Leaving the City

Zoals de meesten onder jullie ongetwijfeld al via het roddelnetwerk in mijn familie vernomen hebben (niet slecht bedoeld), kan ik iedereen verheugen op mijn fysieke (ik garandeer geen geestelijke) aanwezigheid in Belgie tijdens de kerstvakantie (meer bepaald van 21 december tot 7 januari). Zoals de slimmeren onder jullie hopelijk al doorhebben zal dit betekenen dat ik mijn blog even niet zal updaten, tenzij jullie mij zo interessant vinden (wat overigens niet uit het aantal commentaren af te leiden is, just kidding) dat jullie ook de verhalen over mijn oh zo spannende avonturen in ons eigen landje willen volgen.

Aangezien lange termijn planning (meer specifiek verder dan 2 dagen) niet een van mijn sterkere kanten is, heb ik nog niet zo gek veel te doen in mijn vakantie, dus als er mensen zijn die mij toch nog wel eens willen terugzien (yeah right xD), stuur gerust een mail, of bel mij gewoon als ik in Belgie ben (gsm werkt waarschijnlijk nog, als ik mij de pincode kan herinneren). Ik zal ook contact zoeken, maar ik zal toch wel een hoop volk vergeten! Diegenen die ik niet meer zie of hoor voor Kerstmis, wil ik, natuurlijk uit de grond van mijn hart, alvast gelukkige feestdagen wensen!

The end of the world as we know it...

...since I finally put up the pics of my room!

Ｈet is al enkele maanden geleden dat ik de map voor deze foto’s online heb gezet,en sindsdien hebben veel te veel mensen gezaagd om er ook effectief eens wat prentjes in te zetten. Aangezien ik dit niet nog eens wil horen als ik thuis ben zet ik ze toch maar nu even online, met natuurlijk de nodige uitleg bij.

Zoals bij de meeste Japanse gezinnen die in een appartement wonen, is er geen droogmachine beschikbaar, en moeten er dus andere manieren worden gevonden om de was te drogen. Door de kou is het buiten ophangen niet echt praktisch, en dus was ik genoodzaakt om een draad in mijn kamer te hangen (een hele klus overigens, probeer maar eens een nagel in beton te krijgen zonder fatsoenlijke hamer). Anyway, het is niet meteen de ideale oplossing, aangezien iedereen die naar mijn kamer komt langs mijn natte was moet. Eerst had ik de draad boven mijn bed gehangen, maar zoals de meesten zich wel kunnen inbeelden kan het een ongename verrassing zijn als de prulspijkers het begeven in het midden van de nacht!

Aangezien mijn kamer vreselijk klein is, was er ook geen plaats voor een kleerkast. Van de dorm office kregen we een gore metalen doos om onze kleren in te doen, wat mij toch wel een beetje te ver ging omdat ik praktisch met mijn vinger door de roest kon duwen. Gelukkig had ik een plank boven mijn deur, en die gebruik ik dan maar om mijn kleren en zo op te leggen. Daarnaast ligt ze ook al vol met lege dozen ed die ik in de loop van mijn verblijf heb verzameld.

Mijn bed, de bron van veel ergernis, vooral door de slechte matras. Zoals de meesten weten is deze de bron van heel wat lijden voor mij, en zelfs met een extra matrasbeschermer kan er weinig worden gedaan aan de keiharde veren die mij van aardig wat slaap hebben beroofd. Toen ik hier aankwam stond het bed op torentjes van bakstenen, geen idee waarom, daarom heb ik die dingen er maar snel onderuitgekieperd.

De heater en mini-koelkast maken mijn leven heel wat aangenamer. Allereerst moet ik nooit in de gore gemeenschappelijke koelkast zijn, die altijd vol redelijk verlopen voedsel zit. Ten tweede is er geen verwarming op mijn kamer. We hebben een kleine heater gekregen van de dorm supervisor, maar dat ding stelde echt niks voor Aangezien de gang hier vol ligt met rotzooi achtergelaten door ex-studenten ben ik zo praktisch geweest om er heel snel de enige werkende heater uit te zoeken (jaja, heel egoistisch, maar niets nieuws). Zonder dit ding zou het echt niet te doen zijn in mijn kamer, en in combinatie met mijn elektrische deken (het beste ding wat ik hier in Japan heb gekocht, ik wil gewoon niet meer uit mijn bed komen ‘s morgens) is het hier aangenaam warm, alhoewel ik verwacht dat het nog wat kouder zal worden in hartje winter.

Zoals je kan zien aan de verjaardagskaarten is dit een heel recente foto. Mijn bureau is ok, het is alleen redelijk laag en duidelijk gemaakt op maat van de gemiddelde Jap. De lamp is minder leuk, aangezien ik ze niet kan verplaatsen. Voor de rest is er het koffieapparaat (met Starbucks koffie thanks to Caroline en Sarah), mijn shiny new toshiba laptop, en nog wat prullaria.

Dit rekje heb ik hier bijgekocht, omdat ik verbazend veel rommel heb verzameld tijdens mijn verblijf hier. De meeste plaats is niet bestemd voor mijn schoolspullen (die kreeg ik gemakkelijk op een kleinere schuif), maar dankzij de talloze giften uit Belgie was ik genoodzaakt om de stockage van mijn chocolade ed toch wel prioriteit te geven, de schoendoos en alles wat daarlangs ligt dus. Jullie kunnen ook opmerken dat Jappaners met al hun high tech rotzooi nog steeds niet precies door hebben hoe ze een fatsoenlijke vloer moeten leggen.

Dit is de keuken op een van de betere dagen. Het grootste nadeel van samenleven met Jappen is dat ze het niet zo nauw nemen met afwassen, schoonmaken en proper koken. Als ik moet koken ben ik eerst even bezig met de plaats een beetje hygienisch te maken, dus daar zie ik altijd lichtjes tegenop. De Japanners leggen hun spullen om het even waar neer (maar o wee als je ook maar iets van Yasuhara aanraakt), en bepaalde zaken zoals de microgolf wil ik absoluut niet gebruiken vanwege de bacterie-culturen die zich daarin hebben ontwikkeld. Amateur-microbiologen onder jullie zouden zich hier naar hartelust mee kunnen amuseren, en zouden ongetwijfeld boeiende medische ontdekkingen doen(a cure for the common cold, or even cancer perhaps!), maar ik blijf echt uit de buurt als het even kan. (also, major props als iemand de quote doorheeft!)

De rest van de gang is al niet veel beter, er wordt af en toe gepoetst, maar van opruimen is er gewoon geen sprake. De helft is geblokkeerd door de spullen van ex-studenten, en de rest staat vol lege dozen, aangezien de poetsvrouwen niet de intentie hebben om ook maar iets van ons afval op te ruimen (wat op de andere vloeren nochtans wel wordt gedaan), en omdat we zelf ook geen idee hebben waar alles naartoe moet.

Dit is dan weer iets typisch, de schoenen worden uitgedaan, en de Japanners doen zich de slippers aan. Ik heb mij niet de moeite gedaan om slippers te kopen, en loop gewoon op mijn kousen rond. Leuk om je kamer proper te houden, maar de Jappen zijn hier zo in getraind dat ze om even iets in hun kamer te gaan nemen hun schoenen uitdoen, wat in mijn ogen lichtjes overdreven is. Deze gewoonte heeft ook als gevolg dat Japanners zich meestal niet de moeite doen om hun schoenen fatsoenlijk aan te trekken, waardoor dat ze altijd, maar dan ook altijd sloffen, wat zeer enerverend is om te horen (alhoewel het grappig kan zijn om de vrouwen dit op naaldhakken te zien doen).

Another Year

Allereerst moet ik iedereen bedanken die mij via mail, post, msn ed heeft gefeliciteerd. Ik zou iedereen persoonlijk bedanken, maar met 21 jaar laat mijn geheugen het al lichtjes afweten.

Anyway, wat heb ik allemaal uitgestoken op mijn verjaardag?

‘s Morgens had ik natuurlijk les zoals gewoonlijk, en daarna heeft Sarah mij meegesleurd naar Senri Chuo voor Starbucks en Purikura (Don’t ask). De avond was veel interessanter. Normaal hebben we tussen vier en zes het vak Current Topics in Japan, maar de prof, Watanabe, lijkt het allemaal niet zo serieus te nemen. Dit was onze laatste les voor de break, en ergens in het begin had hij gezegd dat hij eens iets met de groep wilde gaan drinken. Aangezien Caroline en ik de neiging hebben om op te scheppen over Belgisch bier (niet dat ik zo’n grote kenner ben), hebben we hem blijkbaar op het idee gebracht om naar een Belgische bar in Shinsaibashi (in het centrum van Osaka) te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan, en eergister avond gingen we allemaal (zeven personen) gezellig met de trein richting Shinsaibashi. Aangezien niemand van ons er al eerder was geweest waren we toch wel redelijk nieuwsgierig naar het aanbod. Gelukkig stelde dit niet teleur, ze hadden praktisch alles van speciale bieren, velen waarvan ik nog nooit had gehoord ook. Het enige nadeel was dat het allemaal redelijk prijzig was (meer hierover later). We hebben het rustig gehouden, en vanalles en nog wat geprobeerd,waaronder een persoonlijke favoriet van mij, Triple Karmeliet. Caroline en ik hadden het voornemen om de Japanse zwakte tegen alcohol uit te buiten en de leraar zat te voeren, maar spijtig genoeg hadden we een Japanner gevonden die een stevige weerstand had. Hij dronk door aan een stevig tempo, zeker in het begin met zijn Duvel, en hij leek tenminste nog nuchter op het einde van de avond.

Belgisch bier op zich was al goed genoeg, maar er was meer, Belgisch eten! Dit is echt een van de dingen die ik ontzettend mis, dus er kon niks beters worden geserveerd. Allereerst, Belgische frieten! We hebben hier al frieten bij McDonalds of Mos gegeten, maar dat is niet hetzelfde. Dit waren echt knapperige, dikke frieten, met fatsoenlijke mayonaise, iets waar ik van tijd tot tijd behoefte aan heb. De tweede gang was nog beter, Mosselen! Weer heel professioneel klaargemaakt, overigens groter dan die in Belgie dit jaar. Het beste moest nog komen, STOOFVLEES. Degenen die Michael volgen weten ondertussen dat dit iedere Belg dit mist, en het stoofvlees dat we nu kregen voorgeschoteld was het lekkerste wat ik ooit had gehad (waarschijnlijk omdat ik het uit Belgie al niet meer goed kan herinneren na een paar maanden, maar kom). Heerlijk mals, lekkere saus en witloof! Alhoewel de gerechten hierna, charroux, iets met broccoli en een of ander rijstgerecht ook nog heel goed smaakten, kon er echt niks op tegen het stoofvlees.

Op het einde van de avond begonnen we ons serieus zorgen te maken over wie dat allemaal ging betalen, aangezien de meeste bieren meer dan 1000 yen kostten (minstens 7 euro), en het eten ook niet echt goedkoop was. Toen we uiteindelijk vertrokken kwamen we tot de zeer aangename conclusie dat Watanabe zo gul was geweest om het allemaal te betalen. Hier waren we hem natuurlijk zeer dankbaar over toen we er achter kwamen dat de totale rekening rond de 50.000 yen bedroeg (do the math).

Dit was niet de laatste verjaardagsverrassing. Vrijdagavond had ik met Sarah en Caroline afgesproken om pizza te bestellen en een dvd te bekijken (hier is niet veel beters te doen). Ik was zoals gewoonlijk de laatste om te arriveren, en nietsvermoedend liep ik naar Sarah haar kamer, om te ontdekken dat de twee meisjes zo attent waren geweest om mij een verjaardagsdiner te bereiden! Ze waren dit blijkbaar al een week aan het plannen, en ze hadden allerlei lekkere dingen gehaald in de Carrefour. Het menu: Tomaat mozarella, knoflookbrood, tomaat met basilicum, Italiaanse ham, zelgemaakte tortilla en pasta met champignons, geitenkaas en courgette. Ik kreeg er echt heimwee van, zo lekker was alles. Zoals het zich hoort is er getoost met een lekker glaasje champagne, wat al even geleden was.

Het was blijkbaar nog niet voorbij, want er waren ook nog cadeautjes, onder andere sokken (don’t ask), starbucks christmas blend coffee, een beker die er waarschijnlijk toe zal leiden dat ik niks anders meer zal drinken dan koffie, en Belgisch bier! Op het einde was er dan ook nog een verjaardagscake, waar ik jammer genoeg niets van heb kunnen eten dankzij het heerlijke menu van daarvoor, en Baileys milkshake (echt lekker).

Ik moet Sarah en Caroline hier echt wel duizend keer voor bedanken, omdat ik dankzij hen de beste verjaardag heb meegemaakt die ik mij in Japan kan voorstellen! Ondanks mijn met momenten minder goed humeur hebben ze toch al die moeite gedaan voor mij, waarvoor ik hen ontzettend dankbaar ben.

Unlike Me

Een verblijf in Japan houdt uiteraard contacten met Japanners in, en aangezien mijn hikikomori-houding* nog niet echt op punt staat, heb ik uit deze contacten enkele dingen bijgeleerd over mijn medemens.

Dat Aziaten om een of andere genetische reden geen alcohol kunnen verdragen is algemeen bekend, maar hun gebrek aan weerstand reikt verder dan dat. Als ik in Belgie Japanners ontmoette merkte ik al dat de meesten onder hen een strikt dieet volgden wat eigen is aan de traditionele Japanse keuken, namelijk veel vis, rijst en mager voedsel in het algemeen. Degenen die in contact komen met onze westerse eetcultuur hebben dan ook vaak moeite met ons relatief vet voedsel, wat wel eens tot misselijkheid kan leiden.

Omgekeerd is dit niet waar; de meesten onder ons groeien op met zo nu en dan eens een goede vettige friet (kwestie van de Belgische tradities in ere te houden), en als we dan opeens moeten overschakelen op mager voedsel levert dit geen problemen op. Het moet ook gezegd worden dat Japanse jongeren hier, dankzij (of te wijten aan) de talrijke fastfood ketens, totaal geen last van hebben, en als het op eten aankomt evenveel kunnen verdragen als ons (alcohol is natuurlijk een ander verhaal).

Ik denk dat de meesten onder jullie van de witte mondmaskertjes hebben gehoord, die niet alleen in ziekenhuizen worden gedragen, maar ook door gewone mensen om de verspeiding van ziektes te voorkomen. Voordat ik naar Japan kwam dacht ik dat vooral oudere mensen deze dingen droegen, maar ik zie ze ook hier op gaidai onder de studenten opduiken.

Persoonlijk vind ik het hele gedoe redelijk idioot. Mensen worden nog steeds ziek, maskertjes of niet, en zelfs als diegenen met een masker minder kans hebben, is het heus niet zo erg om eens een verkoudheid te hebben. Ik moet hier wel de opmerking maken dat Japanners er een drama van kunnen maken als ze een paar keer moeten niezen, en een verkoudheid hier echt al als zwaar ziek wordt beschouwd door sommigen. Maar dan nog denk ik dat het effect van een maskertje verwaarloosbaar is, zeker omdat er vergeleken met Belgie niet minder zieke mensen rondlopen.

De Japanse beleefdheid is legendarisch (kom aan, 4 verschillende werkwoordsvormen om hetzelfde uit te drukken, enkel verschillend naargelang de positie van de gesprekspartner?), en ik ben geen grote voorstander van dit gebruik, ook al omdat ik altijd alles door elkaar haal. Gelukkig merk ik ook op dat veel Japanners, niet alleen jongeren maar ook docenten deze mening delen, en het dus zo’n ramp vinden om het allemaal wat minder formeel te houden. Veel jongeren doen dikwijls niet de moeite om keigo (echt formeel taalgebruik) onder de knie te krijgen, wat door sommigen als een niet zo geweldige evolutie wordt beschouwd.

Tijdens een discussie is iedere Japanner, ongeacht leeftijd, positie of relatie met de gesprekspartner onuitstaanbaar beleefd. Diegenen die mij een beetje kennen weten dat ik niet vies ben van een kleine ruzie zo nu en dan, en de Japanse beleefdheid kan dan ook enorm frustrerend zijn. Zelfs als ik met de meest foute argumenten die ik kan bedenken op de proppen kom, zullen ze zich nog in alle bochten wringen om mij toch maar op een of andere manier gelijk te geven, wat, toegegeven, grappig is om te zien, en leuk om uit te lokken, maar na een tijdje serieus op de zenuwen kan werken. Ik ben er tot nu toe nog niet in geslaagd om een discussie te hebben waar de partijen er echt verschillende standpunten op nahouden, zelfs niet met enkele van de meer verwesterde Japanners die ik heb ontmoet.

*Een Hikikomori is een typisch Japans verschijnsel. Het gaat hier om een jonge man, vrijgezel die vaak nog bij zijn ouders woont, die zich helemaal terugtrekt in zijn eigen kamer, alle contact met anderen schuwt en de rest van de wereld via zijn computer volgt. Het idiote is dat zijn ouders niet proberen om dit op te lossen, maar dit gedrag eerder ondersteunen door in zijn levensonderhoud te voorzien, en zijn kluizenaarsleven zo aangenaam mogelijk te maken.

In every crowd

Afgelopen weekend werd er op Gaidai het jaarlijkse universiteitsfestival georganiseerd. Dit houdt in dat er allerlei rotzooi wordt verkocht, en dat de verschillende clubs, waar ik nog steeds bitter weinig van af weet, het beste van zichzelf proberen te geven. Het Gadai-festival schijnt niet zo geweldig te zijn, afgezien van dronken japanners die plots de behoefte krijgen om naakt rond te lopen (a very disturbing thought), maar aangezien we vier dagen niks te doen hadden moesten we het maar eens gaan bekijken. Spijtig genoeg kon ik door bepaalde omstandigheden niet echt optimaal genieten, dus mijn verslag zal ook niet zo goed geschreven zijn als mijn vorige posts.

Vrijdag had ik niet veel goesting om alles eens te gaan bezichtigen, en zodoende ben ik zaterdag het eten van de kraampjes eens gaan uitproberen, en eens gaan kijken naar de presentaties van de verschillende clubs. Sommigen waren leuk, zoals de poging om een jazz café te creeren, spijtig genoeg zonder alcohol en zelfs naar Japanse normen slechte koffie. Buiten waren er ook optredens van oa buikdanseressen, wat me niet zo aangenaam leek om te doen aangezien het bitter koud was, maar natuurlijk was het leuk om naar te kijken!

Voor de rest is het altijd weer grappig om te zien hoe Japanners zich schor schreeuwen, niet alleen om hun waren te verkopen, maar ook om om het even wie te bedanken voor vanalles en nog wat. Ik zou persoonlijk liever niet de hele dag staan schreeuwen om pizza of yakisoba te verkopen, maar Japanners zetten zich nu eenmaal heel fanatiek in voor hun club, en dus is het niet meer dan normaal dat ze er en hese stem voor over hebben.

Een aantal weken geleden werd ik door een Japanse vriend aangesproken om ook op een of andere manier deel te nemen aan het festival, namelijk door Belgie voor te stellen aan Japanners. Aangezien ik me op dat moment dood aan het vervelen was, en omdat Caroline ook wel wilde helpen, hebben we hiermee ingestemd (jaja, Peter die zich ergens vrijwillig voor inzet, hoe is het mogelijk). Tot mijn schaamte (not really) konden we zelf niet echt bedenken wat er in Belgie zoal interessant genoeg was om voor te stellen, maar Caroline was op een van haar uitstapkes op het briljante idee gekomen om eens het Vlaamse Huis in Osaka binnen te lopen en daar een hoop informatie te stelen.

Dit gezegd zijnde gingen we aan het werk op een groot blad, en omdat we allebei met momenten van een stukje chocolade kunnen genieten, hebben we het meeste aandacht besteed aan de topkwaliteit van deze Belgische lekkernij. Daarnaast hebben we nog een klein stukje geschreven over de verschillende Gewesten, en de rest van het blad hebben we opgevuld met informatie en foto`s uit de folders van het Vlaamse Huis.

Het resultaat mocht er zeker wezen, in vergelijking met sommige van de andere presentaties, al zeg ik het zelf (jaja, de arrogantie komt weer naar boven), maar in een eerlijke bui moet ik toegeven dat dit helemaal aan Caroline te danken is, aangezien ik mij voornamelijk heb beziggehouden met het lezen van bepaalde Belgische tijdschrijften (kwestie van op de hoogte te blijven van de oh zo belangrijke actualiteit xD). Als ik het ding alleen had moeten maken was het waarschijnlijk rampzalig afgelopen.

Anyway, toen we zondagmiddag aankwamen in het lokaal, werd er ons doodleuk verteld dat we een presentatie mochten houden, wat niet direct onze bedoeling was! Na de zoveelste 自己紹介 (jezelf voorstellen), hebben we onze presentatie beperkt tot een korte uitleg over chocolade en Belgisch bier, en een poging om Japanners een beetje Nederlands te leren (wat overigens hilarisch klonk). Nadat we ze ook nog chocolade hadden laten proeven was het voor ons genoeg geweest, en hebben we gewoon nog wat algemene vraagjes over ons landje beantwoord.

`s Avonds was ik door Caroline uitgenodigd op een feestje georganiseerd door enkele clubs, en het is sowieso grappig om zatte mensen te zien dansen, maar als het dan ook nog eens Japanners zijn word het helemaal hilarisch. Later heb ik ook nog even wat gebabbeld met Maiko, een meisje van de Jazz club met, voor een Japanse, een verbazend Westerse smaak in muziek, wat voor een muzikale snob zoals ik (volgens bepaalde personen toch) wel leuk is om over te praten.

PS: Ik moet eerlijk toegeven dat ik verbazend langdradig kan zijn over een relatief saaie gebeurtenis xD.