevoelens terug, enerzijds zijn er momenten geweest waarop ik even genoeg had van Japan, waar het kleinste contact met zijn inwoners een bron van ergernis was, maar anderzijds moet ik ook constateren dat het jaar voorbij is gevlogen. Ik zie nog altijd het afscheid met mijn ouders en Stef in Brussel Zuid voor mij, ik herinner mij nog de eerste, eerlijk gezegd ontmoedigende indrukken toen ik op Gaidai aankwam en de verloederde staat van de gebouwen en mijn dormitory zag. Er moet ook worden bijgezegd dat de eerste maanden voor mij niet altijd even simpel zijn geweest wegens bepaalde omstandigheden, maar een korte rustperiode in Belgie heeft mij hier wel bij geholpen, alhoewel ik toegegeven niet altijd de gemakkelijkste was tijdens die paar weken.

Het is onvermijdelijk dat dit verblijf een effect heeft op mijn perceptie van dit land. Voordat ik naar hier kwam had ik een vrij positief beeld van Japan, misschien zelfs een tikkeltje naief, wat zich vooral gevormd had na enkele goede contacten met Japanners in Belgie. Dit jaar heeft ook de minder positieve kanten van de maatschappij, die lijkt te worden geleid door oppervlakkige beleefdheid en apathie, belicht die met momenten zeker hebben geprimeerd en een ronduit negatief beeld hebben gevormd. Toegegeven, dit is misschien vertekend door enkele slechte ervaringen die op dit moment de bovenhand halen, maar het is nu eenmaal de realiteit. Natuurlijk heb ik veel goede herinneringen, met name dankzij Hana en Inoue, twee van de beste Japanners die ik ken, en met de tijd zullen de slechte momenten vervagen en zal mijn beeld vanzelf weer worden bijgesteld.

Ik heb zowat alles gezegd wat ik wilde over mijn verblijf in Japan, dus dit zal de laatste keer zijn dat hier iets te lezen valt, tenzij dat ik ooit nog eens in dit gekke land terecht kom (wat er niet echt inzit voor de komende jaren). Bedankt om mijn kleine en grote avonturen in het land van de rijzende zon te volgen gedurende het afgelopen jaar, en na meer dan 60 pagina’s vol te hebben gepend met ervaringen en mijn kijk op dit vreemde land, sluit ik mijn blog af met de hoop dat iedereen toch een beetje heeft kunnen genieten van mijn schrijfsels. Bedankt!

Gettin' Out

2007-08-01T09:40:00.000+02:00

De zomer in Japan is traditioneel de periode waarin schrijnen en tempels festivals organiseren. De meesten zijn klein en eenvoudig, maar de afgelopen weken heb ik er twee bezocht die zeker de moeite waard zijn voor iedereen met een beetje interesse in Japanse cultuur.

Het eerste was Gion-Matsuri, een festival dat al meer dan duizend jaar wordt gevierd om het einde van een reeks ziekten die Kyoto teisterden te herdenken. Het festival duurt eigenlijk de hele maand juli, maar de interessantse activiteit is de optocht die plaatvindt op 17 juli. De grootste straten worden afgesloten van het verkeer, en een parade van schrijnen trekt door de stad.

Gion is het beroemdste festival in Japan, en zoals verwacht komt er ontzettend veel volk op af, ook veel buitenlandse toeristen. De straten staan afgeladen vol, vooral op de hoeken moet je echt drummen om een goed plaatsje te vinden (reden komt later). Net zoals bij Jidai-Matsuri (oktober vorig jaar) zijn de Japanners hier echter uiterst gedisciplineerd in, en gebeurt alles mooi ordelijk. De grote politiemacht die hier voor wordt uitgetrokken zal er ook wel voor iets tussenzitten!

De grote wagens, hoko, zijn zeer indrukwekkend om te zien, vooral omwille van hun rijke versieringen. Naar het schijnt wegen ze rond de 12 ton, gecombineerd met het volk dat er bovenop zit is dit toch wel zwaar peins ik! Daarom moeten de wagens worden voortgetrokken door een tiental mensen. Het spectaculairste gebeurt in de bochten. Aangezien de wagens niet op zichzelf kunnen draaien, moeten ze iedere keer terug in de goede richting worden getrokken. Met elke wagen lopen er een hoop kerels mee die bamboelatten op de grond moeten leggen en deze nat maken zodat de wielen kunnen glijden. Onder luide aanmoedigingen van de mannetjes op de wagen wordt hij een paar graden in de juiste richting getrokken, waarop het hele proces wordt herhaald. Het zag er allemaal niet min uit, en ik zou niet graag in hun schoenen staan en de hele dag een wagen door de stad trekken!

Andere wagens, tama, beelden historische taferelen uit, en zijn een stuk kleiner dan de hoko. Ze wegen “slechts” anderhalve ton. Bij de bochten wordt de tama niet gedraaid zoals de grote wagens, maar de dragers heffen het ding gewoon even op! Het grappige is dat er onderling precies een competitie bezig is, aangezien iedere groep dragers probeert zoveel mogelijk rondjes te lopen met zijn tama.

Het tweede festival dat ik heb bezocht was het Tenjin-Matsuri, een van de drie grootste festivals in Japan dat in Osaka werd gehouden. Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar dit om draaide, maar dat hield ons niet tegen om een kijkje te gaan nemen!

Aangekomen hadden we al meteen door dat de reputatie van grootste festival gepaard ging met een enorme massa. De straten in de buurt waren afgesloten, en overal stonden kraampjes opgesteld. Eigenlijk heeft zo’n festival iets weg van een kermis, compleet met schietkramen, viskraampjes (wat hier wel heel letterlijk werd genomen), en zelfs een spookhuis!

Een van de grote publiekstrekkers was een botenparade op de rivier. Wat hier precies de bedoeling van was is een raadsel, het had wel iets carnavalsachtig (boten vol reclame, gevuld met Japanners die blijkbaar al aardig wat alcohol binnen hadden), maar was leuk om te zien. Het hele gebeuren zou worden afgesloten met vuurwerk, maar aangezien we niet echt wisten waar dit precies te doen zou zijn hebben we alleen maar de laatste minuut kunnen meemaken, maar naar verluid was het niet zo spectaculair.

Heading for the Sunrise

2007-07-17T13:36:00.000+02:00

Een van de dingen die elke buitenlandse student na een jaartje Japan toch gedaan moet hebben is de Fuji beklimmen. Met zijn 3776m is deze de hoogste berg in Japan, en ieder jaar klimmen 200.000 mensen naar de top (waaronder meer dan 60.000 buitenlanders). Nu, ik heb blijkbaar de reputatie van iemand die een lichte afkeer heeft van sport en fysieke inspanningen, dus het gedacht dat ik een berg zou beklimmen alleen al is voor velen een absurd gegeven. Als ik hier ook nog bij zeg dat we dit ’s nachts hebben gedaan voor de sfeer, en rond zonsopgang boven te zijn, weet ik dat veel mensen mij gewoon gek zullen verklaren, maar ik heb het toch maar gedaan, samen met een groepje medestudenten uit Leuven, en andere buitenlandse studenten van Kansai University!

De beklimming begint natuurlijk niet helemaal beneden, aangezien dit veel te lang zou duren. De klimroute is verdeeld in verschillende stations, en de meeste mensen beginnen bij het vijfde station in Kawaguchi, op 2305m hoogte. Alhoewel 1471m klimmen niet zo veel lijkt, doen de meeste mensen er gemiddeld zo’n 6-7 uur over. Opgewekt en klaar voor de uitdaging begonnen wij aan onze klim rond 7 uur ’s avonds, maar niet zonder eerst van het adembenemende uitzicht en de prachtige zonsondergang te hebben genoten.

De klim op zich viel nog goed mee, zeker aangezien we tijd genoeg hadden en dus niet naar boven moesten spurten. Het eerste stuk was niet echt steil, en na een tweetal uurtjes waren we behoorlijk gestegen. Daarna werd het leuker met wat echt klimwerk. In het donker als een of andere berggeit over de rotsen klauteren is misschien niet mijn ideale tijdverdrijf, maar ik heb er mij toch goed mee geamuseerd (alhoewel mijn arme sneaker het zwaar te verduren hebben gekregen).

Hoe hoger dat we klommen, hoe kouder dat het natuurlijk werd, wat voor mij het vervelendste aan de hele opgave was aangezien ik hier niet zo goed op was voorbereid, zeker niet vergeleken met de anderen (die als echte hikers met bergschoenen, dikke jassen en extra zuurstof de uitdaging aangingen). Na een stop aan het achtste station, was het tijd voor de laatste etappe. De laatste loodjes wegen meestal het zwaarst, maar al bij al viel het nog goed mee. Aangezien de zon elk moment kon opkomen, wilde iedereen zo snel mogelijk de top bereiken, met als gevolg dat we voor sommige stukken echt in de rij moesten aanschuiven!

Achter ons begon de zonsopgang, maar spijtig genoeg was het redelijk bewolkt, waardoor het niet zo spectaculair was als het had moeten zijn. Op de top aangekomen, bij het laatste station was een van de eerste dingen die ik zag toch wel niet een souvenirshopke met allerlei prullen! Over de stations gesproken, de uitbaters zijn de grootste afzetters die ik ooit ben tegengekomen. Voor 5 euro mocht je een kwartiertje in een station wat opwarmen, en als je een uur wilde rusten was je al snel 30-40 euro kwijt!

Nadat we ons even hadden verwarmd met de goorste warme chocolademelk die ik ooit heb gedronken (en ook nog eens belachelijk duur was), was het tijd voor de afdaling. Spijtig genoeg hadden we de krater niet kunnen bezichtigen, omdat de ochtendmist ongelofelijk snel kwam opzetten. De afdaling zelf was veel saaier dan de beklimming, maar we hebben onderweg wel van een mooi uitzicht kunnen genieten.

Terug in Tokyo, moe maar voldaan kreeg ik niet veel kans om te recupereren, aangezien ik ’s avonds met Nathan en Emma in Shibuya afgesproken. Normaal gezien zouden we eens goed op stap gaan, maar, ook wegens financiele beperkingen, zat dat er niet echt meer in voor mij, dus hebben we het gehouden op yakiniku, een soort barbecue. We hadden een geweldig redelijk geprijsd all-you-can-eat-and-drink restaurantje gevonden, wat, gegeven de dure prijzen voor vlees in Japan, ideaal was om te bekomen van mijn uitstapje!

Time is Running Out

2007-07-02T13:01:00.000+02:00

Het is al even geleden sinds mijn laatste serieuze blog, maar dat is vooral omdat er niet veel te beleven valt. Ik ga naar de les, ik studeer (uiteraard!), bekijk een dvd van tijd tot tijd, en verveel me. Het semester hier loopt bijna ten einde, nog een slordige drie weken en ik heb examens (niet dat ik mij daar zorgen over moet maken). Daarna is het stilletjes aan aftellen naar de terugkeer richting Belgie (ik heb mijn vlucht ondertussen ook vastgelegd), waarna ik eindelijk weer eens iedereen face-to-face kan irriteren xD.

Het regenseizoen heeft sinds enkele weken zijn intrede gedaan, maar tot ieders verbazing is het nog relatief droog gebleven, buiten een gietende regenbui met momenten, maar dat is nog redelijk normaal. Het wordt ook warmer en warmer, en aangezien Japanners de vervelende “stating-the obvious” gewoonte hebben, hoor ik zo’n tien keer per dag “atsui” (’t is warm), gecombineerd met een pathetische imitatie van iemand die al tien dagen zonder water door de woestijn dwaalt. Ik hou mijn hart vast voor wat ze gaan doen en zeggen als de ECHTE zomer eraan komt, die berucht is om zijn ondraaglijke hitte gecombineerd met een veel te hoge vochtigheidsgraad.

Japanse vrouwen doen er echt alles aan om toch maar te vermijden dat ze een beetje kleur krijgen. Ook al is er maar een enkel zonnestraaltje dat de wolken doordringt, de helft van de meisjes hebben onmiddellijk de parasol in aanslag en vluchten de schaduw in. Het wordt er alleen nog maar beter op als meisjes niet alleen met een parasol rondlopen, maar ook nog voor alle zekerheid een paraplu meenemen (raining season, remember). Alsof dit nog niet absurd genoeg is, verkopen naast zonnebrandcremes, de producten om de huid te verbleken als zoete broodjes.

Minder leuk is dan weer het verschijnsel van de zonnekleppen, vooral populair bij oude vrouwtjes. Deze dingen zijn gigantisch, en bedekken half het gezicht. Het is redelijk creepy als er opeens zo’n vrouwtje naast je opduikt (alhoewel ze nog net niet zo akelig zijn als de mondmaskertjes die gelukkig verdwenen zijn, op een of andere hypochonder hier en daar na),

Ongetwijfeld een van de leukste dingen die ik heb meegemaakt was mijn ontmoeting met Hana een paar weken geleden. De meesten onder jullie kennen hem wel, de Japanse volleyballer die een seizoen bij Noliko Maaseik heeft gespeeld en waar ik via Johan mee in contact ben gekomen. Hij is waarschijnlijk de beste Japanner die ik ken, en aangezien we tijdens zijn verblijf in Belgie al verschillende keren hadden afgesproken, moesten we dit natuurlijk ook eens in Japan doen als hij terug in het land was!

Zo gezegd zo gedaan, en een paar weken geleden zijn we dan eens iets gaan drinken in, jawel, de Belgische bar. Zoals iedereen zich kan voorstellen, was het voor mij geweldig om nog eens wat kost van bij ons te kunnen eten en fatsoenlijk bier te drinken. Er is bijgepraat over mijn avonturen hier, volleybal, maar natuurlijk ben ik ook op de hoogte van de laatste nieuwtjes die bij Noliko de ronde doen (gelukkig is Maaseik zo’n uitgebreid roddelnetwerk xD). Al bij al was het een van de beste avonden van de afgelopen weken, en zeker voor herhaling vatbaar!

Het afgelopen weekend vond het Gaidai zomerfestival plaats. Aangezien Gaidai vanaf oktober wordt overgenomen door Osaka University, is dit het allerlaatste festival dat ze volledig zelf kunnen organiseren, dus dat moest wel iets speciaals worden. Onder de intrigerende slogan “Gaidai-ism, the Summer of Summer” (Japanners en Engels blijft een heerlijke combinatie) wordt het al maandenlang aangekondigd, en vandaag was het dan eindelijk zover. Op een of andere manier is het wel vergelijkbaar met Belgische schoolfeesten, maar hier wordt het echt voor de studenten georganiseerd, niet meteen voor de hele aanhang, die er in veel mindere mate rondloopt (en in tegenstelling tot Belgen, niet aan de toog gaan staan en hun kinderen proberen te ontwijken).

Zoals in een van mijn eerdere posts al vermeld zijn er verschillende clubs op Gaidai (sport, fotografie, dans, enz), en zij zijn eigenlijk de drijvende kracht achter het festival. Ze organiseren optredens, demonstraties, maar staan vooral in voor de ontelbare eetkraampjes die er te vinden zijn. Er waren verschillende interessante optredens (buikdanseressen, xD), maar de meesten deden me sterk denken aan Crea (Maaseikenaren kennen dit gedrocht wel), wat in mijn ogen niet echt flatterend is voor de Japanners.

Ik denk dat er een of ander internationaal thema was gekozen, aangezien de verschillende eetkraampjes voedsel van verschillende landen presenteerden. Japanse interpretaties van pizza (twee sneedjes wit brood met wat groenten tussen), kebab (die verdacht veel op yakitori, brochettes, leek, maar beter was dan die van het kraampje met echte yakitori) zijn altijd grappig, maar gelukkig waren er ook standjes met gewone Japanse kost (waar ze tenminste goed in zijn), en natuurlijk heb ik mij daaraan tegoed gedaan. Al bij al is het best wel een leuk festival om eens mee te maken, vooral omdat ontzettend veel mensen in de meest kleurrijke yukata’s rondlopen, wat altijd mooi is om te zien.

Losing My Religion

2007-06-13T11:29:00.000+02:00

Nadat uit een recent gesprek met een bepaalde persoon (die ik na lang beraad toch niet bij naam ga noemen) maar weer eens is gebleken wat voor een arrogante, cynische, egoistische, hoogmoedige nul ik blijkbaar ben, heb ik de conclusie gemaakt dat het gewoonweg maatschappelijk onverantwoord zou zijn om mijn werkelijk gigantische ego niet met de rest van de wereld te delen; het werd tijd dat ik mijn eigen sekte oprichtte! Jullie kunnen zich wel voorstellen wat een onvoorstelbaar grote teleurstelling dat het was voor een onuitstaanbare egotripper als ik, toen bleek dat alle religieuze activiteiten verboden waren in de dormitories op Gaidai. Daar zat ik dan, met mijn plannen om arme idioten geld af te troggelen, brainwashing, en natuurlijk de onvermijdbare, maar ontegensprekelijk briljante collectieve zelfmoord, de wereld weet gewoon niet wat hij mist!

Nu, de reactie van de universiteit is niet zo verwonderlijk. Allhoewel Shintoisme en Boeddhisme relatief onschulidge religies zijn, kampt Japan met het problem van sektes, die net zo zot zijn, of waarschijnlijk nog zotter dan Scientology of de Moon-cult. Sommigen zullen zich de aanslag met Sarin-gas in de metro van Tokyo door de Aum-Shinrikyo sekte herinneren, waarna er een golf van angst is gegaan door de Japanse bevolking.

Vooral op de universiteiten is dit blijkbaar een hot issue, en met rede. In een van de eerste maanden dat ik hier was, benaderde een of andere Japanse mij met de uitnodiging tot een etentje, om gezellig over een of andere Boeddhistische groepering te keuvelen. Arm zoals ik ben, kon ik uiteraard geen gratis eten afwijzen, en ook al is mijn interesse in Boeddhisme praktisch onbestaande, dit had ik er toch wel voor over!

Ik werd uitgenodigd in een naar Japanse normen gigantisch vier-kamer appartement, en toen ik een of ander seminarie zaaltje zag, compleet met beamer en groot projectiescherm, begon er al een alarmbelletje te rinkelen, maar natuurlijk niet hard genoeg om boven het knorren van mijn hongerige maag uit te komen. Het etentje verliep zoals altijd met een Japanner, steeds dezelfde vragen die terugkwamen, en een werkelijk saai gesprek over hun Boeddhistisch groepje.

Een paar dagen later kreeg ik opeens een mail die mij informeerde over een weekendje in een of ander kamp waar ik blijkbaar stilzwijgend mee akkoord was gegaan! Het werd mij nu toch allemaal een beetje te creepy, en gecombineerd met het feit dat het kamp niet gratis was, deed ik wat iedere kerel zou doen, ik weigerde beleefd, en negeerde de rest van de berichten die ze mij stuurde.

Naderhand had ik niet veel aandacht besteed aan dit incidentje, tot dat een van mijn proffen ons een halve les heeft geentertained over de gevaren van sektes op universiteiten, wat mij eerlijk gezegd ronduit idioot klonk, maar bij de Japanners zit de schrik er serieus in. De aankondiging in onze dorm was daar maar weer eens een teken van, niet alleen werden alle religieuze groeperingen gewoonweg verboden, het was ook niet meer toegestaan om mensen te recruteren. Ik heb er zelf nog niks van gemerkt buiten dat ene voorvalletje dat niet eens in de buurt van de dorm was gebeurd, maar Japanners reageren nu eenmaal graag preventief.

Over preventieve reacties gesproken, in de afgelopen weken is het mij duidelijk geworden dat dit niet voor alles geldt. In de Japanse universiteiten wordt er met paniek gereageerd op de uitbraak van de mazelen. De afgelopen 20 jaar zijn er praktisch geen vaccinaties geweest, omdat men toch dat “mazelen toch wel uitgeroeid zouden worden”, met als gevolg dat de huidige jonge generatie vatbaar is voor deze ziekte, wat er toe heeft geleid dat er in Tokyo al enkele universiteiten de deur hebben moeten sluiten! Hier op Gaidai hangen ook al verscheidene waarschuwingen op, maar tot nu lijkt het er spijtig genoeg niet op dat we een extra weekje vakantie krijgen.

Peter en de Deen 1 - Japkes 0

2007-05-23T11:44:00.000+02:00

Zoals ik ongetwijfeld al eerder heb vermeld, leef ik op een verdiep met een paar Japanners en Andy, mijn Deense medestudent. Over het algemeen heb ik niet veel contact met de Japkes, eentje van hen is constant weg, ofwel rugbytraining of studentenjob, de andere heeft veel weg van een hikikomori, sluit zich op en overleeft op diepvriesmaaltijden of laat pizza leveren. We krijgen hem eigenlijk alleen maar te zien als we per ongeluk iets van hem hebben gebruikt, en hij dat in ons gezicht komt duwen met de bijna hysterische vraag waarom we wel aan zijn spullen hebben gezeten, maakt niet uit of het een koffielepeltje of een rijstkoker is.

Nu, in April is het nieuwe academiejaar begonnen in Japan, wat dan ook voor ons betekende dat we er twee nieuwe buren bijkregen. Yuuki is redelijk teruggetrokken maar vriendelijk, terwijl de andere kerel gewoon raar is. Komt niet veel buiten, en heeft de idiote gewoonte om niet alleen de gaskraan (wat nog begrijpelijk zou kunnen zijn), maar ook de watertoevoer af te sluiten na gebruik, om ongelukken te voorkomen.

Een paar weken geleden hing er opeens een bekendmaking in de keuken, met daarop de namen van de voorzitter van deze unit (ons deel van het verdiep), de penningmeester en de verantwoordelijke voor entertainment. Het reilen en zeilen in onze dorm is namelijk niet de verantwoordelijkheid van Gaidai, maar wordt geregeld door een studentencomite, wat wel eens een verklaring zou kunnen zijn voor de erbarmelijke levensomstandigheden. Bij het begin van het nieuwe academiejaar moeten er in iedere unit verkiezingen (!) worden gehouden om bovenstaande posities in te vullen. Aangeziend dit mij een redelijk democratisch systeem lijkt, zou je verwachten dat Andy en ik, die hier al langer wonen dan de helft van de Jappen, ook mochten stemmen, maar blijkbaar staan de Japanners toch niet zo open voor andere culturen als ze ons willen doen geloven, en werden we gewoon straal genegeerd.

Aangezien dit de eerste keer was dat we iets te weten kwamen over de werking van de dorm, zijn we ons gaan informeren over bovenstaande posities. Groot was onze verbazing toen bleek dat onze geliefde voorzitter (die ook nog eens onze residential hikikomori bleek te zijn) niet alleen verantwoordelijk was voor het informeren ivm beslissingen van het bestuur (waar wij nooit iets van te horen hebben gekregen), maar ook in moest staan voor orde op onze gang! Zoals uit de foto’s die ik ooit hier op heb gezet is gebleken dat hij hier toch wel keihard in faalt. Het gewone vuil wordt door de poetsvrouwen opgehaald, maar er staan hier ook twee dozen voor plastic flessen en blikjes. Ook al gebruiken Andy en ik deze amper, toch zijn wij het die dit afval iedere keer opruimen, aangezien de Japanners precies proberen om een zo hoog mogelijke berg blikken opeen te stapelen.

Nu waren wij niet alleen redelijk gedegouteerd door het feit dat wij hier al een half jaar wonen zonder dat iemand zich de moeite heeft gedaan om ons over de gang van zaken te informeren, maar zagen wij dit ook als een goed excuus om te testen hoever we de Japkes konden drijven in hun luiheid. Andy kwam op het simpele idee om het spelletje vreedzaam te spelen (terwijl ik eerder voorstander was van een gezellig ouderwetse vete met de optie op een escalatie met nare gevolgen, om de tijd wat te verdrijven), door gewoon niks meer te doen. Geen gemeenschappelijke spullen meer afwassen, maar gewoon onze eigen dingen gebruiken, niets meer opvegen als een van onze dormgenoten er weer eens niet in geslaagd was om een beetje proper te koken, en vooral, geen blikjes of plastic flessen meer opruimen.

Na een paar weken niks te hebben gedaan, waren we het er allebei over eens dat dit toch wel saai was, en te lang zou kunnen aanslepen, dus moesten we het over een andere boeg gooide. Onze voorzitter (Yasuhara btw), het hoofddoel van onze actie, overleeft voornamelijk op diepvriesmaaltijden, en dus besloten we om dit een beetje te bemoeilijken. De doos voor de blikjes staat vlak langs de diepvriezer, en aangezien deze al ettelijke weken niet was leeggemaakt was onze halve keuken bezaaid met blikken. Natuurlijk maakte dit geen verschil voor Yasuhara, omdat hij toch alleen maar de microgolf en de diepvriezer gebruikte, tot dat hij op een dag merkte dat Andy en ik ons hadden geamuseerd met mooie blikkentorentjes te bouwen voor beide apparaten. Hij kon hier niet echt mee lachen, maar hij had de boodschap nog niet echt begrepen, dus moesten we het proces nog een paar keer herhalen, totdat het hem op een ochtend te veel werd, onder hels kabaal de gang doorstormde met zakken vol lege blikjes, en eindelijk de plicht deed waarvoor hij zo democratisch was verkozen. Aan de boze blikken die hij ons sindsdien geeft denk ik niet dat onze kleine actie zijn standpunt over buitenlanders heeft verbeterd.

Dit voorbeeld illustreert ook een van de punten die Michael in zijn blog heeft aangehaald. Japanners zeggen graag dat ze openstaan voor andere culturen, en dat ze graag omgaan met buitenlanders, maar als puntje bij paaltje komt zijn ze toch wel heel wat xenofober als ze beweren. Ze hebben nog altijd het gevoel dat een buitenlander nooit echt op zijn plaats kan zijn in hun maatschappij, en zullen dan ook niet gauw iets ondernemen om daar verandering in te brengen. Tijdens mijn verblijf is dat een van de dingen waar ik mij het meeste aan erger, en ik vrees dat daar niet veel verandering in zal komen.

Volgende update: Als ik niet de religieuze toer op ga zal ik mij waarschijnlijk uit verveling met wat smack talk bezighouden.

What Have I Done To Deserve This?

2007-05-16T12:41:00.000+02:00

De laatste dag in Osaka werd afgesloten met een bezoekje aan een zgn. “Kaitenzushi-restaurant”. Dit is in mijn ogen een van de beste plaatsen om een snel hapje te eten, en iets dat stilletjes aan ook wel eens bij ons mocht worden geintroduceerd. Het concept van deze sushi-zaak is heel simpel; iedereen zit rond een lopende band waar constant bordjes met sushi, sashimi of een andere lekkernij voorbij komen. Je neemt gewoon waar je goesting in hebt, en als je iets specifieks wil, moet je gewoon even roepen en het wordt onmiddellijk klaargemaakt door de chefs. Veel zaken hanteren 1 vaste prijs, bijvoorbeeld 130 yen per bordje, maar in andere zaken zijn er verschillende prijzen afhankelijk van de kwaliteit, waardoor de rekening wel eens hoog kan oplopen als je even niet op let.

Anyway, voor vrijdag had ik het werkelijk briljante idee (jaja, ’t klinkt arrogant maar mijn ouders zijn het hier mee eens, dus om het nog eens te benadrukken, briljant gewoon) om af te spreken met mijn favoriete Japanse duivenmelker, Akagi, in Kobe. Zoals sommigen weten heb ik deze Japanner enkele dagen voor mijn vertrek ontmoet via Jos Thone, en natuurlijk was dit een contact dat ik moest onderhouden! Ik had er tijdens mijn verblijf al een paar keer mee afgesproken, gewoon om bij te praten of voor wat vertaalwerk, en hij had mij gezegd dat ik hem zeker een seintje moest geven als mijn ouders op bezoek waren.

Zelfs was ik slechts 1 keer in Kobe geweest, het is leuk om een dagje in rond te slenteren, maar voor de rest is het vooral een business -en industriestad. Toch zijn er een paar attracties, zoals Chinatown, waar we eens een kijkje hebben genomen (en overigens geen woord Chinees hebben opgevangen, alleen maar Japans zoals gewoonlijk), en de haven. In de haven bevindt zich Kobe-Tower, een van de lelijkste bouwwerken in Japan. De toren wordt wel eens vergeleken met Tokyo-Tower (een afschuwelijke kopie van de Eiffeltoren) en als zelfs Japanners de dingen lelijk vinden dan moet je je als architect toch wel serieus vragen beginnen stellen.

Na even genoten te hebben van het uitzicht nam Akagi ons mee naar een van zijn klanten, een of andere tuin. Ik had mij eerlijk gezegd verwacht aan maar weer eens een traditionele Japanse tuin, maar toen we aankwamen bleek het een gigantische serre te zijn met onnoemelijk veel bloemen en een hoop vogels. Voor mijn ouders, tuinliefhebbers in hart en nieren, was dit geweldig, en ik moet toegeven dat ik er toch ook wel erg van heb genoten, eindelijk nog eens een tuin die mij aan thuis deed denken in plaats van het hele zen-gedoe.

Een etentje onder de bloemetjes later, vervolgden we onze dag in een authentieke sake-brouwerij. We bekeken een korte introductie over het productieproces en natuurlijk mochen we een slokje proeven. De vriendelijke gids bleef ons maar staaltjes van de verschillende soorten sake inschudden, en, vriendelijk als we zijn, konden we dit niet weigeren! Na een laatste maaltijd, bedankten we Akagi, aangezien hij ons plekjes van Kobe had laten zien waar we zelf anders nooit zouden zijn geraakt, namen afscheid, en vertrokken we naar onze nieuwe bestemming, Hiroshima Mijn ouders waren heel tevreden over deze dag, en ik was blij dat ze nu eens echt contact hebben gehad met een Japanner, angezien dit anders toch wel wat moeilijk zou zijn gebleken.

Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen waarom we naar Hiroshima gingen, het is in mijn ogen een plek waar iedereen eens een bezoekje aan moet brengen, om er fatsoenlijk achter te komen waar dat mensen wel toe in staat kunnen zijn. Het vredesmuseum is best wel heavy stuff, met een gedetailleerd overzicht van de gebeurtenissen tijdens WOII, die uiteindelijk culmineerden in de vernietiging van Hiroshima en enkele dagen later Nagasaki. Ik vond persoonlijk dat de Japanners hier verbazend open waren over hun toch niet zo mooie verleden, zeker vergeleken met het Yasukuni-schrijn (zie een van mijn posts over Tokyo). Zo werd er onder andere onomwonden geschreven dat de Japanners wel degelijk de oorlog hadden uitgelokt (wat revisionisten wel eens willen vergeten), en ook de slachting van Nanking kwam aan bod.

Naast de oorlog was er natuurlijk ook aandacht voor de Fallout, de gevolgen voor de stad, zijn bevolking en de impact die de bom nu nog altijd heeft op vele levens. Er werd echt geen blad voor de mond genomen, en je werd keihard geconfronteerd met de effecten van radioactiviteit op de slachtoffers, en de lijdensweg die velen ondergingen in de weken na het bombardement.

Het vredespark zelf is ook mooi om door te wandelen, met de cenotaaf, waarin de lijst met alle slachtoffers wordt bewaard, de vlam die slechts zal worden gedoofd als het laatste nucleair wapen wordt ontmanteld, en het monument voor de kinderen die zijn omgekomen. Dit werd opgericht ter nagedachtenis van een meisje dat 1000 origami-kraanvogels wilde vouwen, in de hoop dat ze zo haar leukemie kon overwinnen. Helaas stierf ze voor dat ze haar werk had afgemaakt, maar sindsdien worden er iedere dag honderden kraanvogels opgestuurd naar het monument, gevouwen door schoolkinderen van binnen en buiten Japan. Vanuit het hele park is ook de A-Dome zichtbaar, een van de weinige gebouwen die nog rechtstonden na de explosie, opgenomen als Werelderfgoed, en het symbool bij uitstek van Hiroshima.

De tweede dag brachtten we een bezoekje aan Miyajima, bekend om een van de drie mooiste uitzichten in Japan samen met Amanohashidate (eerdere post) en een of andere baai. Spijtig genoeg was het weer deze dag niet zo goed, maar Miyajima, meer bepaald het Utsukushima-schrijn is zeker de moeite waard. De rode torii (poort) is onderhevig aan eb en vloed, en bijgevolg kun je er gewoon rond wandelen in de late namiddag. Het is een vrij toeristisch eilandje, maar er zijn ook enkele rustigere plaatsjes rond tempels, waar je kan genieten van de bloeiende kerselaars of het mooie uitzicht op de baai.

Het dorpje zelf bestaat eigenlijk uit niks anders dan souvenirwinkels, waar naast de gewoonlijke prullen voornamelijk houtsnijwerk en rijstlepels met allerlei inscripties voor belachelijk veel geld worden verkocht. Net zoals overal in Japan is er ook hier een lokale specialiteit te vinden, een of ander gebak in de vorm van een esdoornblad, iets dat iedere zichzelf respecterende Japanner toch wel zeker gegeten moet hebben hier!

De dag werd afgesloten met een bezoekje aan een Koreaans restaurant, iets waar ik zelf nog niet veel ervaring mee had. De keuken draait blijkbaar vooral om eenpansgerechten, en heeft meer smaak dan de doorgaans relatief flauwe Japanse keuken. We vonden het alleszins geweldig lekker, en het is zeker iets waar ik meer over te weten wil komen tijdens mijn verblijf hier.

Maandagmorgen was het tijd om afscheid te nemen. Mijn ouders namen de shinkansen richting Tokyo, en ik verliet hen onderweg in Osaka. Al bij al was ik toch blij dat mijn ouders op bezoek zijn geweest, niet in het minst om de gigantische voorraad snoep en andere dingen die ze voor mij hadden meegenomen xD, maar natuurlijk ook eens bij te praten en dergelijke dingen. Bedankt voor het bezoek!

Feels Like Home

2007-04-28T08:13:00.000+02:00

Enkele weken geleden kreeg ik eindelijk eens bezoek uit Belgie, mijn teergeliefde ouders wilden namelijk van mijn verblijf hier profiteren om zelf eens te komen zien wat ik hier nu allemaal zo geweldig (en minder geweldig) aan vond. Er zijn altijd dingen die terugkeren tijdens een vakantie met mijn ouders. Geslenter, ergernis omdat er wordt geslenterd, veel plaspauzes (ze worden al een dagje ouder xD), fotopauzes, rustpauzes, rookpauzes, commentaar op de gemiddelde Japanner, belachelijk veel bezoekjes aan tuinen, bloemetjes bekijken, inspiratie opdoen voor dingen thuis (waar zelden effectief iets mee wordt gedaan) en natuurlijk zo nu en dan een “meningsverschil” om mij toch een beetje het thuisgevoel te geven!

Het plan was dat ze een week bij mij zouden doorbrengen, niet alleen om de belangrijkste toeristische hotspots in mijn buurt te bekijken, maar ook om wat kennis te maken met de Japanse cultuur en gewoontes, omdat mijn ouders gedurende de tweede helft van hun verblijf zonder mij naar het noorden zouden trekken om Tokyo te verkennen! Ik had op voorhand natuurlijk niks concreets gepland (alsof iemand iets anders had verwacht), maar nu dat ik op alles terugkijk kan ik zeggen dat het hele verblijf, met de nodige improvisatie, zonder al te grote problemen is verlopen.

De eerste dag is er niks speciaals gebeurd, aangezien ze pas waren aangekomen leek het mij niet echt aangenaam om al direct een hele uitstap te maken, dus is er gewoon wat rondgeslenterd in het centrum van Osaka, wat op zich al een hele attractie is voor buitenlanders. Na de nodige commentaar op de gestalte van de Japanners, de idiote mondmaskertjes, de mode, de verwondering over de pachinko-verslaving en het wennen aan de massa’s volk op straat, was het tijd om de Japanse keuken te introduceren met een van mijn favoriete gerechten, okonomiyaki! Het eten met stokjes was niet evident, maar tot mijn opluchting bleven mijn ouders volharden omdat het uiteindelijk niet het lastigste ding ter wereld is.

De volgende dagen werden veel interessanter, met een verkenning van Kyoto, waarschijnlijk de meest populaire stad van Japan. Aangezien we hier maar twee dagen tijd voor hadden, is er veeeeeel gewandeld, maar mijn ouders hebben de belangrijkste bezienswaardigheden gezien, en ik heb er van geprofiteerd om enkele plekjes waar ik zelf nog niet was geweest ook eens te bekijken.

Natuurlijk moesten we weer eens een kijkje nemen in het gigantische station, een van de mooiere moderne gebouwen in Japan naar mijn mening. Een van de eerste historische plaatsen die we bezochten was het Nijo-kasteel. Het kasteel zelf was de vroegere residentie van de Tokugawa-shogun, en om indringers te vermijden was de vloer zo geconstructureerd dat het onmogelijk is om er geruisloos over te lopen. De kamers zijn versierd met prachtige wandschilderingen (mijn pa kon het ondanks het verbod niet laten om er stiekem een paar foto’s van te nemen).

Interessanter dan het woonhuis was de omringende tuin, die vaak is aangehaald als een typisch voorbeeld van traditionele Japanse tuinen. Veel gigantische stenen, mooi in model gesnoeide bomen, een vijver, en hier en daar een lantaarn zijn zowat de basiselementen die ik kon onderscheiden. Spijtig genoeg waren we een paar weken te vroeg, en stonden de kerselaars bijgevolg nog niet in bloei.

Met het bezoek aan Nijo was de toon voor de rest van de dag gezet, en zodoende hebben we onze eerste dag Kyoto vooral doorgebracht in verschillende zen-tuinen. Nu, dit is niet helemaal hetzelfde als een gewone tuin. Een zen-tuin bestaat eigenlijk maar uit 1 element, kiezel. Op een redelijk kleine oppervlakte wordt een hoop kiezel gegooid, die dan in een of ander patroon wordt geharkt. Hier en daar wordt er nog een steen neergelegd, maar voor de rest stelt het eigenlijk niet zo veel voor, alhoewel bepaalde personen er gerust een uurtje bij zouden kunnen mediteren.

Leuker vond ik het bezoekje aan het Gouden Paviljoen, ook al was ik hier al eens geweest, een tweede bezoek was de moeite waard, alleen regende het waardoor de mooie weerspiegeling in het water spijtig genoeg niet echt zichtbaar was. Na een wandelingetje langs Kawaramachi, een drukke winkelstraat, zijn we naar, hoe on-Japans, de Chinees geweest. Dit is overigens totaal niet te vergelijken met het Chinese eten bij ons, hier is er veel meer variatie en alles is gewoon lekkerder, niet te vergeten dat er heel wat mooi volk bij rond liep!

De tweede dag hadden we wat meer geluk met het weer, en konden we onder een stralende zon vol goede moed beginnen aan de rest van ons Kyoto-avontuur. De eerste halte was het Heian-schrijn. Ik was hier al eens geweest met het Jidai-festival, maar deze keer was het binnengedeelte wel open voor het publiek.

Dit was stukken groter dan ik had verwacht, en met de werkelijk prachtige tuin is het echt de moeite om te bezoeken, ook al ben je maar een dag in Kyoto. Hier en daar stond al een kerselaar in bloei, wat het geheel alleen maar mooier maakte.

De volgdende stop was het Zilveren Paviljoen (in tegenstelling tot het Gouden Paviljoen wat effectief met goud is bedekt was dit een vrij teleurstellend gebouw zonder ook maar iets van zilver te bespeuren), met alweer een zen-tuin om bij te bezinnen. Onze wandeling werd voortgezet langs het Filosoferspad, een weggetje van een paar kilometer dat langs verschillende tempels leidt, en vooral mooi is omwille van de talrijke kerselaars die langs het beekje staan.

Na veel te traag geslenter in mijn ogen kwamen we uit bij mijn hoogtepunt van de dag, de Kiyomizu-dera. Deze tempel is veruit een van de beroemdste in Japan, en is zelfs een kandidaat om bij de nieuwe wereldwonderen te horen! Het is een van de drukst bezochte plaatsen in Kyoto, en de weg ernaartoe wordt omringd door talloze souvenirwinkeltjes, wat het er spijtig genoeg allemaal een beetje te druk op maakt.

Als de grote poort en de pagode nog niet indrukwekkend genoeg waren, vond ik het hoofdgebouw pas echt WAW. Het hele ding is gebouwd op een eeuwenoude constructie van houten palen, bovenop een klif. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht over het oude stadsgedeelte, en de hele omgeving is echt geweldig om te zien. Het bezoek aan Kyoto werd afgesloten aan het Yasaka-schrijn, waar ik al verscheidene keren was geweest. De ervaring had mij geleerd dat dit vooral ’s avonds de moeite is omwille van de mooie verlichting, terwijl het overdag eigenlijk gewoon een van de vele schrijnen is.

Boobs

2007-04-14T06:38:00.000+02:00

Mijn mannelijke lezers, die ongetwijfeld worden aangetrokken door deze titel (probeer het maar niet te ontkennen, ik weet hoe oppervlakkig jullie allemaal kunnen zijn!) zal ik moeten teleurstellen, ik vrees dat dit niet de blog is die jullie verwachten (dus niks over “mooie blauwe ogen”, Aline, xD). Eind maart werd er in Osaka een van de zes nationale sumo-toernooien georganiseerd, en natuurlijk moesten we dit maar eens gaan bekijken.

Het doel van sumo is de tegenstander ofwel tegen de grond te krijgen, ofwel om hem buiten de ring te duwen, taken die me allebei niet simpel lijken aangezien de kerels niet bepaald mager kunnen worden genoemd. Een eerste ding dat mij opviel was dat er ongelofelijk veel aandacht wordt besteed aan ceremonieel gedoe. Alles is sterk geinspireerd door Shintoisme, en er geldt een strikte etiquette, wat het geheel met momenten een beetje saai maakt. Als de worstelaar de ring ingaat worden er eerst een hoop rituelen uitgevoerd, zoals water drinken, met de voeten op de grond stampen, en zout gooien om de ring te zuiveren, iets wat ook bij ons wel eens op TV is getoond.

Daarna zetten de worstelaars zich tegenover elkaar, kijken elkaar eens goed boos aan, om vervolgens weer op te staan en dezelfde rituele handelingen van enkele seconden ervoor nog maar eens uit te voeren! Dit wordt nog een paar keer herhaald, officeel als een soort mentale voorbereiding, maar volgens mij vooral om het publiek een beetje in de juiste stemming te krijgen, alhoewel het na tien matchen redelijk saai werd in mijn ogen. De echte match duurt slechts enkele minuten, maar is redelijk spectaculair om te zien, als er zo’n gewicht wordt rondgegooid is er altijd sensatie.

Naast de eigenlijke match vinden er nog enkele ceremonies plaats. Zo voeren de scheidsrechters (gyoji) gekleed in een kimono in de stijl van de Kamakura-periode een paar symbolische handelingen uit, maar er is ook het optreden van de yokozuna. Een Yokozuna is een van de beste sumo-worstelaars, in de afgelopen drie eeuwen zouden er maar 62 worstelaars deze titel waardig zijn geweest, en de qualificaties om deze rang te verwerven zijn niet min. De Yokozuna voert een soort rituele dans (dohyo-iri) uit, wat eigenlijk gewoon inhoudt dat hij een paar keer in de handjes klapt en eens goed hard op de grond stampt.

Al bij al is het echt wel cool om eens mee te maken, vooral omdat het Japanse publiek er echt in opgaat, maar ik vrees dat het niet echt een sport is waar ik een grote fan van zal worden, ook al omdat ik de verschillende deelnemers gewoon niet uit elkaar kan houden! Nog een klein ding dat mij is opgevallen, tussen de Japkes liep er ook een buitenlander rond, een Bulgaar die de laatste jaren blijkbaar populair is geworden, en naar wat ik heb gehoord is het ongebruikelijk dat een buitenlander hoog opklimt in de sumo-wereld.

Quiet Place in My City Mind

2007-04-14T06:24:00.000+02:00

Na een aantal dagen in een van de drukste steden ter wereld te hebben doorgebracht, moest ik even tot rust komen voordat ik terugkeerde naar the edge of civilization. Ik had de behoefte om te onthaasten om het met een mooi modewoord te zeggen, een beetje soulsearching te doen, in het reine komen met mezelf etc, en waar kon ik dat beter doen dan in Kamakura, het centrum van het Zenboeddhisme in Japan!

Kamakura was de hoofdstad van Japan onder het bewind van de Minamoto –en Hojo-families (1192-1333), en alhoewel dat dit bewind voornamelijk militaristisch was, heeft de Rinzai-sekte, de belangrijkste zen-sekte in die tijd, zijn stempel op de stad kunnen drukken met een hele hoop tempels. Omdat het onmogelijk is om de 84 heiligdommen op een dag te bezoeken, en omdat je bij iedere tempel al gauw moet betalen om er even rond te lopen, heb ik mij maar beperkt tot de interessantste bezienswaardigheden. Over het algemeen kan Kamakura worden gezien als “opwindend rustig” (om het met melige Kinrooi-marketing uit te drukken), veel drukte maar tegelijkertijd ook veel stilte in de buurt van de tempels.

De twee belangrijkste tempels van de sekte zijn de Engaku-ji en de Kencho-ji. Het eerste wat mij bij deze tempels opviel was dat de omgeving ongelofelijk rustig was. In de meeste tempels is er redelijk wat lawaai, en loopt er veel volk rond, maar ondanks de ligging in de buurt van een station en een drukke straat, was het er opvallend stil, wat wel handig is voor de mediterende monniken.

De mooiste tempel in mijn ogen was de Hase-dera, gesticht ergens in de 15de eeuw en gewijd aan een of andere Kannon met een hoop hoofden (ik vrees dat mijn kennis van Oost-Aziatische kunst na minder dan een jaar redelijk achteruit aan het gaan is). Ik had het beeld van de Kannon, de boeddhistische god van de barmachtigheid, al eerder in een van mijn cursussen gezien, maar om deze in het echt te zien was indrukwekkend, zeker omdat het maar liefst 9 meter hoog was, wat het het grootste houten beeld in Japan maakt!

De tuin rond de tempel is beroemd omdat deze alle idealen van zen zou bevatten (niet dat ik enig idee heb wat deze zijn), het was niet echt groot maar de aanleg getuigt van een grote eenvoud en harmonie. Een van de opvallendste dingen waren de honderden “jizo” beeldjes. Jizo is de beschermheilige van kinderen, en wordt vooral vereerd als de bewaker van kinderen die bij een miskraam of een abortus zijn gestorven. Veel vrouwen offeren een beeldje na een afgebroken zwangerschap, maar er waren ook veel jonge koppels die kwamen bidden voor een succesvolle en vlotte zwangerschap.

Een ander impressionant beeld was de Daibutsu, het op een een na grootste bronzen beeld van een Boeddha in Japan (het grootste beeld staat in de Todaiji in Nara, zie de map met foto’s), en ik vond het eerlijk gezegd een stuk mooier dan de gigantische Todaiji-boeddha. De Daibutsu is van een latere periode, en de proporties zijn veel meer in evenwicht waardoor het er toch wat eleganter uitziet.

Zo, dit is ongeveer het hele verslag van mijn trip naar Tokyo, de rest wat nog het vermelden waard kon zijn ben ik hoogstwaarschijnlijk vergeten, en zal nooit meer boven komen vrees ik. Kijk uit naar de volgende updates, waarin ik het onder andere eens ga hebben over eten, en uiteraard over de ongetwijfeld spannende avonturen die ik met mijn ouders heb beleefd!

Terra & Agua

2007-04-05T12:21:00.000+02:00

Laten we eerlijk zijn, de kans dat ik ooit in een aangenaam hiernamaals terecht zal komen is bedroevend klein, xD. Hier heb ik mij al lang bij neergelegd, maar aangezien ik mijn nieuwsgierigheid toch moeilijk kan bedwingen had ik tijdens mijn verblijf in Tokyo beslist om eens een voorproefje te nemen van de hel die mij ongetwijfeld te wachten staat, Owakudani!

Owakudani ligt in een gigantisch natuurgebied, Hakone (in de buurt van de berg Fuji) het doel van een kleine uitstap die ik met Stijn heb gemaakt. Na een paar uur op enkele boemeltreintjes, moesten we nog een kwartiertje de kabellift nemen voordat we eindelijk iets spectaculairs te zien kregen, de zwavelbronnen van Owakudani! Vanuit de lift hadden we al een indrukwekkend uitzicht over de bronnen, maar dit kon ons nog niet echt voorbereiden op de stank die ons te wachten stond toen dat we boven aankwamen. Niet zonder enig gevaar begaven we ons op een korte wandeling door het woeste landschap dat iets van een inferno weg had, tot aan de eigenlijke warmwaterbronnen waar de stank echt niet te harden was.

Iets typisch aan Japanse toeristen is dat die voornamelijk reizen om de verschillende specialiteiten van een streek te proeven. Zoals wij kitsch kopen om als souvenir mee te nemen, schaffen de Japanners zich allerlei streekproducten aan, die al dan niet ter plekke worden opgegeten. DE specialiteit van Owakudani zijn de 黒卵, zwarte eieren die in de naar zwavel stinkende modder worden gekookt. Niet echt mijn idee van een lekkernij, maar de Japkes kregen er maar geen genoeg van. Of het lekker is laat ik in het midden, maar veel mensen geven als voornaamste reden om ze te eten “dat het gezond is”, wat in mijn ogen meestal wil zeggen dat ze het, net zoals natto, beschouwen als een noodzakelijk kwaad.

Nadat we net niet waren bezweken in deze hel, gingen we verder richting Moto-Hakone, eerst een uurtje met de bus, en daarna nog een halfuurtje met de lelijkste ferryboot die ik ooit heb gezien. Dat Japanners er niet vies van waren om bepaalde Westerse dingen over te nemen en helemaal te ruineren was mij al bekend, maar dit was er toch echt wel over. Anyway, we staken het Ashino-meer over, om vervolgens van het uitzicht op de poort van het Hakone-Gongen-schrijn te genieten, wat pas echt spectaculair werd toen dat op de achtergrond de berg Fuji vanuit de wolken verscheen!

Een andere excursie vanuit Tokyo die de moeite waard is was Nikko, een plaatsje in de bergen dat al eeuwenlang om een of andere reden als heilig wordt beschouwd. Aangezien dit een eindje is, een viertal uurtjes met de trein, heb ik er een tweedaags tripje van gemaakt. De eerste dag heb ik mij voornamelijk beperkt tot Nikko zelf, aangezien daar op zich al een hele dag in kan worden rondgeslenterd. De voornaamste attractie is het Toshogu-schrijn, een tempel opgericht als mausoleum voor Tokugawa Ieyasu, de grondlegger van het Edo-Bakufu dat aan de basis lag van de relatief vreedzame Edo-periode.

Alhoewel Ieyasu een bescheiden heiligdom wenste, kon zijn kleinzoon er niet aan weerstaan om er een gigantisch en overdadig versierd complex van te maken. Het schrijn is bekend als een van de rijkst versierde heiligdommen in Japan, waardoor het in mijn ogen redelijk dicht bij de Chinese cultuur aanleunt. Ik vond het eerlijk gezegd een van de mooiste heiligdommen, misschien een beetje TE druk met momenten, maar het geheel was werkelijk prachtig, vooral ook omdat het in een mooie omgeving lag.

’s Avonds had ik mij voorgenomen om in Yumoto-Onsen te overnachten, een dorpje gelegen in de middle of nowhere, bekend voor zijn warmwaterbronnen. Na een paar uur op de bus kon mijn geluk niet op toen ik MIDDEN IN DE SNEEUW uitstapte! Ik was tijdens de winter teleurgesteld dat er in Osaka geen sneeuw was gevallen, dus om hier in een sneeuwstorm terecht te komen was voor mij echt geweldig, het was echt al tijden geleden dat ik zoveel sneeuw had gezien.

Ik zocht mij ergens een Ryokan, een traditioneel Japans hotel, en aangezien het buiten het toeristische seizoen was, kreeg ik een enorme kamer die normaal voor vier personen was bedoeld. Na van een typisch Japanse maaltijd te hebben genoten (和食) begaf ik mij naar de onsen. Ik had al eens een onsen gebruikt tijdens een studie-uitstapje, maar deze was nog beter. Niet alleen was dit echt bronwater, er was ook een buitenbad! Dit houdt dus in dat ik heerlijk heb zitten te relaxen in 50 graden water te midden van de sneeuw. Er zijn maar weinig badervaringen beter dan deze, massa’s sneeuw om je heen, een gloeiend heet bad, en ondertussen voelen hoe de natte haren op je hoofd aan het bevriezen zijn!

Op de tweede dag heb ik eerst wat rondgeslentered in Yumoto-Onsen, en daarna heb ik mij aan een wandeltocht van 7 kilometer, door de sneeuw gewaagd richting Chuzenji-Onsen. Bitter koud, zeker omdat ik gewoon in mijn blazer en sneakers rondliep, maar zeker de moeite waard om eens te proberen vanwege het prachtige landschap, wat volgens de meeste reisgidsen nog mooier schijnt te zijn in de zomer. Ik vond het grappig om de geshockeerde gezichten te zien van ervaren wandelaars in hun professionele uitrusting, die toch wel wat moeite hadden met recht te blijven op slipperige hellingen. Ik moet hier ook even vermelden (overigens niet zonder enige trots) dat ik de familie-traditie, ondanks mijn gladde sneakers, niet heb voortgezet en dus zonder ook maar een keer te struikelen of te vallen tot op het eindpunt ben geraakt! De beelden spreken eigenlijk voor zich, vooral het uitzicht over het meer was spectaculair, net zoals de 97 meter hoge Kegon waterval.

In the City

2007-04-02T02:25:00.000+02:00

Ueno was voor mij een van de leukere delen van Tokyo om in rond te slenteren. Na WO II was de stationsbuurt de zwarte markt voor Amerikaanse producten, en dit verleden heeft zijn stempel gedrukt op de wijk.. Veel kleine straatjes met zelfs naar Japanse normen ontzettend drukke winkels die vanalles en nog wat verkochten, voornamelijk kleding en etenswaren, kleine eetkraampjes op straat met takoyaki, okonomiyaki en andere lekkernijen. Het voelde met momenten allemaal een beetje marginaal aan, maar ik heb mij toch wel even geamuseerd met rond te snuffelen in diverse prullenwinkels, wat mij enkele leuke dingen heeft opgeleverd waar ik nog heb kunnen afdingen ook!

Ueno Park is vooral beroemd voor zijn kersenbloesems, en in de volle bloeiperiode is het hier echt veel te druk, maar aangezien ik begin Maart ben geweest was het nog redelijk rustig, alhoewel hier en daar al een kerselaar in bloei stond. Het park is ook bekend voor zijn best wel grote dierentuin, die vooral reclame maakt met een zeldzame pandabeer. Aangezien er hier nog maar een duizendtal van overblijven, kon ik het niet maken om deze niet te gaan bekijken, ook al was het er eentje in gevangenschap, ik denk niet dat veel mensen kunnen zeggen dat ze al eens een echte pandabeer hebben gezien xD.

In Ginza bevindt zich het drukste kruispunt ter wereld, alhoewel dat in mijn ogen eigenlijk nog meeviel, en om zijn peperdure boetieks en restaurants, die tot de duurste in Japan behoren. De wijk Tsukiji er vlak naast is dan weer DE plaats in Tokyo om sushi te gaan eten, Hier vind namelijk iedere morgen tussen 5 en 7 de visveiling plaats (veel te vroeg voor mij om naar te gaan kijken, ik slaap liever dan al voor het licht wordt tussen de vis te zitten). Ik heb er van geprofiteerd om hier eens sushi te eten, en ik moet zeggen dat, alhoewel ik geen expert ben, het toch wel de beste sushi is die dat ik tot nu toe in Japan heb gegeten. Blijkbaar was de sushi-bar die ik had uitgekozen ook nog redelijk populair, aangezien er toen ik buitenkwam een dertigtal mensen stonden aan te schuiven voor een zaakje waar er amper tien binnen konden.

Yasukuni zal bij sommigen een belletje doen rinkelen, dit controversiele schrijn is namelijk een van de oorzaken van minder gunstige relaties tussen Japan en zijn Oost-Aziatische buurlanden. Het is nu eenmaal zo dat hier naast oorlogsslachtoffers ook een aantal door een international tribunaal veroordeelde oorlogscriminelen worden vereerd, en als een premier (Koizumi) hier bezoekjes aan brengt kan dit dan wel eens voor wat opschudding zorgen. Het schrijn zelf is niets speciaals, ik heb er al mooiere gezien tijdens mijn verblijf hier, maar voor een Japanoloog is vooral het museum de moeite waard, aangezien hier een revisionistische visie op de Japanse geschiedenis wordt gehanteerd.

Zo worden de kamikaze bijvoorbeeld vereerd als helden, terwijl men terloops vergeet dat ze dit heldendom verworven door zich te pletter storten op een vliegdekschip. De inval van Nanking (de toenmalige Chinese hoofdstad) wordt in twee regeltjes vermeld, zonder ook maar een verwijzing naar de daaropvolgende slachtpartij, waarbij volgens bepaalde bronnen maar liefst 300.000 doden vielen. Ook wordt er nergens ook maar gealludeerd op het feit dat Japan de oorlog heeft uitgelokt, in plaats hiervan wordt Japan opgevoerd als de grote beschermer, de bevrijder van kolonies in Zuid-Oost Azie. Het is vooral boeiend voor mij aangezien mijn geschiedenisboeken en andere kennis een heel andere, waarschijnlijk meer accurate visie geven op de geschiedenis, terwijl dat Japanners zelf er maar bitter weinig vanaf weten.

Harajuku heeft eigenlijk twee dingen die interessant zijn voor toeristen. Allereerst is er het Meiji-schrijn, opgericht ter ere van keizer Meiji, de eerste keizer na de opening van het land. Het schrijn zelf is een kopie gebouwd nadat het originele was vernietigd in de Tweede Wereldoorlog, en het is best wel indrukwekkend, ook al om het gigantische park dat er omheen ligt. Het was vooral leuk omdat ik hier maar liefst 2 trouwceremonies heb gezien. Opvallend was dat praktisch alle vrouwen in kimono rondliepen, terwijl van de mannen alleen de bruidegom een kimono droeg (etiquette of zo). Een bruidskleed schijnt hier trouwens ettelijke duizenden euro’s te kosten omdat het uit kostbare zijde wordt gemaakt, en de meeste mensen verkiezen dan ook om er eentje te huren, wat ook al genoeg geld kost peins ik.

De andere “attractie” zijn de cosplayers. Cosplayers zijn mensen die zich verkleden als een of andere anime –of game-personage, en zo op straat rondparaderen. Meestal wordt er ontzettend veel werk gestoken in de kostuums, en ik vond het er dan ook allemaal redelijk cool uitzien (alhoewel ik er zelf natuurlijk nooit aan zou willen meedoen). De brug in Harajuku is een echte verzamelspot, wat best wel grappig is om te zien. Naast de cosplayers liep er nog wat raar volk rond, maar ik vond het pas echt hilarisch dat gewone voorbijlopende Japanners dit allemaal heel normaal schenen te vinden.

Zaterdagmiddag was ik door Yasu, een vriend van Hana uitgenodigd om eens naar een Japanse volleybalmatch te gaan kijken. Hij moest deelnemen in een van de matchen, en ondertussen kon ik wat zitten kwetteren met Saichiko, zijn vriendin(die onnoemelijk veel kan praten overigens). De matchen zelf waren allebei spannende vijfsetters, waardoor dat het leuk was om eens mee te maken. Het was ook grappig dat de supportersclub van Tsukuba verbazend georganiseerd te werk ging, met een repetitie van de aanmoedigingen en dergelijke. Natuurlijk waren de Japkes weer heel braaf en volgde iedereen mooi de regels.

’s Avonds zijn we dan nog iets gaan eten in een of andere Izakaya (een restaurant waar dat je allemaal kleine gerechtjes bestelt, veel alcohol drinkt en over van alles en nog wat praat, een van de leukere restauranttypes in Japan), waar ook een vijftal glaasjes bier aan te pas kwamen!

City of Delusion

2007-03-23T10:55:00.000+01:00

Shinjuku wordt door velen beschouwd als het hart van Tokyo. Om te beginnen bevindt zich hier een van de drukste stations ter wereld. Nu, het is me al opgevallen dat de meeste metrostations in Tokyo niet echt klein te noemen zijn (een halve kilometer lopen om van de ene lijn naar de andere over te stappen is niet ongebruikelijk), maar Shinjuku is echt GIGANTISCH, en dankzij mijn geweldige orientatievermogen ben ik er natuurlijk meermaals verloren gelopen, niet dat dit op zich zo erg is, omdat er in het station, dat zch kilometers onder de grond uitstrekt, toch ook wel vanalles te beleven valt. Dit is uiteraard allemaal niet zo leuk in de ochtendspits, die in Japan sowieso onnoemelijk druk is, maar het heeft toch zijn charme, zeker als je zelf niet op een volgepropte trein moet stappen.

Shinjuku heeft niet zoveel toeristische trekpleisters, maar ik vond het aangenaam om eens een wandelingetje te maken tussen de wolkenkrabbers. Zo kwam ik uit bij het Tokyo Metropolitan Government Office, een redelijk controversieel gebouw gebouwd door de bekende architect Kenzo Tange, dat te kampen heeft met een negatief imago om een of andere reden. Het is vooral een bezoek waard voor het observatieplatform op de 42^ste verdieping, vanwaar dat je goed kan zien hoe ver dat Tokyo zich uitstrekt, in de verte is zelfs de berg Fuji te zien.

‘s Avonds heeft Shinjuku ook wel iets, niet alleen omdat er veel gezellige (maar dure) izakaya’s te vinden zijn, maar ook omdat de buurt Kabuki-cho er vlak naast ligt. Deze buurt werd in mijn resigids beschreven als een “poel des verderfs”, wat natuurlijk de beste aanbeveling is die een plaats kan krijgen in mijn ogen. Waarom dat deze wijk deze goede reputatie heeft werd mij al snel duidelijk toen ik werd benaderd door een man, keurig in smoking gestoken, die mij een uurtje drinken in een stripclub aanbood voor “slechts” 10.000 yen! Yep, ik was blijkbaar in de rosse buurt van Tokyo terechtgekomen! Al bij al vond ik het heel grappig om er eens in rond te lopen, tussen de dikke westerlingen die interesse hadden in een nummertje op zijn Japans, en de salary-men die al om tien uur ‘s avonds ladderzat op straat rondliepen. Daarnaast ben ik op een halfuur tijd maar liefst 5 keer in keurig Engels benaderd met allerlei voorstellen waar ik hier maar niet dieper op in zal gaan (ik moet mijn onschuldige neefjes en nichtjes toch beschermen xD).

Vrijdag moest ik in Chiyoda zijn, en van de gelegenheid heb ik dan ook maar eens gebruik gemaakt om de nationale Belgische trots in Japan te gaan bezichtigen, jawel, de beruchte ambassade van 420 miljoen euro! Zoals de mensen die de actualiteit volgen weten, bestaat er wat controverse rond de recente verkoop (waar de regering de begroting mee in evenwicht heeft gemaakt) meer specifiek over de vraag of het gebouw, dan wel de grond nu precies het geschenk was van de keizer. Veel mensen zeggen dat het een teken is van weinig respect is, dat zo’n “oud en waardevol” gebouw afbreken barbaars zou zijn etc. Nu ik heb het gebouw bekeken, en ik moet bekennen dat ik het allemaal maar redelijk schraal en afgeleefd vond uitzien. Het is wel een groot gebouw voor de wijk waar het in staat, maar ik denk persoonlijk niet dat het die hele hetze waard is, dus voor mijn part mag het met de grond gelijk worden gemaakt (wat volgens het vriendelijke personeel ook zal gebeuren eind dit jaar).

Asakusa is een va de oudste wijken van Tokyo, en heeft nog iets weg van een gezellige volksbuurt, alhoewel ook de moderne architectuur hier zijn weg heeft gevonden in het spectaculaire Flamme d’Or gebouw. Ik kan eigenlijk niet echt zeggen of ik het mooi vind of niet, het is in ieder geval “speciaal”!

Asakusa trekt vooral toeristen aan omwille van de Senso-ji, een van de weinige Boeddhistische tempels in Tokyo, en de buurt er rond die iets weg heeft van een ouderwetse vlooienmarkt, met kleine straatjes waar allerlei rotzooi wordt verkocht, van de afschuwelijke gelukskatten, tot kimono’s van een paar 1000 euro.

De tempel zelf is niet zo geweldig , alhoewel dat er een van de mooiere pagode’s staat die ik tot nu toe heb gezien, en wordt vooral bezocht omdat er twee gigantische lantaarns te bewonderen zijn. Asakusa is charmant omdat je hier nog de invloed van het oude Tokyo kunt merken, en ik heb mij laten vertellen dat het hier pas echt leuk wordt tijdens een van de vele festivals, maar spijtig genoeg vond er niks speciaals plaats tijdens mijn korte verblijf.

Foto's zijn te vinden in de mappen Shinjuku en Asakusa.

City of Blinding Lights

2007-03-19T10:11:00.000+01:00

Jaja, het is mij ook wel opgevallen dat mijn laatste blogs niet echt over mijn spannende belevenissen gingen, maar meer over mijn ergernissen en dergelijke. Maar daar zal nu verandering in komen! Ik heb namelijk de afgelopen dagen in Tokyo doorgebracht, en ik heb mij daar helemaal gegeven, waardoor niet alleen deze post maar ook de volgende paar posts over mijn avonturen in de hoofdstad zullen gaan (kwestie van iets te schrijven te hebben voor de komende weken, en als ik alles in 1 post zou moeten zetten zou ik zelf na de eerste pagina’s al doodvallen van verveling). Uiteraard heb ik, naar mijn normen, gigantisch veel foto’s genomen, die ik beetje bij beetje zal uploaden, dus hou zeker mijn MSN Space in de gaten.

Anyway, zonder nog meer onzin te verkopen, op naar deel 1, Mijn aankomst en de ontdekkingstocht door Akihabara, mekka van alle anime-nerds!

Tijdens mijn verblijf in Tokyo heb ik gelogeerd bij een vriend en college-Japanoloog, Stijn, die aan de Seijo universiteit studeert (waarvoor onnoemelijk veel dank), wat mij toch wel verdomd goed uitkwam omdat een hotel belachelijk duur zou zijn uitgevallen. Na een lange nachtelijke busrit (waar niet veel slaap aan te pas was gekomen omdat de kerel naast mij met zon idioot mondmaskertje me de stuipen op het lijf heeft gejaagd) werd ik door Stijn opgepikt en gingen we naar zijn kot, (waar ik overigens opzettend jaloers op ben, omdat het gewoon 3 keer zo groot is als het mijne, en onnoemelijk veel mooier, maar kom).

‘s Avonds was er afgesproken met een aantal medestudenten van Stijn, waaronder Annabelle, ook een studente van Leuven die aan Seijo studeert. Na een korte wandeling waarbij ik voor het eerst een beetje kennismaakte met Tokyo, werd de avond voortgezet in een izakaya, met belachelijk lekker eten, en een uurtje karaoke, waar zelfs ik het niet kon laten om te zingen (een feit dat in de toekomst ongetwijfeld traumatisch zal zijn voor mijn slachtoffers).

Ik had mij tijdens de busreis al een ruw schema opgesteld, dat, nu dat ik er op terugkijk, eigenlijk druk was en redelijk duur is uitgevallen, maar ik heb toch de voornaamste toeristische plekpleisters en dergelijke gezien peins ik. De eerste echte dag hield een bezoekje aan Akihabara in. Deze wijk was oorspronkelijk bekend voor zijn belachelijk goedkope elektronica, maar is vooral in de laatste jaren uitgegroeid tot het heiligdom voor fans van Japanse animatie en alle rare dingen die hiermee gewoonlijk geassocieerd worden.

Action figures zijn de rage in Japan, en praktisch ieder anime –of game-personage heeft wel zijn eigen poppetje. De populairste zijn uiteraard de vrouwelijke figuurtjes, vaak gebaseerd op een of andere hentai (de porno-versie van anime), hoe schaarser gekleed hoe populairder. Dit werd mij toch wel een beetje te creepy bij het zien van de life-size dolls, waar ik liever niet meer over te weten kom.

Anime is ook bij ons bekend om zijn gigantische robots, en vanzelfsprekend zijn hier ook action figures van te krijgen. De gewone kleinere models zijn in de gewone speelgoedwinkels te vinden, maar natuurlijk moest er weer wat bijzonders te koop zijn in Akihabara, namelijk deze gigantische robot voor maar liefst 2200 euro!

Een van de meest hilarische obsessies van otaku (japanse term voor anime-liefhebbers) is de maid, meisjes verkleed als een dienstmeisje. In de meeste winkels waren deze uniformpjes te koop (nog niet eens echt duur), en op straat liepen er ook enkele maids rond, alhoewel deze tot mijn grote spijt niet op de foto wilden. Het hoogtepunt van deze fetisj is te zien in het zogenaamde maid-cafe. Op het eerste zicht een doodnormaal cafeetje (met overigens best wel goede koffie naar Japanse normen), totdat je doorhebt dat je uitsluitend door maids wordt bediend! Het doet eigenlijk belachelijk normaal aan, maar toch is het ietwat freaky. Naast ons zagen we ook een ietwat awkward situatie, waarbij een jonge maid blijkbaar oneerbare voorstellen kreeg van een man die toch wel redelijk wat ouder was dan haar.

Akihabara is nu nog steeds de plek bij uitstek voor goedkope elektronica, en ik voelde mij hier direct thuis. Onnoemelijk veel ontieglijk kleine winkeltjes verkochten alles, maar dan ook echt alles wat je je kon voorstellen, van laptops tot oude digitale camera’s (ik heb zelfs mijn prehistorische camera voor een belachelijk goedkope prijs zien liggen). Over het algemeen zijn de grote merken als Toshiba, Sony, Canon en dergelijke een stuk goedkoper dan in een gewone winkel, maar de echte goudmijn is te vinden in de minder bekende merken. Niet alleen worden ze sowieso aan praktisch dumpprijzen verkocht, het is nog mogelijk om er op af te dingen ook!

Daarnaast viel het mij ook op dat er veel elektronica werd verkocht die ook bij ons zou kunnen worden gebruikt (Japan gebruikt een ander voltage waardoor elektrische apparaten in het algemeen niet zonder speciale adapter kunnen worden gebruikt bij ons). Een beetje duurder, maar nog steeds ideaal voor de toerist! Daar komt dan nog bovenop dat de meesten van deze shops tax free zijn voor buitenlanders, op vertoon van paspoort, dus je krijgt ook nog eens 5% korting! In het algemeen voelde Denki Town, zoals de buurt wordt genoemd, heerlijk illegaal aan, en als ik meer tijd en geld had, zou ik mij hier dagen hebben geamuseerd.

On s'amuse

2007-02-24T06:52:00.000+01:00

Iets wat eigenlijk niets met Japan te maken heeft, maar ondertussen zit ik al aan mijn twintigste post, wat misschien wel wat weinig lijkt in vergelijking met bepaalde andere blogs, maar het is mij uiteraard vooral om de kwaliteit te doen (wat gewoon een excuus is voor mijn luiheid, maar kom, dat zullen we maar even buiten beschouwing laten). Een dike veertig pagina’s is toch al een hele presentatie, vooral omdat ik de helft ervan gewoon heb volgeluld met redelijk wat onzin nu dat ik er op terugkijk.

Anyway, de verveling heeft weer eens een hoogtepunt bereikt ergens in de afgelopen weken, en ik heb mij dus maar geamuseerd met allerhande ergernissen neer te pennen, wat er dus op neerkomt dat ik weer kritiek op thuan en alleman zal geven (yep, het is de beurt aan de Vietnamezen deze keer!) You know the drill by now, niet mijn vriendelijkste kant, lezen op eigen risico, et cetera, et cetera (even er bij zeggen voor alle duidelijkheid dat geen enkele commentaar is geinspireerd door racisme, het gaat gewoon over persoonlijk contacten, ik heb niks tegen Vietnam in het algemeen, enkel tegen de paar zotten die hier rondlopen).

Ik weet niet of ik dit al eerder heb vermeld of niet, maar in mijn klas zitten praktisch alleen Aziaten, en spijtig genoeg is de meerderheid hiervan afkomstig uit Vietnam. Voordat ik naar Japan kwam had ik, niet tot mijn verwondering, weinig tot geen contacten gehad met Vietnamezen, waardoor ik dan ook niet echt was voorbereid op de individuen die ik hier ben tegengekomen.

Allereerst hebben we twee vrouwen, Wan en Fuan (zoiets toch, na een dike 5 maanden ben ik er nog steeds niet in geslaagd om erachter te komen hoe ik de namen moet uitspreken, laat staan dat ik weet wie wie is). Allebei redelijk geeky, niet alleen in uiterlijk maar ook in gedrag, en niet echt sociaal in de omgang met andere buitenlanders. Vallen mee tijdens de les, maar hebben drie vervelende gewoontes.

Allereerst wachten ze tot op het allerlaatste moment om vragen te stellen, wat op zich nog niet zo erg zou zijn als dit enerzijds nuttige vragen waren, en anderzijds als de prof er niet op aandrong dat iedereen naar haar langdradige antwoorden bleef luisteren. Ten tweede hebben ze totaal geen gevoel voor humor, enkel voor de Japanse variant (die overigens totaal niet grappig is), wat er op neerkomt dat ze om de meest onnozele dingen kunnen lachen, maar sarcasme waar een peuter geen probleem mee zou hebben gewoon niet kunnen begrijpen. Ten derde hebben ze onlangs de Japanse uitspraak “heeeeeeee” ontdekt (een uitspraak die niet alleen verbazing uitdrukt, maar die je ook als een volslagen idioot laat klinken), die ze te pas maar vooral te onpas gebruiken, soms tot 36 (!!!) keer in een les van anderhalf uur, dus om de 3 minuten (jaja, het was saai genoeg om dit bij te houden). Blijkbaar heeft een van de twee ook een bizarre interesse in mij, aangezien ze iemand anders met verontrustende precisie wist te vertellen wat ik de dag ervoor in de Carrrefour had gekocht.

Anyway, moving on to the guys, Thuan en Thui (of zoiets). Thui is redelijk stil, wat dus goed meevalt, maar je wil gewoon niet langs hem zitten als je iets hardop moet lezen, omdat hij het niet kan laten om ook mee te lezen, wat niet echt bevorderlijk is voor een goede concentratie. Overlaatst kon hij zelfs tijdens een examen niet aan de drang om de vragen hardop te lezen weerstaan. Thuan is een geval apart, heeft het altijd snikheet, maar is er nog niet opgekomen dat het misschien zou helpen om zijn dikke winterjas uit te doen. Het gevolg is dat hij altijd de verwarming uitzet, wat toch wel enerverend is omdat ik uitkijk na een warm leslokaal na een nachtje in onze koude dorm. Daarnaast heeft hij net zoals Thui de gewoonte om hardop mee te lezen, maar hij moet er natuurlijk nog een schepje bovenop doen, en zegt alles, maar dan ook ALLES wat de prof zegt na, wat mijn oh zo opgewekte ochtendhumeur niet echt ten goede komt.

In het algemeen zijn er nog twee dingen die ergelijk zijn, maar waar ze zelf niet veel aan kunnen doen. Allereerst is er het Vietnamees, wat zonder veel overdrijving zowat de lelijkste taal is die ik ooit heb gehoord (en ik heb er hier al verschillende opgevangen). Echt waar, niets kan zo irriterend zijn om 9 uur ‘s morgens als een hoop Vietnamees gekwetter. Daarnaast is er hun Japans, ik ben niet het type om afbraak te doen aan de kennis van medestudenten, maar geen enkele Vietnamees kan de “shi”-klank correct uitspreken (si! si! si!), wat vooral op iemand zijn zenuwen kan werken als de prof erop aandringt om iedereen een hoop idiote zinnetjes te laten nazeggen.

My Funny Valentine

2007-02-14T11:34:00.000+01:00

Zoals verwacht neemt een land met praktisch geen originele feestdagen een commercieel feest als Valentijn over. Na de overdadige kerstversiering te hebben bewonderd, had ik al hoge verwachtingen voor Valentijn, die spijtig genoeg niet helemaal werden ingelost. Weinig hartjes en schattige beertjes (die vroeg of laat traumatische ervaringen teweeg kunnen brengen) en een algemeen gebrek aan rozigheid (zoals je ziet, vocabulaire is een van mijn sterkste kanten) gaven me eerlijk gezegd niet zo’n love-is-in-the-air indruk. Ik voelde gewoon de liefde niet, wat wel spijtig is voor zo’n romantische ziel als ik.

Niet zonder enige goedkeuring moet ik zeggen dat de Japanners op dit gebied toch echte mannen zijn, ondanks de haarstijl en overly gay fashion. Deze keer doen de vrouwen al het werk (jaja, male chauvinist pig here, bite me). Wat wordt er hier dan zoal gegeven op Valentijn? Originaliteit is blijkbaar niet de sterkste kant van de gemiddelde Japanse vrouw, aangezien het topcadeau, en eigenlijk het enige sociaal geaccepteerde cadeau, chocolade is. Nu, als Belg heb ik hier niks op tegen, maar ik vind het toch wat weinig, waar zijn de me-to-you beertjes, de gigantische rode harten, de belachelijk dure rozen, is dit dan zo’n liefdeloos land? (de romanticus in mij wordt er echt door gekweld xD)

Anyway, op zo’n belangrijke dag is een gewone reep Meiji chocolade (de enige Japanse chocolade die nog enigszins tolereerbaar is) niet genoeg, het belangrijkste is dat er goede, en in Japan dus vooral dure chocolade wordt uitgedeeld. In de Carrefour ligt de promotierek al weken vol met chocolade van over de hele wereld (waaronder ook de ons aller geliefde Cote D’or Bouchee). Dure chocolade op zich is niet voldoende, en in een land waar uiterlijke schijn toch wel redelijk belangrijk is, moet er een al even duur papiertje rondzitten. Naast de choclade worden er dus ook verpakkingen van New Hankyu hotel, het Hilton en dergelijke verkocht.

Het grappige is dat chocolade niet alleen aan de geliefden wordt gegeven, maar dat er ook wordt verwacht dat een vrouw aan haar mannelijke collega’s chocolade uitdeelt, de zogenaamde 義理チョコ (girichoco), verplichte chocolade, waardoor het wel eens een kostelijk grapje kan worden.

Nu, Valentijn op zich is blijkbaar niet genoeg, en of het te wijten is aan feministische Jappen weet ik niet, maar de mannen komen er toch niet zo gemakkelijk onderuit. En maand later is er namelijk White Day, eindelijk eens iets dat in Japan is bedacht, ook al is het zowat het meest idiote concept dat ik in lange tijd heb gehoord.

Het is namelijk de bedoeling dat de mannen op White Day een cadeautje aan hun geliefde teruggeven (gelukkig niet aan iedere vrouw die hen chocolade heeft gegeven, wat deprimerend kan zijn voor de vrouwen die niks krijgen als ze 10 dozen chocolade hebben uitgedeeld).

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat mannen witte choclade geven, maar blijkbaar zijn de vrouwen hier niet zo tevreden mee (alhoewel ze er statistisch gezien meer, veel meer zelfs, verslaafd aan zijn dan mannen). Neenee, het cliché wordt natuurlijk nog maar eens bevestigd, diamonds are a girls best friend (alhoewel lingerie ook een populair cadeau is)! Dus terwijl de mannen het moeten doen met een pakje belachelijk dure chocolade dat, laten we eerlijk zijn dames, toch zal worden verorberd door hun wederhelft, mogen zij een hoop geld uitgeven aan iets waar ze zelf niet zo gek veel aan hebben!

Tussen haakjes, de Koreanen zijn volgens Wikipedia nog zotter, Zij hebben namelijk ook Black Day, waarop alle sukkelaars die geen valentijn hadden gekregen samenkomen om te eten en waarschijnlijk ook om hun verdriet en eenzaamheid te verdrinken. Daarnaast hebben ze ook nog Pepero Day, specifiek gericht op koppeltjes, wat geheel toevallig wordt gesponsord door het bedrijf dat Pepero Sticks maakt.

Live and Learn

2007-01-29T06:24:00.000+01:00

Korte mededeling: ik kan hier nu eindelijk fatsoenlijk Skype gebruiken, dus als iemand interesse in heeft om eens te praten, voeg mij maar toe: enkidu_

Een tijdje terug is het Japanse onderwijs er maar weer eens in geslaagd om mij te verbazen, het was namelijk tijd voor het center examen. Om een Japanse universiteit binnen te komen is de voornaamste vereiste te slagen voor een ingangsexamen. Deze examens zijn binnen en buiten Japan legendarisch voor hun moeilijkheid, en het grootste deel van de problemen van de gemiddelde Japanse puber zullen waarschijnlijk te wijten zijn aan de voorbereidingen van dit beruchte examen. 8 uur les op de gewone school, en dan nog 4 uur naar een zogenaamde “cram-school” zijn heel normaal voor de laatstejaars van een middelbare school hier.

Anyway, wat is nu dit center examen? Zoals ik het heb begrepen is dit een toelatingsproef voor het eigenlijke ingangsexamen, aan de hand van de resultaten hierop wordt eigenlijk beslist voor welke universiteit je het ingangsexamen mag afleggen. Nu het grappige (in mijn ogen toch) is dat dit examen serious business is, wat duidelijk te merken was op de campus.

Toen ik net terug was hing er een plattegrond aangeduid met alle zones die tijdens het examen verboden toegang waren. Niet zo abnormaal, ware dit leslokalen en dergelijke geweest, maar het ging hier gewoon over de hele weg die door gaidai loopt, en die iedereen die in de dorm woont wel moet gebruiken om van deze berg af te geraken! Ik vraag mij niet eens af waarom dat dit is gedaan, de Japanse logica erachter is toch ondoorgrondelijk .

Dit vond ik al te gek, maar op de dag van het examen was het nog erger. Gaidai was gewoon dood (alle, nog doder dan gewoonlijk), ik heb eens wat rondgelopen, en ik heb geen enkele Japanse student gezien. Wel heb ik ELF bewakers gezien, die op verschillende plaatsen op wacht stonden (voor een beetje perspectief, de verboden zone is nog geen kilometer lang), er moest maar eens een ouder niet tevreden zijn met de prestaties van zoon -of docherlief en besluiten om de concurrentie uit te schakelen. Wat het allemaal nog absurder maakt is dat die bewakers gewoon niks staan te doen, behalve iedereen te groeten die langskomt (echt iedere keer, zelfs als ik er 4 keer op een dag langswandel), stretchoefeneningen, en er serieus uitzien als een van hun bazen in de buurt rondloopt.

Zoals je ziet, serious business, ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn als de echte ingangsexamens beginnen!

Even tussendoor, sinds het begin vroeg ik me af waarom iemand hier in godsnaam mongools of een andere obscure taal wil gaan leren (jaja, ik hoor het al komen, waarom wil een Belg Japans leren?). Welnu, David heeft ons uitgelegd dat de studenten hier blijkbaar niet zelf kunnen beslissen welke taal ze gaan studeren, dit wordt aan de hand van het behaalde resultaat op het ingangsexamen door de universiteit beslist. Dus mensen die per se Mongools willen leren (toch niet zo gek veel studenten die er daadwerkelijk interesse in hebben lijkt me zo), moeten niet zo geweldig hard studeren voor het ingangsexamen, maar mensen die Engels willen doen (de nummer 1 in de rangschikking) zullen toch serieus moeten blokken. Ik ken de rangschikking zelf niet, maar uit het feit dat Nederlands hier enkel als keuzevak bij Duits kan worden gekozen, moet ik afleiden dat het belang van onze taal hier nog lager wordt ingeschat dan Mongools of zo.

Tussen haakjes, we hebben een uitstapje naar Nara gemaakt (hoop niet te hard op een verslag, ik heb niet zoveel goesting om geschiedenisles te geven, en ik zou hoogstwaarschijnlijk toch weer uit mijn nek beginnen lullen, niet dat deze post zoveel beter is, maar kom). De foto’s staan op de Livespace, net zoals de foto’s van Kobe, waar we net voor mijn terugkeer naar Belgie naartoe zijn geweest (hier komt gewoon geen verslag van, voor de doodsimpele reden dat ik al meer dan de helft ben vergeten, ik word nu eenmaal een dagje ouder).

Leaving the City

2006-12-19T07:18:00.000+01:00

Zoals de meesten onder jullie ongetwijfeld al via het roddelnetwerk in mijn familie vernomen hebben (niet slecht bedoeld), kan ik iedereen verheugen op mijn fysieke (ik garandeer geen geestelijke) aanwezigheid in Belgie tijdens de kerstvakantie (meer bepaald van 21 december tot 7 januari). Zoals de slimmeren onder jullie hopelijk al doorhebben zal dit betekenen dat ik mijn blog even niet zal updaten, tenzij jullie mij zo interessant vinden (wat overigens niet uit het aantal commentaren af te leiden is, just kidding) dat jullie ook de verhalen over mijn oh zo spannende avonturen in ons eigen landje willen volgen.

Aangezien lange termijn planning (meer specifiek verder dan 2 dagen) niet een van mijn sterkere kanten is, heb ik nog niet zo gek veel te doen in mijn vakantie, dus als er mensen zijn die mij toch nog wel eens willen terugzien (yeah right xD), stuur gerust een mail, of bel mij gewoon als ik in Belgie ben (gsm werkt waarschijnlijk nog, als ik mij de pincode kan herinneren). Ik zal ook contact zoeken, maar ik zal toch wel een hoop volk vergeten! Diegenen die ik niet meer zie of hoor voor Kerstmis, wil ik, natuurlijk uit de grond van mijn hart, alvast gelukkige feestdagen wensen!

The end of the world as we know it...

2006-12-14T12:53:00.000+01:00

...since I finally put up the pics of my room!

Ｈet is al enkele maanden geleden dat ik de map voor deze foto’s online heb gezet,en sindsdien hebben veel te veel mensen gezaagd om er ook effectief eens wat prentjes in te zetten. Aangezien ik dit niet nog eens wil horen als ik thuis ben zet ik ze toch maar nu even online, met natuurlijk de nodige uitleg bij.

Zoals bij de meeste Japanse gezinnen die in een appartement wonen, is er geen droogmachine beschikbaar, en moeten er dus andere manieren worden gevonden om de was te drogen. Door de kou is het buiten ophangen niet echt praktisch, en dus was ik genoodzaakt om een draad in mijn kamer te hangen (een hele klus overigens, probeer maar eens een nagel in beton te krijgen zonder fatsoenlijke hamer). Anyway, het is niet meteen de ideale oplossing, aangezien iedereen die naar mijn kamer komt langs mijn natte was moet. Eerst had ik de draad boven mijn bed gehangen, maar zoals de meesten zich wel kunnen inbeelden kan het een ongename verrassing zijn als de prulspijkers het begeven in het midden van de nacht!

Aangezien mijn kamer vreselijk klein is, was er ook geen plaats voor een kleerkast. Van de dorm office kregen we een gore metalen doos om onze kleren in te doen, wat mij toch wel een beetje te ver ging omdat ik praktisch met mijn vinger door de roest kon duwen. Gelukkig had ik een plank boven mijn deur, en die gebruik ik dan maar om mijn kleren en zo op te leggen. Daarnaast ligt ze ook al vol met lege dozen ed die ik in de loop van mijn verblijf heb verzameld.

Mijn bed, de bron van veel ergernis, vooral door de slechte matras. Zoals de meesten weten is deze de bron van heel wat lijden voor mij, en zelfs met een extra matrasbeschermer kan er weinig worden gedaan aan de keiharde veren die mij van aardig wat slaap hebben beroofd. Toen ik hier aankwam stond het bed op torentjes van bakstenen, geen idee waarom, daarom heb ik die dingen er maar snel onderuitgekieperd.

De heater en mini-koelkast maken mijn leven heel wat aangenamer. Allereerst moet ik nooit in de gore gemeenschappelijke koelkast zijn, die altijd vol redelijk verlopen voedsel zit. Ten tweede is er geen verwarming op mijn kamer. We hebben een kleine heater gekregen van de dorm supervisor, maar dat ding stelde echt niks voor Aangezien de gang hier vol ligt met rotzooi achtergelaten door ex-studenten ben ik zo praktisch geweest om er heel snel de enige werkende heater uit te zoeken (jaja, heel egoistisch, maar niets nieuws). Zonder dit ding zou het echt niet te doen zijn in mijn kamer, en in combinatie met mijn elektrische deken (het beste ding wat ik hier in Japan heb gekocht, ik wil gewoon niet meer uit mijn bed komen ‘s morgens) is het hier aangenaam warm, alhoewel ik verwacht dat het nog wat kouder zal worden in hartje winter.

Zoals je kan zien aan de verjaardagskaarten is dit een heel recente foto. Mijn bureau is ok, het is alleen redelijk laag en duidelijk gemaakt op maat van de gemiddelde Jap. De lamp is minder leuk, aangezien ik ze niet kan verplaatsen. Voor de rest is er het koffieapparaat (met Starbucks koffie thanks to Caroline en Sarah), mijn shiny new toshiba laptop, en nog wat prullaria.

Dit rekje heb ik hier bijgekocht, omdat ik verbazend veel rommel heb verzameld tijdens mijn verblijf hier. De meeste plaats is niet bestemd voor mijn schoolspullen (die kreeg ik gemakkelijk op een kleinere schuif), maar dankzij de talloze giften uit Belgie was ik genoodzaakt om de stockage van mijn chocolade ed toch wel prioriteit te geven, de schoendoos en alles wat daarlangs ligt dus. Jullie kunnen ook opmerken dat Jappaners met al hun high tech rotzooi nog steeds niet precies door hebben hoe ze een fatsoenlijke vloer moeten leggen.

Dit is de keuken op een van de betere dagen. Het grootste nadeel van samenleven met Jappen is dat ze het niet zo nauw nemen met afwassen, schoonmaken en proper koken. Als ik moet koken ben ik eerst even bezig met de plaats een beetje hygienisch te maken, dus daar zie ik altijd lichtjes tegenop. De Japanners leggen hun spullen om het even waar neer (maar o wee als je ook maar iets van Yasuhara aanraakt), en bepaalde zaken zoals de microgolf wil ik absoluut niet gebruiken vanwege de bacterie-culturen die zich daarin hebben ontwikkeld. Amateur-microbiologen onder jullie zouden zich hier naar hartelust mee kunnen amuseren, en zouden ongetwijfeld boeiende medische ontdekkingen doen(a cure for the common cold, or even cancer perhaps!), maar ik blijf echt uit de buurt als het even kan. (also, major props als iemand de quote doorheeft!)

De rest van de gang is al niet veel beter, er wordt af en toe gepoetst, maar van opruimen is er gewoon geen sprake. De helft is geblokkeerd door de spullen van ex-studenten, en de rest staat vol lege dozen, aangezien de poetsvrouwen niet de intentie hebben om ook maar iets van ons afval op te ruimen (wat op de andere vloeren nochtans wel wordt gedaan), en omdat we zelf ook geen idee hebben waar alles naartoe moet.

Dit is dan weer iets typisch, de schoenen worden uitgedaan, en de Japanners doen zich de slippers aan. Ik heb mij niet de moeite gedaan om slippers te kopen, en loop gewoon op mijn kousen rond. Leuk om je kamer proper te houden, maar de Jappen zijn hier zo in getraind dat ze om even iets in hun kamer te gaan nemen hun schoenen uitdoen, wat in mijn ogen lichtjes overdreven is. Deze gewoonte heeft ook als gevolg dat Japanners zich meestal niet de moeite doen om hun schoenen fatsoenlijk aan te trekken, waardoor dat ze altijd, maar dan ook altijd sloffen, wat zeer enerverend is om te horen (alhoewel het grappig kan zijn om de vrouwen dit op naaldhakken te zien doen).

Another Year

2006-12-09T12:56:00.000+01:00

Allereerst moet ik iedereen bedanken die mij via mail, post, msn ed heeft gefeliciteerd. Ik zou iedereen persoonlijk bedanken, maar met 21 jaar laat mijn geheugen het al lichtjes afweten.

Anyway, wat heb ik allemaal uitgestoken op mijn verjaardag?

‘s Morgens had ik natuurlijk les zoals gewoonlijk, en daarna heeft Sarah mij meegesleurd naar Senri Chuo voor Starbucks en Purikura (Don’t ask). De avond was veel interessanter. Normaal hebben we tussen vier en zes het vak Current Topics in Japan, maar de prof, Watanabe, lijkt het allemaal niet zo serieus te nemen. Dit was onze laatste les voor de break, en ergens in het begin had hij gezegd dat hij eens iets met de groep wilde gaan drinken. Aangezien Caroline en ik de neiging hebben om op te scheppen over Belgisch bier (niet dat ik zo’n grote kenner ben), hebben we hem blijkbaar op het idee gebracht om naar een Belgische bar in Shinsaibashi (in het centrum van Osaka) te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan, en eergister avond gingen we allemaal (zeven personen) gezellig met de trein richting Shinsaibashi. Aangezien niemand van ons er al eerder was geweest waren we toch wel redelijk nieuwsgierig naar het aanbod. Gelukkig stelde dit niet teleur, ze hadden praktisch alles van speciale bieren, velen waarvan ik nog nooit had gehoord ook. Het enige nadeel was dat het allemaal redelijk prijzig was (meer hierover later). We hebben het rustig gehouden, en vanalles en nog wat geprobeerd,waaronder een persoonlijke favoriet van mij, Triple Karmeliet. Caroline en ik hadden het voornemen om de Japanse zwakte tegen alcohol uit te buiten en de leraar zat te voeren, maar spijtig genoeg hadden we een Japanner gevonden die een stevige weerstand had. Hij dronk door aan een stevig tempo, zeker in het begin met zijn Duvel, en hij leek tenminste nog nuchter op het einde van de avond.

Belgisch bier op zich was al goed genoeg, maar er was meer, Belgisch eten! Dit is echt een van de dingen die ik ontzettend mis, dus er kon niks beters worden geserveerd. Allereerst, Belgische frieten! We hebben hier al frieten bij McDonalds of Mos gegeten, maar dat is niet hetzelfde. Dit waren echt knapperige, dikke frieten, met fatsoenlijke mayonaise, iets waar ik van tijd tot tijd behoefte aan heb. De tweede gang was nog beter, Mosselen! Weer heel professioneel klaargemaakt, overigens groter dan die in Belgie dit jaar. Het beste moest nog komen, STOOFVLEES. Degenen die Michael volgen weten ondertussen dat dit iedere Belg dit mist, en het stoofvlees dat we nu kregen voorgeschoteld was het lekkerste wat ik ooit had gehad (waarschijnlijk omdat ik het uit Belgie al niet meer goed kan herinneren na een paar maanden, maar kom). Heerlijk mals, lekkere saus en witloof! Alhoewel de gerechten hierna, charroux, iets met broccoli en een of ander rijstgerecht ook nog heel goed smaakten, kon er echt niks op tegen het stoofvlees.

Op het einde van de avond begonnen we ons serieus zorgen te maken over wie dat allemaal ging betalen, aangezien de meeste bieren meer dan 1000 yen kostten (minstens 7 euro), en het eten ook niet echt goedkoop was. Toen we uiteindelijk vertrokken kwamen we tot de zeer aangename conclusie dat Watanabe zo gul was geweest om het allemaal te betalen. Hier waren we hem natuurlijk zeer dankbaar over toen we er achter kwamen dat de totale rekening rond de 50.000 yen bedroeg (do the math).

Dit was niet de laatste verjaardagsverrassing. Vrijdagavond had ik met Sarah en Caroline afgesproken om pizza te bestellen en een dvd te bekijken (hier is niet veel beters te doen). Ik was zoals gewoonlijk de laatste om te arriveren, en nietsvermoedend liep ik naar Sarah haar kamer, om te ontdekken dat de twee meisjes zo attent waren geweest om mij een verjaardagsdiner te bereiden! Ze waren dit blijkbaar al een week aan het plannen, en ze hadden allerlei lekkere dingen gehaald in de Carrefour. Het menu: Tomaat mozarella, knoflookbrood, tomaat met basilicum, Italiaanse ham, zelgemaakte tortilla en pasta met champignons, geitenkaas en courgette. Ik kreeg er echt heimwee van, zo lekker was alles. Zoals het zich hoort is er getoost met een lekker glaasje champagne, wat al even geleden was.

Het was blijkbaar nog niet voorbij, want er waren ook nog cadeautjes, onder andere sokken (don’t ask), starbucks christmas blend coffee, een beker die er waarschijnlijk toe zal leiden dat ik niks anders meer zal drinken dan koffie, en Belgisch bier! Op het einde was er dan ook nog een verjaardagscake, waar ik jammer genoeg niets van heb kunnen eten dankzij het heerlijke menu van daarvoor, en Baileys milkshake (echt lekker).

Ik moet Sarah en Caroline hier echt wel duizend keer voor bedanken, omdat ik dankzij hen de beste verjaardag heb meegemaakt die ik mij in Japan kan voorstellen! Ondanks mijn met momenten minder goed humeur hebben ze toch al die moeite gedaan voor mij, waarvoor ik hen ontzettend dankbaar ben.

Unlike Me

2006-12-05T12:25:00.000+01:00

Een verblijf in Japan houdt uiteraard contacten met Japanners in, en aangezien mijn hikikomori-houding* nog niet echt op punt staat, heb ik uit deze contacten enkele dingen bijgeleerd over mijn medemens.

Dat Aziaten om een of andere genetische reden geen alcohol kunnen verdragen is algemeen bekend, maar hun gebrek aan weerstand reikt verder dan dat. Als ik in Belgie Japanners ontmoette merkte ik al dat de meesten onder hen een strikt dieet volgden wat eigen is aan de traditionele Japanse keuken, namelijk veel vis, rijst en mager voedsel in het algemeen. Degenen die in contact komen met onze westerse eetcultuur hebben dan ook vaak moeite met ons relatief vet voedsel, wat wel eens tot misselijkheid kan leiden.

Omgekeerd is dit niet waar; de meesten onder ons groeien op met zo nu en dan eens een goede vettige friet (kwestie van de Belgische tradities in ere te houden), en als we dan opeens moeten overschakelen op mager voedsel levert dit geen problemen op. Het moet ook gezegd worden dat Japanse jongeren hier, dankzij (of te wijten aan) de talrijke fastfood ketens, totaal geen last van hebben, en als het op eten aankomt evenveel kunnen verdragen als ons (alcohol is natuurlijk een ander verhaal).

Ik denk dat de meesten onder jullie van de witte mondmaskertjes hebben gehoord, die niet alleen in ziekenhuizen worden gedragen, maar ook door gewone mensen om de verspeiding van ziektes te voorkomen. Voordat ik naar Japan kwam dacht ik dat vooral oudere mensen deze dingen droegen, maar ik zie ze ook hier op gaidai onder de studenten opduiken.

Persoonlijk vind ik het hele gedoe redelijk idioot. Mensen worden nog steeds ziek, maskertjes of niet, en zelfs als diegenen met een masker minder kans hebben, is het heus niet zo erg om eens een verkoudheid te hebben. Ik moet hier wel de opmerking maken dat Japanners er een drama van kunnen maken als ze een paar keer moeten niezen, en een verkoudheid hier echt al als zwaar ziek wordt beschouwd door sommigen. Maar dan nog denk ik dat het effect van een maskertje verwaarloosbaar is, zeker omdat er vergeleken met Belgie niet minder zieke mensen rondlopen.

De Japanse beleefdheid is legendarisch (kom aan, 4 verschillende werkwoordsvormen om hetzelfde uit te drukken, enkel verschillend naargelang de positie van de gesprekspartner?), en ik ben geen grote voorstander van dit gebruik, ook al omdat ik altijd alles door elkaar haal. Gelukkig merk ik ook op dat veel Japanners, niet alleen jongeren maar ook docenten deze mening delen, en het dus zo’n ramp vinden om het allemaal wat minder formeel te houden. Veel jongeren doen dikwijls niet de moeite om keigo (echt formeel taalgebruik) onder de knie te krijgen, wat door sommigen als een niet zo geweldige evolutie wordt beschouwd.

Tijdens een discussie is iedere Japanner, ongeacht leeftijd, positie of relatie met de gesprekspartner onuitstaanbaar beleefd. Diegenen die mij een beetje kennen weten dat ik niet vies ben van een kleine ruzie zo nu en dan, en de Japanse beleefdheid kan dan ook enorm frustrerend zijn. Zelfs als ik met de meest foute argumenten die ik kan bedenken op de proppen kom, zullen ze zich nog in alle bochten wringen om mij toch maar op een of andere manier gelijk te geven, wat, toegegeven, grappig is om te zien, en leuk om uit te lokken, maar na een tijdje serieus op de zenuwen kan werken. Ik ben er tot nu toe nog niet in geslaagd om een discussie te hebben waar de partijen er echt verschillende standpunten op nahouden, zelfs niet met enkele van de meer verwesterde Japanners die ik heb ontmoet.

*Een Hikikomori is een typisch Japans verschijnsel. Het gaat hier om een jonge man, vrijgezel die vaak nog bij zijn ouders woont, die zich helemaal terugtrekt in zijn eigen kamer, alle contact met anderen schuwt en de rest van de wereld via zijn computer volgt. Het idiote is dat zijn ouders niet proberen om dit op te lossen, maar dit gedrag eerder ondersteunen door in zijn levensonderhoud te voorzien, en zijn kluizenaarsleven zo aangenaam mogelijk te maken.

In every crowd

2006-11-30T04:36:00.000+01:00

Afgelopen weekend werd er op Gaidai het jaarlijkse universiteitsfestival georganiseerd. Dit houdt in dat er allerlei rotzooi wordt verkocht, en dat de verschillende clubs, waar ik nog steeds bitter weinig van af weet, het beste van zichzelf proberen te geven. Het Gadai-festival schijnt niet zo geweldig te zijn, afgezien van dronken japanners die plots de behoefte krijgen om naakt rond te lopen (a very disturbing thought), maar aangezien we vier dagen niks te doen hadden moesten we het maar eens gaan bekijken. Spijtig genoeg kon ik door bepaalde omstandigheden niet echt optimaal genieten, dus mijn verslag zal ook niet zo goed geschreven zijn als mijn vorige posts.

Vrijdag had ik niet veel goesting om alles eens te gaan bezichtigen, en zodoende ben ik zaterdag het eten van de kraampjes eens gaan uitproberen, en eens gaan kijken naar de presentaties van de verschillende clubs. Sommigen waren leuk, zoals de poging om een jazz café te creeren, spijtig genoeg zonder alcohol en zelfs naar Japanse normen slechte koffie. Buiten waren er ook optredens van oa buikdanseressen, wat me niet zo aangenaam leek om te doen aangezien het bitter koud was, maar natuurlijk was het leuk om naar te kijken!

Voor de rest is het altijd weer grappig om te zien hoe Japanners zich schor schreeuwen, niet alleen om hun waren te verkopen, maar ook om om het even wie te bedanken voor vanalles en nog wat. Ik zou persoonlijk liever niet de hele dag staan schreeuwen om pizza of yakisoba te verkopen, maar Japanners zetten zich nu eenmaal heel fanatiek in voor hun club, en dus is het niet meer dan normaal dat ze er en hese stem voor over hebben.

Een aantal weken geleden werd ik door een Japanse vriend aangesproken om ook op een of andere manier deel te nemen aan het festival, namelijk door Belgie voor te stellen aan Japanners. Aangezien ik me op dat moment dood aan het vervelen was, en omdat Caroline ook wel wilde helpen, hebben we hiermee ingestemd (jaja, Peter die zich ergens vrijwillig voor inzet, hoe is het mogelijk). Tot mijn schaamte (not really) konden we zelf niet echt bedenken wat er in Belgie zoal interessant genoeg was om voor te stellen, maar Caroline was op een van haar uitstapkes op het briljante idee gekomen om eens het Vlaamse Huis in Osaka binnen te lopen en daar een hoop informatie te stelen.

Dit gezegd zijnde gingen we aan het werk op een groot blad, en omdat we allebei met momenten van een stukje chocolade kunnen genieten, hebben we het meeste aandacht besteed aan de topkwaliteit van deze Belgische lekkernij. Daarnaast hebben we nog een klein stukje geschreven over de verschillende Gewesten, en de rest van het blad hebben we opgevuld met informatie en foto`s uit de folders van het Vlaamse Huis.

Het resultaat mocht er zeker wezen, in vergelijking met sommige van de andere presentaties, al zeg ik het zelf (jaja, de arrogantie komt weer naar boven), maar in een eerlijke bui moet ik toegeven dat dit helemaal aan Caroline te danken is, aangezien ik mij voornamelijk heb beziggehouden met het lezen van bepaalde Belgische tijdschrijften (kwestie van op de hoogte te blijven van de oh zo belangrijke actualiteit xD). Als ik het ding alleen had moeten maken was het waarschijnlijk rampzalig afgelopen.

Anyway, toen we zondagmiddag aankwamen in het lokaal, werd er ons doodleuk verteld dat we een presentatie mochten houden, wat niet direct onze bedoeling was! Na de zoveelste 自己紹介 (jezelf voorstellen), hebben we onze presentatie beperkt tot een korte uitleg over chocolade en Belgisch bier, en een poging om Japanners een beetje Nederlands te leren (wat overigens hilarisch klonk). Nadat we ze ook nog chocolade hadden laten proeven was het voor ons genoeg geweest, en hebben we gewoon nog wat algemene vraagjes over ons landje beantwoord.

`s Avonds was ik door Caroline uitgenodigd op een feestje georganiseerd door enkele clubs, en het is sowieso grappig om zatte mensen te zien dansen, maar als het dan ook nog eens Japanners zijn word het helemaal hilarisch. Later heb ik ook nog even wat gebabbeld met Maiko, een meisje van de Jazz club met, voor een Japanse, een verbazend Westerse smaak in muziek, wat voor een muzikale snob zoals ik (volgens bepaalde personen toch) wel leuk is om over te praten.

PS: Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbazend langdradig kan zijn over een relatief saaie gebeurtenis xD.

Raining Pleasure

2006-11-27T11:49:00.000+01:00

Als ik heel eerlijk moet zijn herinner ik me niet zo gek veel meer over de afgelopen weken, waarschijnlijk omdat er niks noemenswaardig meer is gebeurd. De meeste tijd werd gespendeerd aan studeren, rondhangen en wat dvds kijken met een paar vrienden.

Een van de activiteiten die wel het vermelden waard is, is de trip naar Minoh Park een week geleden, ook al omdat ik me hier effectief nog wat van herinner. De meeste mensen zullen hier lichtjes verbaasd over zijn, aangezien ik niet echt de natuurmens ben. Maar omdat ik altijd open sta voor nieuwe dingen (yeah right xD) moest ik natuurlijk ook eens de zogenaamde 紅葉 (kouyou) gaan bekijken, het verkleuren van de bladeren, wat hier echt de moeite waard schijnt te zijn.

Dit gezegd zijn begaven we ons op een spijtig genoeg regenachtige zondag naar 箕面公園(Minoh Kouen) om daar maar eens te gaan zien wat er allemaal zo speciaal aan was. We hadden met Michael, een andere student van Leuven die aan de Kansai universiteit studeert afgesproken in Kitasenri, waarna we ons begaven naar Minoh. Ik wist niks over de kouyou, dus ik was best wel nieuwsgierig, en zoals uit de foto`s is af te leiden was het een aangename verassing! Ondanks het minder goede weer was het leuk om eens gezien te hebben, en het is zeker een aanrader aan iedereen die ooit de kans krijgt om in de herfst Japan te bezoeken.

Een van de trekpleisters van Minoh Kouen is de waterval, en als goede natuurmensen moesten we die dan ook maar eens gaan bekijken. Tijdens onze wandeling in het park kwamen we langs een klein zijpaadje dat door het bos uiteindelijk ook naar de waterval zou leiden. Avontuurlijk ingesteld als we zijn, moesten we ons natuurlijk aan deze beklimming wagen, maar ondanks de scoutervaring van Michael raakten we een beetje verdwaald, en hebben we zo maar wat rondgewandeld.

Op een gegeven moment kwamen we uit bij een golfterrein, en alhoewel ik er niet veel van ken zou ik het er waarschijnlijk beter vanaf brengen dan de Japanners, die echt wel moeite hadden om het balletje te raken. Toen Caroline een balletje dat buiten het terrein was terechtgekomen opraapte en terugwierp waren ze helemaal in de war, wat gepaard ging met een typisch Japanse “heeeeeeee!!”, een van de idotere uitspraken die het Japans rijk is.

Nadat we een tijdje langs het golfterrein hadden gewandeld kwamen we terecht op een verlaten kampplaats, wat een verrassing was, aangezien de meeste Japanners in mijn ogen niet echt het kampeerderstype zijn. Nadat we onze weg probeerde te zoeken op een zelfs naar Japanse normen vreselijk onoverzichtelijk plan, wandelden we maar verder langs de grote weg, tot dat we eindelijk weer in de bewoonde wereld terechtkwamen. Groot was onze verbazing toen bleek dat we in Ikeda waren beland, de stad naast Minoh! We waren dus lichtjes afgeweken van de oorspronkelijke route, en aangezien niemand veel goesting had om in het donker naar de waterval te gaan, zijn we dan maar ergens okonomiyaki (zie een van mijn vorige posts) gaan eten, wat zoals gewoonlijk overheerlijk was.

Al bij al hebben we ons goed geamuseerd, en hebben we wat aan onze (in mijn geval toch) oh zo geweldige conditie gewerkt (wie had ooit gedacht dat Peter Kupers kon genieten van een fysieke inspanning). Het is voor herhaling vatbaar, zeker omdat we toch wel eens de waterval willen zien, en omdat we ook de apen in het park willen tegenkomen.

Alhoewel ik kan genieten van de Japanse keuken, is de behoefte voor Westers eten soms te groot, en gelukkig zijn we er achter gekomen dat de Carrefour in Minoh een uitgebreide selectie van Westers voedsel aanbiedt. Natuurlijk moesten we dit eens gaan bekijken, al was het alleen maar omdat er Belgische chocolade werd verkocht. Ik heb er belachelijk veel geld uitgegeven (pesto! Balsamico azijn! Zongedroogde tomaten!), maar voor een keer kan ik het op een of andere manier verantwoorden. Daarnaast was het ook de kans om eens te bedenken wat ik precies met mijn verjaardag wil doen (niet zo subtiele hint: 7 december). Zeker voor herhaling vatbaar (als ik er het geld voor heb).

Staring at the Sun

2006-11-20T12:53:00.000+01:00

Na een relatief lange periode zonder echte update, zal ik snel de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen weken samenvatten. Vandaag, deel 1!

De eerste twee dagen van november hebben we een 見学旅行 gedaan, een studietrip georganiseerd door Gaidai. De eerste dag hebben we voornamelijk in de bus gezeten, en een paar dingen bezocht. Het eerste was de Kirin beverage factory, iets waar dat we naar uitkeken omdat we hadden gehoord dat dit bezoek meestal behoorlijk dronken eindigde (Kirin is een van de grootste bierproducenten in Japan). Spijtig genoeg was de fabriek die wij bezochten niet verantwoordelijk voor bier, maar voor thee en andere frisdranken. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken, laten we het er maar op houden dat het niet de meest interessante productie was (om niet te negatief over te komen).

Daarna moesten we maar weer eens de bus in, en gingen we naar Amanohashidate, een van de must-see plaatsen in Japan, vanwege het geweldige uitzicht. Een combinatie van avond, mist en regen zorgde er echter voor dat dit niet echt spectaculair was, alhoewel ik me goed kan voorstellen dat het op een zonnige dag redelijk waw is.

We zouden overnachten in een typisch Japans hotel, een zogenaamde Ryoukan. Dit hield niet alleen slapen op futons in (wat overigens stukken beter ligt dan mijn matras op Gaidai), maar ook het gebruik van de onsen. Voor diegenen die zich mijn beschrijving van het Japanse bad uit een van mijn vorige posts nog herinneren, een onsen werkt volgens hetzelfde principe. Het enige verschil is dat deze onsen veel chiquer was dan die op gaidai, veel warmer (na 10 minuten moest ik serieus gaan afkoelen), en dat er ook een bad buiten was, gewoon zalig. Ik ben er twee keer in geweest en je komt er echt helemaal verfrist terug uit. Ik was wel een beetje verbaasd dat Japanners met hun jachtige leven hier toch nog tijd voor kunnen maken.

In een traditioneel hotel hoort natuurlijk ook traditionele kledij, de yukata (een lichtere versie van de kimono). Het zat zelfs zo comfortabel dat ik er tot mijn schaamte (eigenlijk niet, maar ik moet toch een beetje goed overkomen) niet aan kon weerstaan om hem mee te nemen, als souvenir!

Het avondeten kan worden beschreven met twee woorden: veel en lekker. Voor dat we goed en wel zaten stond er al een klein tafeltje voor ons vol met koude gerechten, waaronder heerlijke krab, en gelatine blokjes met inktvis of octopus. Daarna bleven ze maar komen met nog meer eten, oa rijst, udon (een soort noedels), een sint jacobsvrucht, soep en nog een hoop dingen waarvan ik de naam niet eens kende. Het was echt overheerlijk, en echt een aanrader om te proberen voor iedereen die ooit eens in Japan terechtkomt.

Omdat het Russisch gezelschap het briljante idee kreeg om karaoke te gaan zingen hebben we ons maar snel weggemaakt, en op de kamer nog wat gedronken met een paar andere studenten, omdat er voor de rest maar bitter weinig te beleven was.

De tweede dag was interessanter, met een bezoek aan een rice cracker fabriek (vooral leuk omdat we zoveel mochten proeven als we wilden), en aan een of ander kasteelstadje, waarvan ik de naam ben vergeten. Daar hebben we de plaatselijke specialiteit gegeten, soba, boekweitnoedels. Algemene indruk: niet slecht, wat flauw van smaak, en niet iets om iedere week te eten. Ik heb me laten vertellen dat yakisoba (gebakken soba) wel de moeite waard is.

De dag daarop zijn we gaan shoppen in Shinsaibashi, Osaka. Omdat het al even geleden is ben ik hier natuurlijk al de meeste dingen van vergeten, maar de belangrijkste gebeurtenissen waren:

Belgische Chocolade! Het moest weer lukken dat we hier terechtkwamen. Eigenlijk veel te duur (bijna 2 euro voor een praline), maar welke Belg kan weerstaan aan Godiva-chocolademelk. Dit alleen al maakte de hele trip de moeite waard.
Ook al is er geen enkele culturele achtergrond, de Japanners moeten natuurlijk Kerstmis vieren! Omdat Japkes nu eenmaal graag grondig te werk gaan, is het uiteraard logisch dat ze al in november beginnen met kertsbomen en versiering te verkopen.
Tempels zijn overal te vinden, ook op de 15^de verdieping van een winkelcentrum.
Ik kon er niet aan weerstaan, en heb mij dan ook maar een paar schoenen aangeschaft.
Mos Burger!

The People-I-Just-Don`t-Like List

2006-11-10T12:34:00.000+01:00

De meesten van mijn vrienden weten dat klagen en ik goed samengaan, vooral als het gaat over anderen. Ik kan mijn misantropische aard niet gaan negeren gewoon omdat ik in een ander land zit, en heb ik van tijd tot tijd de behoefte om al mijn frustraties en ergernissen eens neer te pennen. Ik waarschuw jullie op voorhand dat dit niet mijn vriendelijkste kant is, maar aangezien we allemaal volwassen zijn kan ik me niet inbeelden dat ik hier iemand iets nieuws mee vertel! Ik heb de meesten ook gewaarschuwd dat Japan echt niet het beloofde land is, en het zou duidelijk moeten zijn dat ik onvermijdelijk in conflictsituaties terecht kom waardat ik al dan niet eens iets negatief over zou willen schrijven, lezen op eigen risico dus.

Anyway, genoeg gezeverd, Niet zonder enige trots presenteer ik jullie de allereerste people-I-just-don`t-like list!

Paul.
Om Paul te beschrijven heb ik aan een woord genoeg: Amerikaan. Deze kerel beantwoordt aan alle cliches die ik kan bedenken over de gemiddelde Amerikaan, ik lag echt plat van het lachen toen hij het geweldige idee had om een cowboy hoed te beginnen dragen (natuurlijk door iedereen aangemoedigd voor hilariteit). Spijtig genoeg heeft hij vooral de negatieve karaktertrekken die Amerikanen typeren, zoals arrogantie, een bijna devotionele steun aan Bush (hij komt dan ook uit het zuiden van de VS), en een algemene onwetendheid over de rest van de wereld (“what's Congo? Is that one of them South-American poor countries?”).

Daarnaast heeft hij de rare gewoonte om Engels met hier en daar een woordje Japans te praten, wat voor de meest idiote, maar met momenten hilarische, zinsconstructies zorgt. Dit is grappig in het begin, zeker door het afschuwelijke Amerikaanse accent, maar begint serieus op je zenuwen te werken als je een normaal gesprek probeert te voeren.

Wat ik dan nog het ergste vind, is dat hij achter mijn rug zit rond te bazuinen dat ik niet alleen arrogant ben (hier zit wel iets in, en ik kan er dan ook gerust mee leven), maar dat ik ook nog eens conservatief ben, wat totaal niet waar is. Dat het dan ook nog van de grootste neo-con die hier rondloopt moet komen is echt idioot, en ik vrees dat wij nooit echt beste vriendjes zullen worden.

Alexandrine
Waarschijnlijk het beste voorbeeld van de typische arrogante francaise dat hier rondloopt. Is niet meteen moeders mooiste, kijkt altijd alsof ze iets stinkends onder haar neus heeft hangen, en vind het blijkbaar niet nodig om Japans te praten met de Japkes, met als gevolg dat ze er niet echt veel vrienden mee maakt, wat dan weer niet echt goed is voor haar geweldig opgewekte humeur.

De vervelende Rus
Dit is eigenlijk meer in het algemeen, maar er is een Russische kerel die zowat iedere West-Europeaan irriteert ( een koude oorlog int klein). Het probleem is dat ze alleen Russisch praten, en amper Engels kennen. Op zich is dat niet zo erg als ze dit onder elkaar praten, ik ga ook heus niet in het Engels beginnen met Caroline als er anderen bij zijn, maar het wordt erger als je er rekening mee houdt dat ze ontzettend luidruchtig kunnen zijn in de les, en het is niet zo simpel om je op het Japans te concentreren als je voor, naast en achter je alleen maar Russisch hoort.

Hannah (Nieuw Zeeland)
Dit meisje is eigenlijk een persoonlijke favoriet van mij, gewoon omdat ze waarschijnlijk de meest oppervlakkige persoon is die dat ik ken. Van tijd tot tijd is het leuk om eens een vriendelijk babbeltje met haar te slaan, en eens echt oppervlakkig te gaan doen(de meesten weten dat ik niet zo`n geweldige prater ben, voornamelijk omdat ik een hekel heb aan small talk). Als je met haar begint te praten weet je gewoon dat er na vijf minuten een of andere domme oneliner zal volgen (“can you make spaghetti in a rice cooker?” Is echt gewoon priceless). Haar domheid is meestal echter gewoon irritant met momenten, vooral omdat ze de neiging heeft om zich met vanalles en nog wat te moeien.

Ze is ook nog echt shopverslaafd, wat op zich nog niet zo erg is, als ze niet de slechtste smaak in mode had die ik ooit heb gezien (luipaardmotieven? No no no). Haar verslaving heeft echter ook kwalijke gevolgen voor anderen. Omdat Hannah in haar algemene onwetendheid er geen rekening mee had gehouden dat ze deze maand met haar beurs de huur voor oktober en november moest betalen, heeft ze net iets te veel geld uitgegeven, met als gevolg dat ze gewoonweg blut is. Omdat ze toch nog eens wil gaan shoppen, heeft ze een ander meisje, dat dan ook nog geen grote beurs krijgt maar 7000 yen (bijna 50 euro) afhandig gemaakt. Spijtig genoeg is er geen echt bewijs, en heeft het slachtoffer geen andere keus maar dan het zo te laten.

Mijn Lessen

2006-11-07T10:05:00.001+01:00

Na verschillende vakken te hebben uitgeprobeerd, heb ik eindelijk mijn lessenrooster samengesteld. In totaal heb ik per week 22,5 uur les per week (je ziet het, ik ga mij helemaal geven), in de hoop dat ik het in het tweede semester wat rustiger aan kan doen. Een kort overzicht van mijn vakken:

Modern Japanese: Sentence Patterns A en B
Dit zijn mijn verplichte basisvakken, en ze concentreren zich vooral op grammatica en woordenschat. Zoals de titel zegt zal ik hier ook een 250-tal zinspatronen leren, en de afgelopen weken heb ik eerlijk gezegd al aardig wat bijgeleerd. Dit is waarschijnlijk ook te wijten aan de drie maanden dat ik alleen maaar wat Japans heb gepraat zonder echt op de grammaticale juistheid te letten. Ik heb dit vak een 6-tal lesuren per week, en voor echt ieder uur heb ik een andere prof. Sommigen vallen goed mee, ik heb al zeker goede punten gescoord bij een van hen die laaiend enthousiast was over mijn kanji-kennis, dus hopelijk worden deze vakken geen probleem.

Introductory Seminar Course for Independent Studies
Net zoals in Belgie slagen ze er ook hier in om de simpelste vakken de meest idioot klinkende namen te geven. Het is niemand echt duidelijk wat de bedoeling is van dit vak, aangezien de prof niet veel zinnigs weet uit te brengen, ten minste niets dat ons wijzer zou maken over dit vak. Het is een heel grappige kerel, die ons honderduit vertelt over alles wat maar iets met Japan te maken heeft, en aangezien het niet echt de bedoeling lijkt om dit te studeren, is het een relaxe les.

Joyo-Kanji
Zoals ik al eerder heb gezegd, heb ik mij voorgenomen om eens goed wat kanji te blokken nu dat ik hier ben. Op aanraden van een Belgische studente die hier een paar jaar geleden zat heb ik het vak van Kunikata-sensei gekozen, naar verluidt de beste maar ook de strengste kanji-prof aan deze universiteit. Het tempo ligt drie keer hoger dan in Leuven, en iedere week worden er 40 kanji door onze strot geduwd. De prof gaat geweldig snel, bij iedere kanji geeft hij ons direct een stuk of 10 mogelijke combinaties, en tussendoor slaagt hij er ook nog in om over vanalles en nog wat te praten. Soms zit ik de kanji dik tegen mijn goesting te leren, maar het vooruitzicht dat ik na een jaar een krantenartikel zal kunnen lezen zonder om de twee regels een woordenboek te gebruiken, werkt toch wel motiverend.

Learning Japanese through exploring adverbs
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat het werkelijk heel slecht is gesteld met mijn kennis van bijwoorden. Ik heb hier nooit echt veel aandacht aan besteed omdat de meesten allemaal te veel op elkaar lijken, met als gevolg dat ik nu een beetje in de problemen zit. De leraar is niet meteen de meest sympathieke op de universiteit, maar hopelijk slaagt hij erin om mij toch iets bij te brengen dit semester.

Current Topics on Japan
Dit vak handelt over de Japanse maatschappij, en behandelt een hele hoop thema`s, oa politiek, wetenschap, sport, onderwijs enz. De leraar is sympathiek, en aangezien we maar met een kleine groep zitten is het gemakkelijker om aan het woord te komen. In de tweede les kregen we al direct een krantenartikel voorgeschoteld, en ik had even schrik dat hij verwachtte dat we dat effectief zouden kunnen lezen, maar gelukkig leest hij het voor en is het daardoor begrijpbaar met momenten.

Japan in the Nation-State Matrix
Het moet natuurlijk weer een Belg zijn die de moeilijkste titel bedenkt, jawel, het vak van David. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar het komt er eigenlijk op neer dat er niets bestaat zoals een Japanse identiteit, en dat het concept van natie, zoals wij dit kennen, eigenlijk nergens op slaat, om het heel simpel te zeggen. In deze les behandelen we voornamelijk de suprapolitiek (als dit het juiste woord is, politiek boven de gewone partijpolitiek), en bekijken we hoe het hele concept van natie en identiteit geconstrueerd werd, en dat er hier heel dikwijls geen echte historische basis voor te vinden is. Heel interessant, ook al omdat het in het Engels wordt gegeven, waardoor ik eindelijk eens een hele les begrijp.

Japanese Ghosts
Tot nu toe een van de grappigste lessen, vooral omdat Kato-sensei hilarisch kan zijn met momenten. De films die we bekijken zijn van het niveau van de Nacht van de Wansmaak op Kanaal 2, dus dat zegt al genoeg over hoe serieus je het allemaal moet nemen. De lectuur is heel interessant, en ook al vrees ik dat het vak mij niet echt van pas zal komen in de toekomst vind ik het de moeite waard om te volgen, gewoon voor de afschuwelijke films. Er zitten ook een stel vreselijk irritante russen, die hun mond maar niet kunnen houden, maar die moet ik er maar bijnemen.

International Relations
Een van mijn verplichte vakken, en een van de simpelste lessen die ik ooit heb gevolgd. Naast het vak van David is dit mijn enige les in het Engels, dus volgen is geen probleem. Maar we hebben dit vak samen met Japanse studenten, en aangezien het handboek veel te moeilijk is, ook voor de Amerikanen in de les, duurt het ontzettend lang om een tekst te lezen. Het is de bedoeling dat de studenten zelf discussie voeren over het onderwerp, en ik geloof dat 80% van de punten op deelname in de les staat. In principe moet je maar een paar zinnen zeggen in de les, dus het is gewoon onmogelijk om te buizen op dit vak. De resterende 20% staat op een paper (we mogen zelf het onderwerp kiezen) van amper 1200 woorden, iets wat je op een week kan schrijven.

Japanese Business Administration
In de hoop hiermee een vrijstelling te krijgen voor Econ. Ontwikkeling in Leuven heb ik dit vak gekozen. Een heel interessante les eigenlijk, maar met momenten lastig omwille van het grote aantal economische termen die voor heel wat verwarring zorgen. Het handboek is gelukkig in het Engels en het Japans, maar aangezien we een paper moeten schrijven voor het examen zal ik dit hoogstwaarschijnlijk niet bekijken xD.

Vakken die het net niet haalden:

Classical Chinese
Ik hoor mensen al vragen waarom ik in godsnaam dit vak zou willen volgen. Het is heel simpel, aangezien de lessen Klassiek Chinees in Leuven niet echt zo populair zijn, wilde ik het mij gemakkelijk maken door het hier te nemen, in de veronderstelling dat het mij een vrijstelling zou opleveren. Spijtig genoeg viel dit dik tegen. Een les met nog twee andere studenten die naast een uitstekende kennis van het Japans ook over de meest onuitstaanbare persoonlijkheden beschikken, en een prof die in veel te rap Japans en Chinees zijn les geeft, maken dit niet een van de meest aangename vakken om te volgen, dus heb ik wijselijk besloten om het volgend semester nog eens te proberen.

Seminar on Sociology
Dit is een interessant vak wat mij zeker van pas zou komen voor Maatsch. Ontwikkelingen in Leuven. Het handelt voornamelijk over de gevolgen van de vergrijzing, wat in Japan een van de belangrijkste problemen is van dit moment, maar aangezien de prof wat te snel praat voor mij, en omdat ik echt keuzes moest maken, heb ik besloten om dit vak ook maar een semester uit te stellen.

Even tussendoor

2006-10-30T11:45:00.000+01:00

Omdat ik eindelijk met de lessen ben begonnen, zal ik niet echt zoveel tijd hebben om mijn blog bij te houden. Ik zal het daarom waarschijnlijk nog maar een keer per week fatsoenlijk updaten, en af en toe zal ik wel eens een klein, triviaal stukje posten. Ik zal proberen om mijn updates op een vaste dag te maken, zodat het voor jullie ook gemakkelijk is om te weten wanneer er iets nieuws te lezen valt, meer hierover later.

Er zijn al een paar mensen geweest die zo behulpzaam zijn geweest om mij te wijzen op mijn gebrek aan trema’s, apostroffen, accenten en dergelijke. Dit is allemaal heel vriendelijk, maar het is wel zo dat ik met een Japanse laptop zit, waar er geen toetsen zijn voor deze leestekens. Het is dus niet dat ik te dom ben om alles correct te schrijven, het is gewoon omdat ik niet veel goesting heb om hier al te veel aandacht aan te besteden, aangezien het meestal duidelijk is waar dat het over gaat. Spellingsfouten en dergelijke zijn voor de rest meestal te wijten aan slordigheid, en aan het ontbreken van een Nederlandstalige spellingscontrole.

Ik heb van verschillende mensen al mails gehad met specifieke vragen over Japan, die ik altijd graag heb beantwoord, dus als er mensen zijn die ergens mee zitten of zo, aarzel niet en vraag het mij gewoon. Als je denkt dat het ook interessant is voor anderen, vraag het gewoon in een comment, en ik kan er in mijn blog dieper op in gaan. Als ik dezelfde vraag van meerdere mensen krijg zal ik deze ook op mijn blog beantwoorden.

Zoals de meesten waarschijnlijk al hebben gemerkt heb ik aan de rechterkant een paar links toegevoegd, onder andere naar blogs van mijn medestudenten, maar ook naar mijn foto’s. De mooiste en zo zal ik gewoon in mijn blog posten, de anderen moeten jullie maar op de Livespace bekijken. Omdat ik niet zo’n deskundige fotograaf ben, raad ik jullie ook aan om de foto’s van Caroline te bekijken, aangezien er ook genoeg zijn van gezamelijke activiteiten.

The moment you`ve all been waiting for...

2006-10-24T12:08:00.000+02:00

Zoals ik al tijden geleden heb aangekondigd zou ik een verslag geven van mijn trip naar Kyoto, maar dit heb ik it steeds uitgsteld wegens geen goesting(ik ben net niet zo’n grote leugenaar dat ik zeg dat dit te wijten is aan schoolwerk). Maar in dit geval mogen jullie mij dankbaar zijn dat ik zo lui van aard ben. Ik ben gisteren (zondag) namelijk nog eens naar Kyoto geweest, en daarom krijgen jullie niet een, maar TWEE werkelijk fantastische fotoverslagen! Wie durft nu nog eens te beweren dat ik eens wat actiever moet zijn, xD.

Het moment waar de toerist in jullie op heeft zitten wachten, wie geeft er nu iets om mijn schoolavonturen, nu begint het pas interessant te worden, het eerste echte uitstapje!

Eerst een korte uitleg over Kyoto (jaaaaa, een geweldig boeiend geschiedenislesje, dit moeten jullie er maar bijnemen mensen). In de achtste eeuw wilde het keizerlijk hof ontsnappen aan de invloed van de boeddhistische sektes in Nara, de toenmalige hoofdstad, en werd besloten om de hoofdstad te verplaatsen naar Kyoto. Vanaf de 17^de eeuw begon Kyoto aan invloed te verliezen omdat Tokyo belangrijker werd. Na 1868 werd Tokyo de officiele hoofdstad, en Kyoto is nu vooral de culturele hoofdstad van Japan. Als een van de weinige grote steden in Japan die niet door de Amerikanen werd gebombardeerd, is Kyoto een van de best bewaarde voorbeelden van het oude Japan, en daarom zeer populair bij toeristen.

Rond 10 uur zijn we vanop onze berg vertrokken, en omdat we hier aan the edge of civilization zitten was het een hele reis. Eerst met de bus tot Kitasenri (niemand had goesting om de berg af te lopen), van daaruit met de trein naar Awaji, om vervolgens over te stappen naar Kawaramachi, wat ons normaal gezien op de ideale plek om onze sightseeing tour te beginnen zou droppen. Rond 12 uur kwamen we aan, en natuurlijk moesten we eerst op ons gemak iets gaan eten. Omdat we ondanks alles nog steeds verslaafd zijn aan onze westerse eetcultuur, kwamen we terecht bij de Aziatische variant van McDonalds, Mos burger, op aanraden van een reisgenote, die zoals een goed Pavlov hondje spontaan begon te kwijlen bij het zien van het uithangbord, nadat ze het een jaar had moeten missen xD. Verbazend lekkere hamburgers (met bolognese saus of all things), frieten die tenminste naar aardappelen smaakten, en goede kwaliteit in het algemeen. Veel beter dan McDonalds, of nog erger KFC, maar blijkbaar nog niet doorgedrongen in de Westerse wereld (bende eetcultuurbarbaren).

Anyway, daarna konden we de toerist gaan uithangen, en onze eerste halte zou het Gouden Paviljoen zijn, een van de bekendste tempels van Japan. Deze naam doet misschien wel een belletje rinkelen bij sommigen, aangezien Yukio Mishima, een Japanse schrijver er een redelijk bekend, maar vreselijk boek over heeft geschreven. Ik heb dit ding ook ooit moeten lezen, en we moesten maar eens gaan zien wat er zo speciaal aan was. Zoals die paar mensen die het boek hebben gelezen misschien nog weten, is de authentieke tempel in 1950 in brand gestoken door een monnik met een minderwaardigheidscomplex als we het boek mogen geloven, en konden we nu eigenlijk alleen maar de replica gaan bezichtigen. Het was de moeite waard, zeker om foto’s te maken in combinatie met de vijver ervoor, maar door de drukte was het soms wat moeilijk om een goed zicht te krijgen.

Hierna haastten we ons naar het Nijo-kasteel, dat bekend is als een van de residenties van de Tokugawa-shoguns (de machthebbers in Japan van 1600 tot 1868), en het is ook de plaats waar de laatste Tokugawa-shogun formeel de macht terug overdroeg aan het keizerlijk hof. Spijtig genoeg bleek de Japanse stiptheid voor een keer te kloppen toen we daar om 15:59 aankwamen, en stonden we bijgevolg voor een gesloten deur.

We besloten dan maar om het station van Kyoto te bezoeken, een van de grootste gebouwen in heel Japan, en heel indrukwekkend. Het is nog geen tien jaar oud, en ontworpen door een van de bekendste architecten van Japan, Hiroshi Hara, maar het krijgt ook veel kritiek omdat het niet past in het traditionele stadsbeeld. Ik vond het alleszins een heel entertainend gebouw, met veel te beleven, aangezien er ook een winkelcentrum en een cinema te vinden zijn. Ik heb hier ook mijn eerste Shinkansen, de trots van de Japanse treinen gezien, maar hij was te ver weg voor een foto. Het is zeker de moeite waard om eens te bezoeken.

Als afsluitertje zijn we een tempel by night gaan bekijken, de Yasaga Jinja. Ik heb totaal geen idee waarvoor ze dient, maar het is echt wel mooi om te zien ‘s avonds, met lantaarns overal aan zo. Na een kort bezoekje aan Gion, de voormalige Geisha-buurt, waren we moe gelopen en zijn we maar naar Osaka teruggegaan.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gisteren vond het 時代祭り plaats, een festival om de oprichting van Kyoto in 794 te gedenken, en een van de drie grote festivals in Kyoto, dus dat moesten we eens zien. Oorspronkelijk dacht ik dat we maar met een vijftal personen zouden gaan, maar we bleken met 12 mensen te gaan. Diegenen die me een beetje kennen weten dat ik mij nog al snel erger aan dat hele groepsgedoe, en gisteren was er natuurlijk geen uitzondering op. Mensen die naar het toilet moesten, anderen die iets wilden eten, zagers die al moe waren voor dat we goed en wel waren aangekomen, en de rare types waar ik mij maar niet mee heb ingelaten om saaie en vervelende conversaties te vermijden.

Anyway, na aankomst begaven we ons dan gezamelijk, net alsof we een gezellig schoolreisje aan het maken waren, naar de lokatie waar het festival zou langskomen. Spijg genoeg stonden we aan de verkeerde kant van de straat, waardoor we meer auto’s dan festivalgangers hebben zien passeren. Ik was onder de indruk van de traditionele klederdracht en zo, terwijl anderen dan weer betere festivals hadden meegemaakt. Het was trouwens ook een gigantische stoet, die voor een paar uur doorging.

Iets wat ik grappig vond was de gigantische massa mensen die een kijkje kwam nemen. In Belgie is dit moeilijk voor te stellen, maar het was opmerkelijk rustig, de Japanners weten hoe dat ze zich moeten gedragen! Als er bij ons zoveel volk bijeen zou komen zou het veeeeeel chaotischer zijn.

Na een bezoekje aan een Starbucks, waar ik eindelijk eens en fatsoenlijk sterke koffie (caramel frappucino met 3 extra shotjes espresso) heb kunnen drinken, begaven we ons naar het Heian schrijn, wat het uiteindelijke doel van het festival was. Dit was een impressionant schrijn, maar omwille van de festivalactiviteiten mochten we niet binnen rondkijken wat wel een tegenvaller was. We zijn dan maar enkele van de vele souvenirshopkes gaan bezoeken, waar ik me weer geld heb laten aftroggelen. Ik heb er een Japanse lekkernij gegeten, たこ焼, takoyaki (je ziet het, ik denk ook aan de fijnproevers onder ons). Dit zijn gebakken balletjes met stukjes inktvis en tempuradeeg, op smaak gebracht met mayonaise en okonomiyakisaus. Heel lekker, maar na 4 balletjes had ik er genoeg van.

Vervolgens zijn we, een dikke 1000 yen armer, doorgegaan naar Yasaga Jinja, jawel, dezelfde tempel als bij mijn eerste bezoek. Nu stonden er nog wat eetkraampjes, en heb ik nog een typisch Japans gerecht gezien, dat ik niet heb geproefd omwille van de takoyaki die ik even daarvoor had gegeten, 焼付けの子, yakitsuke no ko (of zoiets, kanji lezen is niet mijn sterkste kant), gebakken bamboe met sojasaus.

Hierna hebben we ons eindelijk van de groep afgescheurd om eens wat in de winkeltjes rond te neuzen. We kwamen terecht in de Hankyu department store, een gigantische kledingwinkel. Er was enorm veel keus, en ik zou mij er gerust een uur kunnen amuseren, maar ik heb mij kunnen bedwingen en heb alleen maar een armbandje gekocht, terwijl bepaalde personen het toch niet konden laten om de winkel wat armer te verlaten xD.

Eens iets over school

2006-10-20T11:30:00.000+02:00

Vorige week heb ik placement tests genomen om mijn niveau te bepalen, zodat ik aan de hand daarvan mijn lessenpakket kan bepalen. De eerste test was grammatica, bestaande uit drie levels. De eerste twee waren heel simpel, en vooral gebaseerd op dingen die ik in mijn eerste jaar had geleerd, maar het laatste niveau was echt rapzalig, en aan mijn score te zien (44) was ik daar inderdaad nog niet echt klaar voor.

De tweede test was Kanji. Voor de niet-japanologen even een korte uitleg (ik moet van tijd tot tijd toch ook eens bewijzen dat ik er wel iets van ken he): In Japan gebruiken ze drie soorten karakters; katakana (カタカナ), voor leenwoorden uit buitenlandse talen, alhoewel ook steeds meer en meer Japanse woorden hierin worden geschreven, hiragana (ひらがな), ik noem het maar een basisalfabet, dat vooral bestaat uit fonetische tekens. En last but not least, de Kanji (漢字), de ergste nachtmerrie van iedere japanoloog of sinoloog. Dit zijn de ingewikkelde tekens die de meeste mensen wel eens gezien hebben. Ieder teken heeft zijn eigen betekenis, maar in combinatie met andere kanji zijn er een pak meer betekenissen mogelijk. Vaak is er geen logica in te vinden, en moet je de dingen gewoon van buiten blokken door ze veel te veel te schrijven.

Standaard leren de Japanners zo’n 2000 kanji tegen hun 18^de, alhoewel de Japanner er over het algemeen maar een duizendtal kent. Ik heb er nu ongeveer 600 actief geleerd, wat wil zeggen dat ik ze zowel kan lezen als schrijven, en nog een paar honderd meer passief, die ik alleen kan lezen. De test viel verbazend goed mee, en ook mijn uitslag was ok. Ik wil proberen om dit jaar zoveel mogelijk kanji te leren, aangezien hier in Leuven na het tweede jaar niet zo veel aandacht meer aan wordt besteed.

De derde test was een opstel, een onderdeel waar ik een gruwelijke hekel aan heb. We moesten twee tekstjes schrijven, en zoals in elk opstel dat ik de afgelopen twee jaar heb geschreven heb ik gewoon maar wat rond de pot gedraaid, zonder echt iets te zeggen, maar blijkbaar vonden ze het wel ok. De laatste test was een interview. Aangezien we met zoveel waren hebben ze dit in tot mijn grote vreugde in groep gedaan. Een meisje in onze groep was al eens een jaar in Japan geweest, en de interviewers hebben zich gelukkig vooral op haar geconcentreerd.

Gisteren werd ons niveau bekend gemaakt, ik zit in de intermediate groep, zoals ik had verwacht. Even ter verduidelijking, er zijn 4 algemene niveaus, elementary, upper-elementary, intermediate en advanced. Mijn niveau is nog eens opgedeeld in twee groepen, en ik zit in de hoogste groep. Het probleem is wel een beetje dat hoe hoger je gaat, hoe minder Westerlingen en hoe meer Aziaten. Ik zit in een groep met nog 10 anderen, met nog een blank meisje, de rest zijn allemaal Aziaten (oa Vietnam, Thailand en Korea).

Deze week ben ik dus begonnen met les te volgen. Er zijn een aantal verplichte vakken voor mij, die jammer genoeg bijna allemaal om 9 uur beginnen (bye bye uitslapen). Voor de rest heb ik hier en daar een les uitgeprobeerd, voornamelijk om mijn Japans wat bij te spijkeren, maar ook wat algemene vakken. Een van de grappigste lessen was Independent Studies. Wat dit inhoudt is voor niemand echt duidelijk, waarschijnlijk is het de bedoeling om gewoon te praten over vanalles en nog wat. De prof, Okunishi, is gewoon hilarisch, en heel enthousiast, met als gevolg dat hij na een uur helemaal onder het krijt zit. Hij zegt van hemzelf dat hij redelijk lui is, en dat er daardoor wel eens lessen zouden kunnen wegvallen, iets waar niemand over zal klagen peins ik.

Ik ben wel verbaasd dat de proffen hier niet aan het stereotype beeld dat ik in gedachten had beantwoordden. Stiptheid wordt alleen maar verwacht van de studenten, de meeste docenten zijn heel relax, buiten enkelen proffen van mijn verplichte vakken, en over het algemeen komen ze jovialer over dan in Belgie. Dit kan verraderlijk zijn tijdens de examenperiode, maar deze is precies ook niet zo belangrijk. Voor veel van mijn vakken staat minstens 30% van de punten op aanwezigheid, voor sommigen is er zelfs geen examen en wordt het cijfer bepaald door participatie, dus dat is heel handig voor een luiaard als ik.

Voor de rest moet ik nu een aantal andere vakken kiezen, en ik heb tot eind oktober de tijd om alles eens rustig uit te proberen. Tot nu toe gaat mijn interesse vooral uit naar de Japanse vakken, maar daarnaast zijn er nog een paar andere interessante lessen. Oa de les van David, de Belgische prof, getiteld Japan in the Nation-Matrix, veel te moeilijk om kort uit te leggen, maar wel interessant, Ghostly Japan, van mijn advisor Kato, over traditionele geestverhalen, een heel amusante les heb ik mij laten vertellen. Daarnaast kijk ik ook een beetje uit naar vakken die mij vrijstellingen zouden kunnen opleveren, zoals Klassiek Japans of Maatschappelijke Ontwikkelingen. Dit wordt nog iets om de komende weken te bestuderen.

Vanalles

2006-10-17T11:05:00.000+02:00

Verschillende mensen hebben mij al gevraagd wat voor weer het hier is, dus zal ik maar even een lokaal weerbericht geven. De gemiddelde temperatuur van de afgelopen week ligt rond de 25 graden, met ‘s middags maxima van 28. Het is hier heel zonnig, en alhoewel het in het begin soms wat heeft geregend, is het nu echt stralend weer. ‘s avonds koelt het lichtjes af, maar het is nog steeds aangenaam. Ik denk niet dat het beter wordt dan dit, maar in de winter wordt het hier niet zo gek koud. We kunnen wat sneeuw krijgen omdat we hier nu eenmaal op de berg zitten, maar ik vrees dat ik om te skien naar Matsumoto zal moeten gaan.

In een van mijn vorige posts was ik vergeten om uit te leggen wat okonomiyaki precies is. Dit is een soort Japanse pannekoek/ omelet, meestal gevuld met vis of zeevruchten en groenten. Het wordt gebakken op een gloeiend hete plaat, en daarna in stukjes gesneden zodat je het kunt eten met stokjes. Heel lekker, ook nog gezond, en gemakkelijk om zelf klaar te maken (als ik maar een bakplaat had =/). Ik zal ook van tijd tot tijd proberen om de Japanse keuken een beetje te introduceren, omdat die toch verschilt van de onze, en omdat ik weet dat sommigen, zoals Peter en Sonja, zich daar wel voor interesseren.

Wat heb ik allemaal uitgestoken de afgelopen week? De meeste tijd werd gespendeerd aan enerzijds registratieprocedures tot ergernis van iedereen, en de placement tests om mijn niveau van het Japans te bepalen (morgen meer hierover). De administratie regelt alles over het algemeen goed, we moeten gewoon de meeste formulieren invullen en zij doen de rest, maar als zij iets voor jou moeten invullen is het een heel ander verhaal. Een van de pijnlijkste voorbeelden hierin was het formulier voor kinderbijslag. Ik ging naar het kantoor, in de verwachting dat het op 5 minuutjes geregeld zou zijn, maar zo simpel bleek het niet te zijn.

Allereerst moest ik een aanvraag indienen om het formulier te laten invullen. Vervolgens vulde het meisje samen met mij het document in. Zij wist er nog meer van dan ik, aangezien ze vertalingen hadden, en omdat Caroline even voor mij was langsgeweest voor exact hetzelfde. Nadat we dit samen hadden ingevuld, vertelde ze mij doodleuk dat ik het EEN WEEK later kon komen afhalen. Het enige wat nog moest gebeuren was een stempel zetten, en blijkbaar hebben Japanners daar een week voor nodig. Ik legde mij er bij neer, maar een week later, kreeg ik te horen dat het nog tijd zou kosten, en dat ze mij zouden laten weten wanneer het klaar was.

Dit is een uitstekend voorbeeld van de de soms te efficiente administratie in Japan. Over het algemeen zijn al hun systemen tot in de kleinste details op elkaar afgesteld, zoals het openbaar vervoer, maar op andere gebieden proberen ze gewoon te hard om alles te regelen, waardoor het hele systeem te ingewikkeld wordt om fatsoenlijk te werken.

Anyway, tot zover mijn geklaag voor vandaag. De afgelopen dagen heb ik oa mijn academic advisor (een prof waar ik altijd bij terechtkan met problemen of vragen), Kato Hitoshi ontmoet. Een heel grappige man, een vriend van prof Vanoverbeke, en blijkbaar een van de betere docenten aan Gaidai. Daarnaast heb ik ook een tutor gekregen, Inoue, een student die mij zal helpen bij mijn studies en zo. Hij studeert Franse letterkunde en praat keigoed Frans voor een Japanner, wat zeker handig is in geval van communicatieproblemen, ik denk dat ik goed met hem zal kunnen opschieten.

Vorige week zondag waren Caroline en ik uitgenodig bij David, een Belgische prof aan deze universiteit. Echt een hele sympathieke kerel, die ons heel wat handige tips heeft gegeven voor ons verblijf. We hebben samen een bento gegeten, ook weer iets typisch Japans. Het is eigenlijk een soort lunchbox, verdeeld in verschillende vakjes. Je hebt meestal een vakje met rijst, eentje met vlees of vis, en de rest is gevuld met allerlei soorten groenten en andere dingen die ik nog niet heb kunnen identificeren. Heel lekker, en verbazend veel, aangezien ik het niet helemaal heb kunnen opeten. Het is ook gemakkelijk als je bijvoorbeeld snel iets moet eten, aangezien je het gewoon in de microgolfover kunt opwarmen.

Maandag zijn we naar Kyoto geweest, maar hier zal ik nog een aparte post over maken (met foto’s ook nog, ik verwen mijn lezers nogal he! xD). Voor de rest geraak ik gewoon aan het redelijk trage ritme van deze week, omdat er buiten enkele orientaties nog niet echt veel te doen is voor de ryugakusei, buitenlandse studenten, maar ik vrees dat dit anders zal zijn als de lessen eenmaal beginnen.

Echt iets typisch voor Japanse scholen en universiteiten zijn de clubs. We hebben in Belgie ook wel studentenclubs, maar als we eerlijk zijn, draait dit gewoon om feestjes en drinken. Aan Gaidai zijn ontzettend veel studentenclubs, voornamelijk sportclubs, maar ook groepen die zich concentreren op culturelen activiteiten. De sportclubs zijn het populairst, en ik heb natuurlijk het geluk om een kamer te hebben vlak langs het tennisveld, blijkbaar een van de grootste clubs. Er is echt constant volk aan het tennissen, en het is soms grappig om dit te observeren.

In de twee weken dat ik hier zit heb ik ze nog maar een keer echte wedstrijden zien spelen, en dat leek mij dan nog een toernooi met andere universiteiten omdat er echt oerveel volk was. De trainingen lijken zich te beperken tot zoveel mogelijk tennisballen proberen rond te slaan, en zo hard mogelijk schreeuwen. Dit is typisch voor alle Japanse sporten, ook al is een speler niks aan het doen, of zit hij gewoon op de bank iets te drinken, van tijd tot tijd zullen ze iets compleet onverstaanbaars (voor mij toch) roepen, zonder enige echte reden. In het begin lag ik echt in een deuk van het lachen toen ik dit hoorde, aangezien het ontzettend belachelijk klinkt, maar nu let ik er niet eens meer op.

Ik zal na verloop van tijd bij een of andere club terechtkomen, alhoewel ik nog niet echt weet welke (de sportiefste natuurlijk xD). Het probleem is ook een beetje dat ze heel streng zijn, en dat je echt altijd paraat moet staan, iets wat niet echt handig is als je een uitstapje wil maken of zo. Daarom is het misschien beter om bij een Circle te gaan, dit is hetzelfde principe als een club, maar kleiner en minder streng. Dit wordt iets om de volgende weken te bekijken (ik weet het, ik stel echt alles uit xD).

Mijn nachtrust en praktische informatie

2006-10-16T06:26:00.000+02:00

Zoals de meeste mensen die mij een beetje kennen weten, ben ik soms wat lui en slaap ik graag. Voor sommigen een bron van ergernis, voor mij een van de belangrijkste dingen. Spijtig genoeg komt er daar niet veel van terecht hier in Japan.

Allereerst, het kussen dat ze je hier geven was echt verschrikkelijk. Veel te klein, en gevuld met een soort pitjes, die wel ergonomisch verantwoord zullen zijn, maar echt niet comfortabel liggen. Ik heb me dan maar ergens een met veren gevuld kussen gekocht, wat direct veel beter lag (alhoewel het niet zo zacht is als dat van bij mij thuis, wat gewoon het zaligste kussen ooit is). Daarnaast is er nog het probleem van de matras, die keihard is, met als gevolg dat ik vaak wakker wordt met rugpijn van de vervelende veren.

Al bij al zijn dit probleempjes waar dat ik met de tijd aan zal wennen, maar er is 1 ding dat mij veel slapeloze nachten zal bezorgen; mijn overbuur. Ik geef normaal niet veel om mensen hun muziekkeuze, maar als iemand midden in de nacht opeens de behoefte krijgt om accordeonmuziek te spelen, kan het toch wel op mijn zenuwen werken! Daar bovenop verdenk ik hem ervan om zelf een accordeon te hebben meegenomen, aangezien het soms ongelofelijk vals klinkt.

Alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij de vervelende gewoonte om met zijn vriendinnetje voor zijn deur te staan praten. Dit zou nog niet zo erg zijn als ze dit in het engels of japans deden, zodat ik tenminste kon meevolgen om mij af te leiden van mijn slaapbehoefte, maar ik zit uitgerekend met een Deen op de gang, en hij heeft dan ook een Deens vriendinnetje. Aangezien mijn kennis van het Deens nog niet echt op punt staat, kan ik er geen woord van verstaan, wat frustrerend kan zijn om 2 uur ‘s nachts. Waarom ze hun conversaties niet in zijn kamer voeren is beyond me, waarschijnlijk omdat hij zijn accordeon verborgen wil houden.

Anyway, na mijn geklaag is het tijd voor wat meer praktische informatie:

Mijn adres is

Peter Kupers
Koyo-Ryo A1-211
Dormitory for Students
Osaka University of Foreign studies
8-1-1 Aomatani Higashi, Minoh-Shi
Osaka, 562-8558 Japan

Peter Kupers
学生寮 A1-211
大阪外国語大学
8-1-1粟生間谷東,　箕面市
大阪 562-8558日本

Iedereen mag mij altijd dingen opsturen (hint: chocolade, geen puur en zonder nootjes), gewoon via de post is de goedkoopste oplossing, en uiteindelijk zal het wel aankomen. Het is aan te raden om heel duidelijk, liefst in drukletters te schrijven, omdat er altijd een kans is dat er iets mis loopt met de japanners hier.

Ik heb mij onlangs een gsm aangeschaft, met allerlei technische snufjes, maar natuurlijk kan ik deze nog niet fatsoenlijk gebruiken xD. Ik ben hier meestal op bereikbaar, tot 17 uur BELGISCHE tijd (wie daarna belt verstoort waarschijnlijk mijn nachtrust, en zoals uit bovenstaand tekstje af te leiden is, raad ik niemand aan om dit te proberen). Het is redelijk duur, maar voor de mensen die Skype op hun computer hebben, kan er heel goedkoop (2 euro per uur) naar mij worden gebeld. Aangezien internet nog steeds een groot probleem is, moeten jullie dit maar zien als een tijdelijke oplossing.

0081 (0)80 6143 5084

e-mail: kupers@ezweb.ne.jp

Voor diegenen die mij een e-mail sturen, let er op dat het in UNICODE is gecodeerd, anders is het onleesbaar voor mij.

Morgen of zo zal er weer een entry zijn met wat echte informatie (mijn geklaag moeten jullie er van tijd tot tijd maar bij nemen, ik heb nu eenmaal een reputatie hoog the houden xD).

een uitstapje

2006-10-06T10:09:00.000+02:00

Na een redelijk slechte nachtrust, onder andere door de niet zo goede matras, heb ik mij eens aan een Japans ontbijt gewaagd. Aangezien ik normaal gezien nooit ontbijt, was dit toch wel wennen voor mij. Je krijgt een plateau voor je neus met een vijftal kommetjes, met oa. Miso soep, een stukje vis, wat gebakken ei, rijst uiteraard, en een aantal dingen waarvan ik de naam al ben vergeten. Natuurlijk was dit veel te veel voor mij, en ook voor vele andere studenten, en ik denk dat ik het ontbijt in het vervolg aan mij voorbij laat gaan, ook al omdat ik meer dan de helft had overgelaten.

Anyway, ‘s middags ben ik naar Nihonbashi geweest. Nadat ik de weg had gevraagd in een kouban, een kleine politiekantoorje, dat je overal vindt, gingen we eerst met de bus tot aan het station, en daarna verder met de trein. Het systeem hiervoor is heel slim en gemakkelijk btw, veel beter dan dat bij ons. Je koopt gewoon een kaartje aan de automaat voor een bepaald aantal yen, niet voor een specifieke bestemming of zo, waarna je overal kunt gaan waar dat je wilt, zolang dat je maar niet uit de stations gaat. Als je dan uiteindelijk ergens uit wilt, moet je gewoon even kijken of je moet bijbetalen aan een automaat (je moet nergens aan een loket aanschuiven of zo), waarna je gewoon kunt vertrekken. Echt een heel goed systeem, en ik vrees dat ik mij binnen een jaar weer zal ergeren in Belgie. Het busvervoer is ook efficienter georganiseerd, zo zijn er bijvoorbeeld gratis bussen naar openbare diensten zoals het gemeentehuis of de politie, en de rest van het netwerk is ook stukken duidelijker opgebouwd dan bij ons.

Als je in Nihonbashi de straat op komt, zit je meteen in de drukte. Heel veel volk, overal neon reclame, keiharde muziek, en verkopers die dmv een megafoon boven al dit lawaai proberen uit te komen. Het is leuk om te zien, maar als je er de hele dag doorloopt ben je er wel snel moe aan. We hebben eerst wat rondgewandeld tussen de verschillende winkelzaken, voornamelijk Pachinko-hallen (een soort van gokspelletje, waar precies half Japan aan verslaafd is) en kleine restaurants. We waren eerst maar eens iets gaan eten, en we hadden gekozen voor de specialiteit van Osaka, okonomiyaki! Het is overheerlijk, en zeker aan te raden aan iedereen die ooit in de buurt van Osaka komt.

Anyway, na het eten gingen we naar het eigenlijke doel van de uitstap, Bic Camera, een gigantische electronica zaak waar ik een laptop wilde kopen. Net zoals buiten op de straat was het hier ook ontzettend druk, veel lawaai, en redeijk chaotish. Hier zou ik mij gerust een paar uur content kunnen doen met alles te bekijken, maar dat moest maar voor een andere keer zijn, eerst een laptop. Er was enorm veel keus, en aangezien ik de helft van de uitleg die de bediendes gaven niet echt begreep, koos ik uiteindelijk voor een van de notebook in aanbieding, een Toshiba Dynabook. Toen ik ging betalen, bood een vriendelijke Japanner mij zijn puntenkaar van Bic Camera aan, waardoor ik 10 procent korting kreeg, en hij een hoop punten ontving, mooi meegenomen voor ons allebei dus!

Nadat we terug naar Gaidai kwamen heb ik mijn dynabook maar eens geprobeerd, wat in het begin wennen was met al het Japans, maar omdat het uiteindelijk op hetzelfde neerkomt als bij ons, ging het allemaal vrij vlot.

Het enige probleem is internet, je zou verwachten dat een land waar high tech snufjes dagelijkse kost zijn, toch in staat zou zijn om een degelijke verbinding aan te leggen op een universitaire campus. NIET DUS. Op mijn kot heb ik totaal geen internet, dus moet ik naar de bib komen. Hier moet ik ook op een specifiek punt gaan zitten om een zwak signaal te krijgen, 2 meter verder vindt de prul al niks meer. Caroline en ik zijn ons eens gaan bevragen voor een verbinding, maar de enige die ze hier aanbieden is verschrikkelijk traag, nog trager dan dial up bij ons, en zou skype ed onmogelijk maken. Een meisje op haar kot heeft internet, maar die betaalt er meer dan 100 euro per maand voor, wat ik er niet voor over heb.

De eerste dag

2006-10-04T08:24:00.000+02:00

Nu dat ik een eigen computer heb gekocht, en voorlopig internet heb geregeld, is het niet meer dan juist om ook eens mijn blog te updaten. Ik kan voorlopig alleen nog maar in de bib op internet, voor op mijn kamer moet ik het allemaal nog even uitzoeken, dus ik zal nog niet veel online zijn, btw.

De vliegreis is goed verlopen, afgezien van wat lichte turbulentie en een zware snurker langs mij. Ik heb me geamuseerd met een paar films te bekijken (Inside Man), en over Air France heb ik ook niks te klagen.

Nadat we werden opgehaald door de mensen van gaidai, moesten we eerst wat formulieren invullen in verband met ons kot, de eigenlijke registratie is pas voor woensdag. Ik heb al kennis gemaakt met een andere student uit het Maple Prgram, Piradon, uit Thailand. Er waren ook nog een paar andere studenten, maar namen zijn nooit mijn sterkste kant geweest. Na de formaliteiten kregen we de kans om onze koffers eens te gaan uitpakken. Het kot is ontzettend klein en oud, maar aangezien ik niet zo geweldig veel bij mij heb, zal ik er mij content doen. Ik heb spijtig genoeg geen echte kleerkast, maar een grote plank boven mijn deur, die dan maar dienst moet doen om mijn rotzooi op kwijt te kunnen.

Ik leef samen met Japanse studenten op een gang, we hebben een heeeeel klein keukentje en wasruimte tot onze beschikking. De gang is een puinhoop, met overal rommel van de vorige bewoners, maar ik zal er binnenkort wel aan wennen. De badruimte is in een gebouw vlak naast het onze, en het is niet iets wat ik gewoon was, het is echt baden in Japanse stijl. Je zit in een grote ruimte met allemaal douches aan de muur. Het is de bedoeling dat je op een krukje zit voor de douche, je daar helemaal wast, en dan in het gewone bad gaat. Een beetje vreemd in het begin, maar het werkt zeer relaxerend.

’s Middags ben ik dan zo’n beetje de stad gaan verkennen. Er is niet veel te beleven, je zit hier echt wel op de buiten, maar er zijn een paar winkels, dus al bij al valt het nog mee. Het is een aardige klim terug de heuvel op, maar ik zie het maar als conditietraining xD.

Anyway, ‘s avonds kwam ik Caroline tegen, een studente van Leuven die hier ook zit, maar die een ander programma volgt. Via via waren we in contact gekomen, en zij kende een andere Belg die hier twee jaar heeft gezeten, en waarvan we enkele spulletjes konden overnemen. Met een andere vriend van haar, ik ben zijn naam al vergeten, konden we twee koelkasten gaan ophalen ergens in de buurt. Nadat we deze koelkasten de heuvel hadden opgedragen, besloten we dat zij de grote koelkast kon nemen, aangezien zij een groter kot heeft, en ik mocht de kleinere hebben, wat zeer handig is omdat ik die tegelijkertijd ook als nachtkastje kan gebruiken. Daarnaast heb ik ook de oude fiets van Sam gekregen, wat het naar onder gaan wat zal vergemakkelijken.

Dat was zowat mijn eerste dag, de rest volgt later.

Getting ready for Osaka

2006-09-06T18:57:00.000+02:00

Zoals de meesten onder jullie waarschijnlijk al weten, zit ik vanaf 30 september voor een jaartje in Japan (voor diegenen die de titel niet doorhadden, het land van de rijzende zon). Ik zal studeren in het Maple Program aan de University of Foreign Studies in Osaka (Osaka Gaidai), een programma speciaal voor buitenlanders die de Japanse taal willen leren.

Een van de vragen die ik veel krijg is hoe dat ik dit jaartje zal betalen, aangezien Japan een relatief duur land is om in te wonen. Gelukkig krijg ik een zogenaamde JASSO scholarship, een geldbeurs waarmee ik normaal kan rondkomen iedere maand. Voor de rest zullen mijn ouders mij natuurlijk ook sponsoren.

Zo'n reis gaat gepaard met een hoop geregel, maar gelukkig is dat voor een groot deel achter de rug (visa, ticket en zo is allemaal al in orde). Voor de rest is er niet veel wat ik kan doen, aangezien andere zaken allemaal pas in Japan kunnen worden geregeld.

Tijdens mijn verblijf zal ik proberen om dit blog regelmatig te updaten, met posts over mijn lessen, het leven daar, en andere onzin, uiteraard vergezeld door foto's, zodra dat ik een camera heb. Hopelijk komen jullie hier regelmatig een kijkje nemen, en wat commentaar achterlaten (hint!), zodat ik toch iets van het thuisfront te lezen heb ^^.

Check ook eens de blogs van mijn medestudenten in Japan uit (links aan de rechterkant), voor nog meer geweldige verhalen!