Another Year

Allereerst moet ik iedereen bedanken die mij via mail, post, msn ed heeft gefeliciteerd. Ik zou iedereen persoonlijk bedanken, maar met 21 jaar laat mijn geheugen het al lichtjes afweten.

Anyway, wat heb ik allemaal uitgestoken op mijn verjaardag?

‘s Morgens had ik natuurlijk les zoals gewoonlijk, en daarna heeft Sarah mij meegesleurd naar Senri Chuo voor Starbucks en Purikura (Don’t ask). De avond was veel interessanter. Normaal hebben we tussen vier en zes het vak Current Topics in Japan, maar de prof, Watanabe, lijkt het allemaal niet zo serieus te nemen. Dit was onze laatste les voor de break, en ergens in het begin had hij gezegd dat hij eens iets met de groep wilde gaan drinken. Aangezien Caroline en ik de neiging hebben om op te scheppen over Belgisch bier (niet dat ik zo’n grote kenner ben), hebben we hem blijkbaar op het idee gebracht om naar een Belgische bar in Shinsaibashi (in het centrum van Osaka) te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan, en eergister avond gingen we allemaal (zeven personen) gezellig met de trein richting Shinsaibashi. Aangezien niemand van ons er al eerder was geweest waren we toch wel redelijk nieuwsgierig naar het aanbod. Gelukkig stelde dit niet teleur, ze hadden praktisch alles van speciale bieren, velen waarvan ik nog nooit had gehoord ook. Het enige nadeel was dat het allemaal redelijk prijzig was (meer hierover later). We hebben het rustig gehouden, en vanalles en nog wat geprobeerd,waaronder een persoonlijke favoriet van mij, Triple Karmeliet. Caroline en ik hadden het voornemen om de Japanse zwakte tegen alcohol uit te buiten en de leraar zat te voeren, maar spijtig genoeg hadden we een Japanner gevonden die een stevige weerstand had. Hij dronk door aan een stevig tempo, zeker in het begin met zijn Duvel, en hij leek tenminste nog nuchter op het einde van de avond.

Belgisch bier op zich was al goed genoeg, maar er was meer, Belgisch eten! Dit is echt een van de dingen die ik ontzettend mis, dus er kon niks beters worden geserveerd. Allereerst, Belgische frieten! We hebben hier al frieten bij McDonalds of Mos gegeten, maar dat is niet hetzelfde. Dit waren echt knapperige, dikke frieten, met fatsoenlijke mayonaise, iets waar ik van tijd tot tijd behoefte aan heb. De tweede gang was nog beter, Mosselen! Weer heel professioneel klaargemaakt, overigens groter dan die in Belgie dit jaar. Het beste moest nog komen, STOOFVLEES. Degenen die Michael volgen weten ondertussen dat dit iedere Belg dit mist, en het stoofvlees dat we nu kregen voorgeschoteld was het lekkerste wat ik ooit had gehad (waarschijnlijk omdat ik het uit Belgie al niet meer goed kan herinneren na een paar maanden, maar kom). Heerlijk mals, lekkere saus en witloof! Alhoewel de gerechten hierna, charroux, iets met broccoli en een of ander rijstgerecht ook nog heel goed smaakten, kon er echt niks op tegen het stoofvlees.

Op het einde van de avond begonnen we ons serieus zorgen te maken over wie dat allemaal ging betalen, aangezien de meeste bieren meer dan 1000 yen kostten (minstens 7 euro), en het eten ook niet echt goedkoop was. Toen we uiteindelijk vertrokken kwamen we tot de zeer aangename conclusie dat Watanabe zo gul was geweest om het allemaal te betalen. Hier waren we hem natuurlijk zeer dankbaar over toen we er achter kwamen dat de totale rekening rond de 50.000 yen bedroeg (do the math).

Dit was niet de laatste verjaardagsverrassing. Vrijdagavond had ik met Sarah en Caroline afgesproken om pizza te bestellen en een dvd te bekijken (hier is niet veel beters te doen). Ik was zoals gewoonlijk de laatste om te arriveren, en nietsvermoedend liep ik naar Sarah haar kamer, om te ontdekken dat de twee meisjes zo attent waren geweest om mij een verjaardagsdiner te bereiden! Ze waren dit blijkbaar al een week aan het plannen, en ze hadden allerlei lekkere dingen gehaald in de Carrefour. Het menu: Tomaat mozarella, knoflookbrood, tomaat met basilicum, Italiaanse ham, zelgemaakte tortilla en pasta met champignons, geitenkaas en courgette. Ik kreeg er echt heimwee van, zo lekker was alles. Zoals het zich hoort is er getoost met een lekker glaasje champagne, wat al even geleden was.

Het was blijkbaar nog niet voorbij, want er waren ook nog cadeautjes, onder andere sokken (don’t ask), starbucks christmas blend coffee, een beker die er waarschijnlijk toe zal leiden dat ik niks anders meer zal drinken dan koffie, en Belgisch bier! Op het einde was er dan ook nog een verjaardagscake, waar ik jammer genoeg niets van heb kunnen eten dankzij het heerlijke menu van daarvoor, en Baileys milkshake (echt lekker).

Ik moet Sarah en Caroline hier echt wel duizend keer voor bedanken, omdat ik dankzij hen de beste verjaardag heb meegemaakt die ik mij in Japan kan voorstellen! Ondanks mijn met momenten minder goed humeur hebben ze toch al die moeite gedaan voor mij, waarvoor ik hen ontzettend dankbaar ben.

Unlike Me

Een verblijf in Japan houdt uiteraard contacten met Japanners in, en aangezien mijn hikikomori-houding* nog niet echt op punt staat, heb ik uit deze contacten enkele dingen bijgeleerd over mijn medemens.

Dat Aziaten om een of andere genetische reden geen alcohol kunnen verdragen is algemeen bekend, maar hun gebrek aan weerstand reikt verder dan dat. Als ik in Belgie Japanners ontmoette merkte ik al dat de meesten onder hen een strikt dieet volgden wat eigen is aan de traditionele Japanse keuken, namelijk veel vis, rijst en mager voedsel in het algemeen. Degenen die in contact komen met onze westerse eetcultuur hebben dan ook vaak moeite met ons relatief vet voedsel, wat wel eens tot misselijkheid kan leiden.

Omgekeerd is dit niet waar; de meesten onder ons groeien op met zo nu en dan eens een goede vettige friet (kwestie van de Belgische tradities in ere te houden), en als we dan opeens moeten overschakelen op mager voedsel levert dit geen problemen op. Het moet ook gezegd worden dat Japanse jongeren hier, dankzij (of te wijten aan) de talrijke fastfood ketens, totaal geen last van hebben, en als het op eten aankomt evenveel kunnen verdragen als ons (alcohol is natuurlijk een ander verhaal).

Ik denk dat de meesten onder jullie van de witte mondmaskertjes hebben gehoord, die niet alleen in ziekenhuizen worden gedragen, maar ook door gewone mensen om de verspeiding van ziektes te voorkomen. Voordat ik naar Japan kwam dacht ik dat vooral oudere mensen deze dingen droegen, maar ik zie ze ook hier op gaidai onder de studenten opduiken.

Persoonlijk vind ik het hele gedoe redelijk idioot. Mensen worden nog steeds ziek, maskertjes of niet, en zelfs als diegenen met een masker minder kans hebben, is het heus niet zo erg om eens een verkoudheid te hebben. Ik moet hier wel de opmerking maken dat Japanners er een drama van kunnen maken als ze een paar keer moeten niezen, en een verkoudheid hier echt al als zwaar ziek wordt beschouwd door sommigen. Maar dan nog denk ik dat het effect van een maskertje verwaarloosbaar is, zeker omdat er vergeleken met Belgie niet minder zieke mensen rondlopen.

De Japanse beleefdheid is legendarisch (kom aan, 4 verschillende werkwoordsvormen om hetzelfde uit te drukken, enkel verschillend naargelang de positie van de gesprekspartner?), en ik ben geen grote voorstander van dit gebruik, ook al omdat ik altijd alles door elkaar haal. Gelukkig merk ik ook op dat veel Japanners, niet alleen jongeren maar ook docenten deze mening delen, en het dus zo’n ramp vinden om het allemaal wat minder formeel te houden. Veel jongeren doen dikwijls niet de moeite om keigo (echt formeel taalgebruik) onder de knie te krijgen, wat door sommigen als een niet zo geweldige evolutie wordt beschouwd.

Tijdens een discussie is iedere Japanner, ongeacht leeftijd, positie of relatie met de gesprekspartner onuitstaanbaar beleefd. Diegenen die mij een beetje kennen weten dat ik niet vies ben van een kleine ruzie zo nu en dan, en de Japanse beleefdheid kan dan ook enorm frustrerend zijn. Zelfs als ik met de meest foute argumenten die ik kan bedenken op de proppen kom, zullen ze zich nog in alle bochten wringen om mij toch maar op een of andere manier gelijk te geven, wat, toegegeven, grappig is om te zien, en leuk om uit te lokken, maar na een tijdje serieus op de zenuwen kan werken. Ik ben er tot nu toe nog niet in geslaagd om een discussie te hebben waar de partijen er echt verschillende standpunten op nahouden, zelfs niet met enkele van de meer verwesterde Japanners die ik heb ontmoet.

*Een Hikikomori is een typisch Japans verschijnsel. Het gaat hier om een jonge man, vrijgezel die vaak nog bij zijn ouders woont, die zich helemaal terugtrekt in zijn eigen kamer, alle contact met anderen schuwt en de rest van de wereld via zijn computer volgt. Het idiote is dat zijn ouders niet proberen om dit op te lossen, maar dit gedrag eerder ondersteunen door in zijn levensonderhoud te voorzien, en zijn kluizenaarsleven zo aangenaam mogelijk te maken.

In every crowd

Afgelopen weekend werd er op Gaidai het jaarlijkse universiteitsfestival georganiseerd. Dit houdt in dat er allerlei rotzooi wordt verkocht, en dat de verschillende clubs, waar ik nog steeds bitter weinig van af weet, het beste van zichzelf proberen te geven. Het Gadai-festival schijnt niet zo geweldig te zijn, afgezien van dronken japanners die plots de behoefte krijgen om naakt rond te lopen (a very disturbing thought), maar aangezien we vier dagen niks te doen hadden moesten we het maar eens gaan bekijken. Spijtig genoeg kon ik door bepaalde omstandigheden niet echt optimaal genieten, dus mijn verslag zal ook niet zo goed geschreven zijn als mijn vorige posts.

Vrijdag had ik niet veel goesting om alles eens te gaan bezichtigen, en zodoende ben ik zaterdag het eten van de kraampjes eens gaan uitproberen, en eens gaan kijken naar de presentaties van de verschillende clubs. Sommigen waren leuk, zoals de poging om een jazz café te creeren, spijtig genoeg zonder alcohol en zelfs naar Japanse normen slechte koffie. Buiten waren er ook optredens van oa buikdanseressen, wat me niet zo aangenaam leek om te doen aangezien het bitter koud was, maar natuurlijk was het leuk om naar te kijken!

Voor de rest is het altijd weer grappig om te zien hoe Japanners zich schor schreeuwen, niet alleen om hun waren te verkopen, maar ook om om het even wie te bedanken voor vanalles en nog wat. Ik zou persoonlijk liever niet de hele dag staan schreeuwen om pizza of yakisoba te verkopen, maar Japanners zetten zich nu eenmaal heel fanatiek in voor hun club, en dus is het niet meer dan normaal dat ze er en hese stem voor over hebben.

Een aantal weken geleden werd ik door een Japanse vriend aangesproken om ook op een of andere manier deel te nemen aan het festival, namelijk door Belgie voor te stellen aan Japanners. Aangezien ik me op dat moment dood aan het vervelen was, en omdat Caroline ook wel wilde helpen, hebben we hiermee ingestemd (jaja, Peter die zich ergens vrijwillig voor inzet, hoe is het mogelijk). Tot mijn schaamte (not really) konden we zelf niet echt bedenken wat er in Belgie zoal interessant genoeg was om voor te stellen, maar Caroline was op een van haar uitstapkes op het briljante idee gekomen om eens het Vlaamse Huis in Osaka binnen te lopen en daar een hoop informatie te stelen.

Dit gezegd zijnde gingen we aan het werk op een groot blad, en omdat we allebei met momenten van een stukje chocolade kunnen genieten, hebben we het meeste aandacht besteed aan de topkwaliteit van deze Belgische lekkernij. Daarnaast hebben we nog een klein stukje geschreven over de verschillende Gewesten, en de rest van het blad hebben we opgevuld met informatie en foto`s uit de folders van het Vlaamse Huis.

Het resultaat mocht er zeker wezen, in vergelijking met sommige van de andere presentaties, al zeg ik het zelf (jaja, de arrogantie komt weer naar boven), maar in een eerlijke bui moet ik toegeven dat dit helemaal aan Caroline te danken is, aangezien ik mij voornamelijk heb beziggehouden met het lezen van bepaalde Belgische tijdschrijften (kwestie van op de hoogte te blijven van de oh zo belangrijke actualiteit xD). Als ik het ding alleen had moeten maken was het waarschijnlijk rampzalig afgelopen.

Anyway, toen we zondagmiddag aankwamen in het lokaal, werd er ons doodleuk verteld dat we een presentatie mochten houden, wat niet direct onze bedoeling was! Na de zoveelste 自己紹介 (jezelf voorstellen), hebben we onze presentatie beperkt tot een korte uitleg over chocolade en Belgisch bier, en een poging om Japanners een beetje Nederlands te leren (wat overigens hilarisch klonk). Nadat we ze ook nog chocolade hadden laten proeven was het voor ons genoeg geweest, en hebben we gewoon nog wat algemene vraagjes over ons landje beantwoord.

`s Avonds was ik door Caroline uitgenodigd op een feestje georganiseerd door enkele clubs, en het is sowieso grappig om zatte mensen te zien dansen, maar als het dan ook nog eens Japanners zijn word het helemaal hilarisch. Later heb ik ook nog even wat gebabbeld met Maiko, een meisje van de Jazz club met, voor een Japanse, een verbazend Westerse smaak in muziek, wat voor een muzikale snob zoals ik (volgens bepaalde personen toch) wel leuk is om over te praten.

PS: Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbazend langdradig kan zijn over een relatief saaie gebeurtenis xD.

Raining Pleasure

Als ik heel eerlijk moet zijn herinner ik me niet zo gek veel meer over de afgelopen weken, waarschijnlijk omdat er niks noemenswaardig meer is gebeurd. De meeste tijd werd gespendeerd aan studeren, rondhangen en wat dvds kijken met een paar vrienden.

Een van de activiteiten die wel het vermelden waard is, is de trip naar Minoh Park een week geleden, ook al omdat ik me hier effectief nog wat van herinner. De meeste mensen zullen hier lichtjes verbaasd over zijn, aangezien ik niet echt de natuurmens ben. Maar omdat ik altijd open sta voor nieuwe dingen (yeah right xD) moest ik natuurlijk ook eens de zogenaamde 紅葉 (kouyou) gaan bekijken, het verkleuren van de bladeren, wat hier echt de moeite waard schijnt te zijn.

Dit gezegd zijn begaven we ons op een spijtig genoeg regenachtige zondag naar 箕面公園(Minoh Kouen) om daar maar eens te gaan zien wat er allemaal zo speciaal aan was. We hadden met Michael, een andere student van Leuven die aan de Kansai universiteit studeert afgesproken in Kitasenri, waarna we ons begaven naar Minoh. Ik wist niks over de kouyou, dus ik was best wel nieuwsgierig, en zoals uit de foto`s is af te leiden was het een aangename verassing! Ondanks het minder goede weer was het leuk om eens gezien te hebben, en het is zeker een aanrader aan iedereen die ooit de kans krijgt om in de herfst Japan te bezoeken.

Een van de trekpleisters van Minoh Kouen is de waterval, en als goede natuurmensen moesten we die dan ook maar eens gaan bekijken. Tijdens onze wandeling in het park kwamen we langs een klein zijpaadje dat door het bos uiteindelijk ook naar de waterval zou leiden. Avontuurlijk ingesteld als we zijn, moesten we ons natuurlijk aan deze beklimming wagen, maar ondanks de scoutervaring van Michael raakten we een beetje verdwaald, en hebben we zo maar wat rondgewandeld.

Op een gegeven moment kwamen we uit bij een golfterrein, en alhoewel ik er niet veel van ken zou ik het er waarschijnlijk beter vanaf brengen dan de Japanners, die echt wel moeite hadden om het balletje te raken. Toen Caroline een balletje dat buiten het terrein was terechtgekomen opraapte en terugwierp waren ze helemaal in de war, wat gepaard ging met een typisch Japanse “heeeeeeee!!”, een van de idotere uitspraken die het Japans rijk is.

Nadat we een tijdje langs het golfterrein hadden gewandeld kwamen we terecht op een verlaten kampplaats, wat een verrassing was, aangezien de meeste Japanners in mijn ogen niet echt het kampeerderstype zijn. Nadat we onze weg probeerde te zoeken op een zelfs naar Japanse normen vreselijk onoverzichtelijk plan, wandelden we maar verder langs de grote weg, tot dat we eindelijk weer in de bewoonde wereld terechtkwamen. Groot was onze verbazing toen bleek dat we in Ikeda waren beland, de stad naast Minoh! We waren dus lichtjes afgeweken van de oorspronkelijke route, en aangezien niemand veel goesting had om in het donker naar de waterval te gaan, zijn we dan maar ergens okonomiyaki (zie een van mijn vorige posts) gaan eten, wat zoals gewoonlijk overheerlijk was.

Al bij al hebben we ons goed geamuseerd, en hebben we wat aan onze (in mijn geval toch) oh zo geweldige conditie gewerkt (wie had ooit gedacht dat Peter Kupers kon genieten van een fysieke inspanning). Het is voor herhaling vatbaar, zeker omdat we toch wel eens de waterval willen zien, en omdat we ook de apen in het park willen tegenkomen.

Alhoewel ik kan genieten van de Japanse keuken, is de behoefte voor Westers eten soms te groot, en gelukkig zijn we er achter gekomen dat de Carrefour in Minoh een uitgebreide selectie van Westers voedsel aanbiedt. Natuurlijk moesten we dit eens gaan bekijken, al was het alleen maar omdat er Belgische chocolade werd verkocht. Ik heb er belachelijk veel geld uitgegeven (pesto! Balsamico azijn! Zongedroogde tomaten!), maar voor een keer kan ik het op een of andere manier verantwoorden. Daarnaast was het ook de kans om eens te bedenken wat ik precies met mijn verjaardag wil doen (niet zo subtiele hint: 7 december). Zeker voor herhaling vatbaar (als ik er het geld voor heb).

Staring at the Sun

Na een relatief lange periode zonder echte update, zal ik snel de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen weken samenvatten. Vandaag, deel 1!

De eerste twee dagen van november hebben we een 見学旅行 gedaan, een studietrip georganiseerd door Gaidai. De eerste dag hebben we voornamelijk in de bus gezeten, en een paar dingen bezocht. Het eerste was de Kirin beverage factory, iets waar dat we naar uitkeken omdat we hadden gehoord dat dit bezoek meestal behoorlijk dronken eindigde (Kirin is een van de grootste bierproducenten in Japan). Spijtig genoeg was de fabriek die wij bezochten niet verantwoordelijk voor bier, maar voor thee en andere frisdranken. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken, laten we het er maar op houden dat het niet de meest interessante productie was (om niet te negatief over te komen).

Daarna moesten we maar weer eens de bus in, en gingen we naar Amanohashidate, een van de must-see plaatsen in Japan, vanwege het geweldige uitzicht. Een combinatie van avond, mist en regen zorgde er echter voor dat dit niet echt spectaculair was, alhoewel ik me goed kan voorstellen dat het op een zonnige dag redelijk waw is.

We zouden overnachten in een typisch Japans hotel, een zogenaamde Ryoukan. Dit hield niet alleen slapen op futons in (wat overigens stukken beter ligt dan mijn matras op Gaidai), maar ook het gebruik van de onsen. Voor diegenen die zich mijn beschrijving van het Japanse bad uit een van mijn vorige posts nog herinneren, een onsen werkt volgens hetzelfde principe. Het enige verschil is dat deze onsen veel chiquer was dan die op gaidai, veel warmer (na 10 minuten moest ik serieus gaan afkoelen), en dat er ook een bad buiten was, gewoon zalig. Ik ben er twee keer in geweest en je komt er echt helemaal verfrist terug uit. Ik was wel een beetje verbaasd dat Japanners met hun jachtige leven hier toch nog tijd voor kunnen maken.

In een traditioneel hotel hoort natuurlijk ook traditionele kledij, de yukata (een lichtere versie van de kimono). Het zat zelfs zo comfortabel dat ik er tot mijn schaamte (eigenlijk niet, maar ik moet toch een beetje goed overkomen) niet aan kon weerstaan om hem mee te nemen, als souvenir!

Het avondeten kan worden beschreven met twee woorden: veel en lekker. Voor dat we goed en wel zaten stond er al een klein tafeltje voor ons vol met koude gerechten, waaronder heerlijke krab, en gelatine blokjes met inktvis of octopus. Daarna bleven ze maar komen met nog meer eten, oa rijst, udon (een soort noedels), een sint jacobsvrucht, soep en nog een hoop dingen waarvan ik de naam niet eens kende. Het was echt overheerlijk, en echt een aanrader om te proberen voor iedereen die ooit eens in Japan terechtkomt.

Omdat het Russisch gezelschap het briljante idee kreeg om karaoke te gaan zingen hebben we ons maar snel weggemaakt, en op de kamer nog wat gedronken met een paar andere studenten, omdat er voor de rest maar bitter weinig te beleven was.

De tweede dag was interessanter, met een bezoek aan een rice cracker fabriek (vooral leuk omdat we zoveel mochten proeven als we wilden), en aan een of ander kasteelstadje, waarvan ik de naam ben vergeten. Daar hebben we de plaatselijke specialiteit gegeten, soba, boekweitnoedels. Algemene indruk: niet slecht, wat flauw van smaak, en niet iets om iedere week te eten. Ik heb me laten vertellen dat yakisoba (gebakken soba) wel de moeite waard is.

De dag daarop zijn we gaan shoppen in Shinsaibashi, Osaka. Omdat het al even geleden is ben ik hier natuurlijk al de meeste dingen van vergeten, maar de belangrijkste gebeurtenissen waren:

• Belgische Chocolade! Het moest weer lukken dat we hier terechtkwamen. Eigenlijk veel te duur (bijna 2 euro voor een praline), maar welke Belg kan weerstaan aan Godiva-chocolademelk. Dit alleen al maakte de hele trip de moeite waard.
• Ook al is er geen enkele culturele achtergrond, de Japanners moeten natuurlijk Kerstmis vieren! Omdat Japkes nu eenmaal graag grondig te werk gaan, is het uiteraard logisch dat ze al in november beginnen met kertsbomen en versiering te verkopen.
• Tempels zijn overal te vinden, ook op de 15^de verdieping van een winkelcentrum.
• Ik kon er niet aan weerstaan, en heb mij dan ook maar een paar schoenen aangeschaft.
• Mos Burger!