In every crowd

Afgelopen weekend werd er op Gaidai het jaarlijkse universiteitsfestival georganiseerd. Dit houdt in dat er allerlei rotzooi wordt verkocht, en dat de verschillende clubs, waar ik nog steeds bitter weinig van af weet, het beste van zichzelf proberen te geven. Het Gadai-festival schijnt niet zo geweldig te zijn, afgezien van dronken japanners die plots de behoefte krijgen om naakt rond te lopen (a very disturbing thought), maar aangezien we vier dagen niks te doen hadden moesten we het maar eens gaan bekijken. Spijtig genoeg kon ik door bepaalde omstandigheden niet echt optimaal genieten, dus mijn verslag zal ook niet zo goed geschreven zijn als mijn vorige posts.

Vrijdag had ik niet veel goesting om alles eens te gaan bezichtigen, en zodoende ben ik zaterdag het eten van de kraampjes eens gaan uitproberen, en eens gaan kijken naar de presentaties van de verschillende clubs. Sommigen waren leuk, zoals de poging om een jazz café te creeren, spijtig genoeg zonder alcohol en zelfs naar Japanse normen slechte koffie. Buiten waren er ook optredens van oa buikdanseressen, wat me niet zo aangenaam leek om te doen aangezien het bitter koud was, maar natuurlijk was het leuk om naar te kijken!

Voor de rest is het altijd weer grappig om te zien hoe Japanners zich schor schreeuwen, niet alleen om hun waren te verkopen, maar ook om om het even wie te bedanken voor vanalles en nog wat. Ik zou persoonlijk liever niet de hele dag staan schreeuwen om pizza of yakisoba te verkopen, maar Japanners zetten zich nu eenmaal heel fanatiek in voor hun club, en dus is het niet meer dan normaal dat ze er en hese stem voor over hebben.

Een aantal weken geleden werd ik door een Japanse vriend aangesproken om ook op een of andere manier deel te nemen aan het festival, namelijk door Belgie voor te stellen aan Japanners. Aangezien ik me op dat moment dood aan het vervelen was, en omdat Caroline ook wel wilde helpen, hebben we hiermee ingestemd (jaja, Peter die zich ergens vrijwillig voor inzet, hoe is het mogelijk). Tot mijn schaamte (not really) konden we zelf niet echt bedenken wat er in Belgie zoal interessant genoeg was om voor te stellen, maar Caroline was op een van haar uitstapkes op het briljante idee gekomen om eens het Vlaamse Huis in Osaka binnen te lopen en daar een hoop informatie te stelen.

Dit gezegd zijnde gingen we aan het werk op een groot blad, en omdat we allebei met momenten van een stukje chocolade kunnen genieten, hebben we het meeste aandacht besteed aan de topkwaliteit van deze Belgische lekkernij. Daarnaast hebben we nog een klein stukje geschreven over de verschillende Gewesten, en de rest van het blad hebben we opgevuld met informatie en foto`s uit de folders van het Vlaamse Huis.

Het resultaat mocht er zeker wezen, in vergelijking met sommige van de andere presentaties, al zeg ik het zelf (jaja, de arrogantie komt weer naar boven), maar in een eerlijke bui moet ik toegeven dat dit helemaal aan Caroline te danken is, aangezien ik mij voornamelijk heb beziggehouden met het lezen van bepaalde Belgische tijdschrijften (kwestie van op de hoogte te blijven van de oh zo belangrijke actualiteit xD). Als ik het ding alleen had moeten maken was het waarschijnlijk rampzalig afgelopen.

Anyway, toen we zondagmiddag aankwamen in het lokaal, werd er ons doodleuk verteld dat we een presentatie mochten houden, wat niet direct onze bedoeling was! Na de zoveelste 自己紹介 (jezelf voorstellen), hebben we onze presentatie beperkt tot een korte uitleg over chocolade en Belgisch bier, en een poging om Japanners een beetje Nederlands te leren (wat overigens hilarisch klonk). Nadat we ze ook nog chocolade hadden laten proeven was het voor ons genoeg geweest, en hebben we gewoon nog wat algemene vraagjes over ons landje beantwoord.

`s Avonds was ik door Caroline uitgenodigd op een feestje georganiseerd door enkele clubs, en het is sowieso grappig om zatte mensen te zien dansen, maar als het dan ook nog eens Japanners zijn word het helemaal hilarisch. Later heb ik ook nog even wat gebabbeld met Maiko, een meisje van de Jazz club met, voor een Japanse, een verbazend Westerse smaak in muziek, wat voor een muzikale snob zoals ik (volgens bepaalde personen toch) wel leuk is om over te praten.

PS: Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbazend langdradig kan zijn over een relatief saaie gebeurtenis xD.

Raining Pleasure

Als ik heel eerlijk moet zijn herinner ik me niet zo gek veel meer over de afgelopen weken, waarschijnlijk omdat er niks noemenswaardig meer is gebeurd. De meeste tijd werd gespendeerd aan studeren, rondhangen en wat dvds kijken met een paar vrienden.

Een van de activiteiten die wel het vermelden waard is, is de trip naar Minoh Park een week geleden, ook al omdat ik me hier effectief nog wat van herinner. De meeste mensen zullen hier lichtjes verbaasd over zijn, aangezien ik niet echt de natuurmens ben. Maar omdat ik altijd open sta voor nieuwe dingen (yeah right xD) moest ik natuurlijk ook eens de zogenaamde 紅葉 (kouyou) gaan bekijken, het verkleuren van de bladeren, wat hier echt de moeite waard schijnt te zijn.

Dit gezegd zijn begaven we ons op een spijtig genoeg regenachtige zondag naar 箕面公園(Minoh Kouen) om daar maar eens te gaan zien wat er allemaal zo speciaal aan was. We hadden met Michael, een andere student van Leuven die aan de Kansai universiteit studeert afgesproken in Kitasenri, waarna we ons begaven naar Minoh. Ik wist niks over de kouyou, dus ik was best wel nieuwsgierig, en zoals uit de foto`s is af te leiden was het een aangename verassing! Ondanks het minder goede weer was het leuk om eens gezien te hebben, en het is zeker een aanrader aan iedereen die ooit de kans krijgt om in de herfst Japan te bezoeken.

Een van de trekpleisters van Minoh Kouen is de waterval, en als goede natuurmensen moesten we die dan ook maar eens gaan bekijken. Tijdens onze wandeling in het park kwamen we langs een klein zijpaadje dat door het bos uiteindelijk ook naar de waterval zou leiden. Avontuurlijk ingesteld als we zijn, moesten we ons natuurlijk aan deze beklimming wagen, maar ondanks de scoutervaring van Michael raakten we een beetje verdwaald, en hebben we zo maar wat rondgewandeld.

Op een gegeven moment kwamen we uit bij een golfterrein, en alhoewel ik er niet veel van ken zou ik het er waarschijnlijk beter vanaf brengen dan de Japanners, die echt wel moeite hadden om het balletje te raken. Toen Caroline een balletje dat buiten het terrein was terechtgekomen opraapte en terugwierp waren ze helemaal in de war, wat gepaard ging met een typisch Japanse “heeeeeeee!!”, een van de idotere uitspraken die het Japans rijk is.

Nadat we een tijdje langs het golfterrein hadden gewandeld kwamen we terecht op een verlaten kampplaats, wat een verrassing was, aangezien de meeste Japanners in mijn ogen niet echt het kampeerderstype zijn. Nadat we onze weg probeerde te zoeken op een zelfs naar Japanse normen vreselijk onoverzichtelijk plan, wandelden we maar verder langs de grote weg, tot dat we eindelijk weer in de bewoonde wereld terechtkwamen. Groot was onze verbazing toen bleek dat we in Ikeda waren beland, de stad naast Minoh! We waren dus lichtjes afgeweken van de oorspronkelijke route, en aangezien niemand veel goesting had om in het donker naar de waterval te gaan, zijn we dan maar ergens okonomiyaki (zie een van mijn vorige posts) gaan eten, wat zoals gewoonlijk overheerlijk was.

Al bij al hebben we ons goed geamuseerd, en hebben we wat aan onze (in mijn geval toch) oh zo geweldige conditie gewerkt (wie had ooit gedacht dat Peter Kupers kon genieten van een fysieke inspanning). Het is voor herhaling vatbaar, zeker omdat we toch wel eens de waterval willen zien, en omdat we ook de apen in het park willen tegenkomen.

Alhoewel ik kan genieten van de Japanse keuken, is de behoefte voor Westers eten soms te groot, en gelukkig zijn we er achter gekomen dat de Carrefour in Minoh een uitgebreide selectie van Westers voedsel aanbiedt. Natuurlijk moesten we dit eens gaan bekijken, al was het alleen maar omdat er Belgische chocolade werd verkocht. Ik heb er belachelijk veel geld uitgegeven (pesto! Balsamico azijn! Zongedroogde tomaten!), maar voor een keer kan ik het op een of andere manier verantwoorden. Daarnaast was het ook de kans om eens te bedenken wat ik precies met mijn verjaardag wil doen (niet zo subtiele hint: 7 december). Zeker voor herhaling vatbaar (als ik er het geld voor heb).

Staring at the Sun

Na een relatief lange periode zonder echte update, zal ik snel de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen weken samenvatten. Vandaag, deel 1!

De eerste twee dagen van november hebben we een 見学旅行 gedaan, een studietrip georganiseerd door Gaidai. De eerste dag hebben we voornamelijk in de bus gezeten, en een paar dingen bezocht. Het eerste was de Kirin beverage factory, iets waar dat we naar uitkeken omdat we hadden gehoord dat dit bezoek meestal behoorlijk dronken eindigde (Kirin is een van de grootste bierproducenten in Japan). Spijtig genoeg was de fabriek die wij bezochten niet verantwoordelijk voor bier, maar voor thee en andere frisdranken. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken, laten we het er maar op houden dat het niet de meest interessante productie was (om niet te negatief over te komen).

Daarna moesten we maar weer eens de bus in, en gingen we naar Amanohashidate, een van de must-see plaatsen in Japan, vanwege het geweldige uitzicht. Een combinatie van avond, mist en regen zorgde er echter voor dat dit niet echt spectaculair was, alhoewel ik me goed kan voorstellen dat het op een zonnige dag redelijk waw is.

We zouden overnachten in een typisch Japans hotel, een zogenaamde Ryoukan. Dit hield niet alleen slapen op futons in (wat overigens stukken beter ligt dan mijn matras op Gaidai), maar ook het gebruik van de onsen. Voor diegenen die zich mijn beschrijving van het Japanse bad uit een van mijn vorige posts nog herinneren, een onsen werkt volgens hetzelfde principe. Het enige verschil is dat deze onsen veel chiquer was dan die op gaidai, veel warmer (na 10 minuten moest ik serieus gaan afkoelen), en dat er ook een bad buiten was, gewoon zalig. Ik ben er twee keer in geweest en je komt er echt helemaal verfrist terug uit. Ik was wel een beetje verbaasd dat Japanners met hun jachtige leven hier toch nog tijd voor kunnen maken.

In een traditioneel hotel hoort natuurlijk ook traditionele kledij, de yukata (een lichtere versie van de kimono). Het zat zelfs zo comfortabel dat ik er tot mijn schaamte (eigenlijk niet, maar ik moet toch een beetje goed overkomen) niet aan kon weerstaan om hem mee te nemen, als souvenir!

Het avondeten kan worden beschreven met twee woorden: veel en lekker. Voor dat we goed en wel zaten stond er al een klein tafeltje voor ons vol met koude gerechten, waaronder heerlijke krab, en gelatine blokjes met inktvis of octopus. Daarna bleven ze maar komen met nog meer eten, oa rijst, udon (een soort noedels), een sint jacobsvrucht, soep en nog een hoop dingen waarvan ik de naam niet eens kende. Het was echt overheerlijk, en echt een aanrader om te proberen voor iedereen die ooit eens in Japan terechtkomt.

Omdat het Russisch gezelschap het briljante idee kreeg om karaoke te gaan zingen hebben we ons maar snel weggemaakt, en op de kamer nog wat gedronken met een paar andere studenten, omdat er voor de rest maar bitter weinig te beleven was.

De tweede dag was interessanter, met een bezoek aan een rice cracker fabriek (vooral leuk omdat we zoveel mochten proeven als we wilden), en aan een of ander kasteelstadje, waarvan ik de naam ben vergeten. Daar hebben we de plaatselijke specialiteit gegeten, soba, boekweitnoedels. Algemene indruk: niet slecht, wat flauw van smaak, en niet iets om iedere week te eten. Ik heb me laten vertellen dat yakisoba (gebakken soba) wel de moeite waard is.

De dag daarop zijn we gaan shoppen in Shinsaibashi, Osaka. Omdat het al even geleden is ben ik hier natuurlijk al de meeste dingen van vergeten, maar de belangrijkste gebeurtenissen waren:

• Belgische Chocolade! Het moest weer lukken dat we hier terechtkwamen. Eigenlijk veel te duur (bijna 2 euro voor een praline), maar welke Belg kan weerstaan aan Godiva-chocolademelk. Dit alleen al maakte de hele trip de moeite waard.
• Ook al is er geen enkele culturele achtergrond, de Japanners moeten natuurlijk Kerstmis vieren! Omdat Japkes nu eenmaal graag grondig te werk gaan, is het uiteraard logisch dat ze al in november beginnen met kertsbomen en versiering te verkopen.
• Tempels zijn overal te vinden, ook op de 15^de verdieping van een winkelcentrum.
• Ik kon er niet aan weerstaan, en heb mij dan ook maar een paar schoenen aangeschaft.
• Mos Burger!

The People-I-Just-Don`t-Like List

De meesten van mijn vrienden weten dat klagen en ik goed samengaan, vooral als het gaat over anderen. Ik kan mijn misantropische aard niet gaan negeren gewoon omdat ik in een ander land zit, en heb ik van tijd tot tijd de behoefte om al mijn frustraties en ergernissen eens neer te pennen. Ik waarschuw jullie op voorhand dat dit niet mijn vriendelijkste kant is, maar aangezien we allemaal volwassen zijn kan ik me niet inbeelden dat ik hier iemand iets nieuws mee vertel! Ik heb de meesten ook gewaarschuwd dat Japan echt niet het beloofde land is, en het zou duidelijk moeten zijn dat ik onvermijdelijk in conflictsituaties terecht kom waardat ik al dan niet eens iets negatief over zou willen schrijven, lezen op eigen risico dus.

Anyway, genoeg gezeverd, Niet zonder enige trots presenteer ik jullie de allereerste people-I-just-don`t-like list!

Paul.
Om Paul te beschrijven heb ik aan een woord genoeg: Amerikaan. Deze kerel beantwoordt aan alle cliches die ik kan bedenken over de gemiddelde Amerikaan, ik lag echt plat van het lachen toen hij het geweldige idee had om een cowboy hoed te beginnen dragen (natuurlijk door iedereen aangemoedigd voor hilariteit). Spijtig genoeg heeft hij vooral de negatieve karaktertrekken die Amerikanen typeren, zoals arrogantie, een bijna devotionele steun aan Bush (hij komt dan ook uit het zuiden van de VS), en een algemene onwetendheid over de rest van de wereld (“what's Congo? Is that one of them South-American poor countries?”).

Daarnaast heeft hij de rare gewoonte om Engels met hier en daar een woordje Japans te praten, wat voor de meest idiote, maar met momenten hilarische, zinsconstructies zorgt. Dit is grappig in het begin, zeker door het afschuwelijke Amerikaanse accent, maar begint serieus op je zenuwen te werken als je een normaal gesprek probeert te voeren.

Wat ik dan nog het ergste vind, is dat hij achter mijn rug zit rond te bazuinen dat ik niet alleen arrogant ben (hier zit wel iets in, en ik kan er dan ook gerust mee leven), maar dat ik ook nog eens conservatief ben, wat totaal niet waar is. Dat het dan ook nog van de grootste neo-con die hier rondloopt moet komen is echt idioot, en ik vrees dat wij nooit echt beste vriendjes zullen worden.

Alexandrine
Waarschijnlijk het beste voorbeeld van de typische arrogante francaise dat hier rondloopt. Is niet meteen moeders mooiste, kijkt altijd alsof ze iets stinkends onder haar neus heeft hangen, en vind het blijkbaar niet nodig om Japans te praten met de Japkes, met als gevolg dat ze er niet echt veel vrienden mee maakt, wat dan weer niet echt goed is voor haar geweldig opgewekte humeur.

De vervelende Rus
Dit is eigenlijk meer in het algemeen, maar er is een Russische kerel die zowat iedere West-Europeaan irriteert ( een koude oorlog int klein). Het probleem is dat ze alleen Russisch praten, en amper Engels kennen. Op zich is dat niet zo erg als ze dit onder elkaar praten, ik ga ook heus niet in het Engels beginnen met Caroline als er anderen bij zijn, maar het wordt erger als je er rekening mee houdt dat ze ontzettend luidruchtig kunnen zijn in de les, en het is niet zo simpel om je op het Japans te concentreren als je voor, naast en achter je alleen maar Russisch hoort.

Hannah (Nieuw Zeeland)
Dit meisje is eigenlijk een persoonlijke favoriet van mij, gewoon omdat ze waarschijnlijk de meest oppervlakkige persoon is die dat ik ken. Van tijd tot tijd is het leuk om eens een vriendelijk babbeltje met haar te slaan, en eens echt oppervlakkig te gaan doen(de meesten weten dat ik niet zo`n geweldige prater ben, voornamelijk omdat ik een hekel heb aan small talk). Als je met haar begint te praten weet je gewoon dat er na vijf minuten een of andere domme oneliner zal volgen (“can you make spaghetti in a rice cooker?” Is echt gewoon priceless). Haar domheid is meestal echter gewoon irritant met momenten, vooral omdat ze de neiging heeft om zich met vanalles en nog wat te moeien.

Ze is ook nog echt shopverslaafd, wat op zich nog niet zo erg is, als ze niet de slechtste smaak in mode had die ik ooit heb gezien (luipaardmotieven? No no no). Haar verslaving heeft echter ook kwalijke gevolgen voor anderen. Omdat Hannah in haar algemene onwetendheid er geen rekening mee had gehouden dat ze deze maand met haar beurs de huur voor oktober en november moest betalen, heeft ze net iets te veel geld uitgegeven, met als gevolg dat ze gewoonweg blut is. Omdat ze toch nog eens wil gaan shoppen, heeft ze een ander meisje, dat dan ook nog geen grote beurs krijgt maar 7000 yen (bijna 50 euro) afhandig gemaakt. Spijtig genoeg is er geen echt bewijs, en heeft het slachtoffer geen andere keus maar dan het zo te laten.

Mijn Lessen

Na verschillende vakken te hebben uitgeprobeerd, heb ik eindelijk mijn lessenrooster samengesteld. In totaal heb ik per week 22,5 uur les per week (je ziet het, ik ga mij helemaal geven), in de hoop dat ik het in het tweede semester wat rustiger aan kan doen. Een kort overzicht van mijn vakken:

Modern Japanese: Sentence Patterns A en B
Dit zijn mijn verplichte basisvakken, en ze concentreren zich vooral op grammatica en woordenschat. Zoals de titel zegt zal ik hier ook een 250-tal zinspatronen leren, en de afgelopen weken heb ik eerlijk gezegd al aardig wat bijgeleerd. Dit is waarschijnlijk ook te wijten aan de drie maanden dat ik alleen maaar wat Japans heb gepraat zonder echt op de grammaticale juistheid te letten. Ik heb dit vak een 6-tal lesuren per week, en voor echt ieder uur heb ik een andere prof. Sommigen vallen goed mee, ik heb al zeker goede punten gescoord bij een van hen die laaiend enthousiast was over mijn kanji-kennis, dus hopelijk worden deze vakken geen probleem.

Introductory Seminar Course for Independent Studies
Net zoals in Belgie slagen ze er ook hier in om de simpelste vakken de meest idioot klinkende namen te geven. Het is niemand echt duidelijk wat de bedoeling is van dit vak, aangezien de prof niet veel zinnigs weet uit te brengen, ten minste niets dat ons wijzer zou maken over dit vak. Het is een heel grappige kerel, die ons honderduit vertelt over alles wat maar iets met Japan te maken heeft, en aangezien het niet echt de bedoeling lijkt om dit te studeren, is het een relaxe les.

Joyo-Kanji
Zoals ik al eerder heb gezegd, heb ik mij voorgenomen om eens goed wat kanji te blokken nu dat ik hier ben. Op aanraden van een Belgische studente die hier een paar jaar geleden zat heb ik het vak van Kunikata-sensei gekozen, naar verluidt de beste maar ook de strengste kanji-prof aan deze universiteit. Het tempo ligt drie keer hoger dan in Leuven, en iedere week worden er 40 kanji door onze strot geduwd. De prof gaat geweldig snel, bij iedere kanji geeft hij ons direct een stuk of 10 mogelijke combinaties, en tussendoor slaagt hij er ook nog in om over vanalles en nog wat te praten. Soms zit ik de kanji dik tegen mijn goesting te leren, maar het vooruitzicht dat ik na een jaar een krantenartikel zal kunnen lezen zonder om de twee regels een woordenboek te gebruiken, werkt toch wel motiverend.

Learning Japanese through exploring adverbs
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat het werkelijk heel slecht is gesteld met mijn kennis van bijwoorden. Ik heb hier nooit echt veel aandacht aan besteed omdat de meesten allemaal te veel op elkaar lijken, met als gevolg dat ik nu een beetje in de problemen zit. De leraar is niet meteen de meest sympathieke op de universiteit, maar hopelijk slaagt hij erin om mij toch iets bij te brengen dit semester.

Current Topics on Japan
Dit vak handelt over de Japanse maatschappij, en behandelt een hele hoop thema`s, oa politiek, wetenschap, sport, onderwijs enz. De leraar is sympathiek, en aangezien we maar met een kleine groep zitten is het gemakkelijker om aan het woord te komen. In de tweede les kregen we al direct een krantenartikel voorgeschoteld, en ik had even schrik dat hij verwachtte dat we dat effectief zouden kunnen lezen, maar gelukkig leest hij het voor en is het daardoor begrijpbaar met momenten.

Japan in the Nation-State Matrix
Het moet natuurlijk weer een Belg zijn die de moeilijkste titel bedenkt, jawel, het vak van David. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar het komt er eigenlijk op neer dat er niets bestaat zoals een Japanse identiteit, en dat het concept van natie, zoals wij dit kennen, eigenlijk nergens op slaat, om het heel simpel te zeggen. In deze les behandelen we voornamelijk de suprapolitiek (als dit het juiste woord is, politiek boven de gewone partijpolitiek), en bekijken we hoe het hele concept van natie en identiteit geconstrueerd werd, en dat er hier heel dikwijls geen echte historische basis voor te vinden is. Heel interessant, ook al omdat het in het Engels wordt gegeven, waardoor ik eindelijk eens een hele les begrijp.

Japanese Ghosts
Tot nu toe een van de grappigste lessen, vooral omdat Kato-sensei hilarisch kan zijn met momenten. De films die we bekijken zijn van het niveau van de Nacht van de Wansmaak op Kanaal 2, dus dat zegt al genoeg over hoe serieus je het allemaal moet nemen. De lectuur is heel interessant, en ook al vrees ik dat het vak mij niet echt van pas zal komen in de toekomst vind ik het de moeite waard om te volgen, gewoon voor de afschuwelijke films. Er zitten ook een stel vreselijk irritante russen, die hun mond maar niet kunnen houden, maar die moet ik er maar bijnemen.

International Relations
Een van mijn verplichte vakken, en een van de simpelste lessen die ik ooit heb gevolgd. Naast het vak van David is dit mijn enige les in het Engels, dus volgen is geen probleem. Maar we hebben dit vak samen met Japanse studenten, en aangezien het handboek veel te moeilijk is, ook voor de Amerikanen in de les, duurt het ontzettend lang om een tekst te lezen. Het is de bedoeling dat de studenten zelf discussie voeren over het onderwerp, en ik geloof dat 80% van de punten op deelname in de les staat. In principe moet je maar een paar zinnen zeggen in de les, dus het is gewoon onmogelijk om te buizen op dit vak. De resterende 20% staat op een paper (we mogen zelf het onderwerp kiezen) van amper 1200 woorden, iets wat je op een week kan schrijven.

Japanese Business Administration
In de hoop hiermee een vrijstelling te krijgen voor Econ. Ontwikkeling in Leuven heb ik dit vak gekozen. Een heel interessante les eigenlijk, maar met momenten lastig omwille van het grote aantal economische termen die voor heel wat verwarring zorgen. Het handboek is gelukkig in het Engels en het Japans, maar aangezien we een paper moeten schrijven voor het examen zal ik dit hoogstwaarschijnlijk niet bekijken xD.

Vakken die het net niet haalden:

Classical Chinese
Ik hoor mensen al vragen waarom ik in godsnaam dit vak zou willen volgen. Het is heel simpel, aangezien de lessen Klassiek Chinees in Leuven niet echt zo populair zijn, wilde ik het mij gemakkelijk maken door het hier te nemen, in de veronderstelling dat het mij een vrijstelling zou opleveren. Spijtig genoeg viel dit dik tegen. Een les met nog twee andere studenten die naast een uitstekende kennis van het Japans ook over de meest onuitstaanbare persoonlijkheden beschikken, en een prof die in veel te rap Japans en Chinees zijn les geeft, maken dit niet een van de meest aangename vakken om te volgen, dus heb ik wijselijk besloten om het volgend semester nog eens te proberen.

Seminar on Sociology
Dit is een interessant vak wat mij zeker van pas zou komen voor Maatsch. Ontwikkelingen in Leuven. Het handelt voornamelijk over de gevolgen van de vergrijzing, wat in Japan een van de belangrijkste problemen is van dit moment, maar aangezien de prof wat te snel praat voor mij, en omdat ik echt keuzes moest maken, heb ik besloten om dit vak ook maar een semester uit te stellen.