On s'amuse

Iets wat eigenlijk niets met Japan te maken heeft, maar ondertussen zit ik al aan mijn twintigste post, wat misschien wel wat weinig lijkt in vergelijking met bepaalde andere blogs, maar het is mij uiteraard vooral om de kwaliteit te doen (wat gewoon een excuus is voor mijn luiheid, maar kom, dat zullen we maar even buiten beschouwing laten). Een dike veertig pagina’s is toch al een hele presentatie, vooral omdat ik de helft ervan gewoon heb volgeluld met redelijk wat onzin nu dat ik er op terugkijk.

Anyway, de verveling heeft weer eens een hoogtepunt bereikt ergens in de afgelopen weken, en ik heb mij dus maar geamuseerd met allerhande ergernissen neer te pennen, wat er dus op neerkomt dat ik weer kritiek op thuan en alleman zal geven (yep, het is de beurt aan de Vietnamezen deze keer!) You know the drill by now, niet mijn vriendelijkste kant, lezen op eigen risico, et cetera, et cetera (even er bij zeggen voor alle duidelijkheid dat geen enkele commentaar is geinspireerd door racisme, het gaat gewoon over persoonlijk contacten, ik heb niks tegen Vietnam in het algemeen, enkel tegen de paar zotten die hier rondlopen).

Ik weet niet of ik dit al eerder heb vermeld of niet, maar in mijn klas zitten praktisch alleen Aziaten, en spijtig genoeg is de meerderheid hiervan afkomstig uit Vietnam. Voordat ik naar Japan kwam had ik, niet tot mijn verwondering, weinig tot geen contacten gehad met Vietnamezen, waardoor ik dan ook niet echt was voorbereid op de individuen die ik hier ben tegengekomen.

Allereerst hebben we twee vrouwen, Wan en Fuan (zoiets toch, na een dike 5 maanden ben ik er nog steeds niet in geslaagd om erachter te komen hoe ik de namen moet uitspreken, laat staan dat ik weet wie wie is). Allebei redelijk geeky, niet alleen in uiterlijk maar ook in gedrag, en niet echt sociaal in de omgang met andere buitenlanders. Vallen mee tijdens de les, maar hebben drie vervelende gewoontes.

Allereerst wachten ze tot op het allerlaatste moment om vragen te stellen, wat op zich nog niet zo erg zou zijn als dit enerzijds nuttige vragen waren, en anderzijds als de prof er niet op aandrong dat iedereen naar haar langdradige antwoorden bleef luisteren. Ten tweede hebben ze totaal geen gevoel voor humor, enkel voor de Japanse variant (die overigens totaal niet grappig is), wat er op neerkomt dat ze om de meest onnozele dingen kunnen lachen, maar sarcasme waar een peuter geen probleem mee zou hebben gewoon niet kunnen begrijpen. Ten derde hebben ze onlangs de Japanse uitspraak “heeeeeeee” ontdekt (een uitspraak die niet alleen verbazing uitdrukt, maar die je ook als een volslagen idioot laat klinken), die ze te pas maar vooral te onpas gebruiken, soms tot 36 (!!!) keer in een les van anderhalf uur, dus om de 3 minuten (jaja, het was saai genoeg om dit bij te houden). Blijkbaar heeft een van de twee ook een bizarre interesse in mij, aangezien ze iemand anders met verontrustende precisie wist te vertellen wat ik de dag ervoor in de Carrrefour had gekocht.

Anyway, moving on to the guys, Thuan en Thui (of zoiets). Thui is redelijk stil, wat dus goed meevalt, maar je wil gewoon niet langs hem zitten als je iets hardop moet lezen, omdat hij het niet kan laten om ook mee te lezen, wat niet echt bevorderlijk is voor een goede concentratie. Overlaatst kon hij zelfs tijdens een examen niet aan de drang om de vragen hardop te lezen weerstaan. Thuan is een geval apart, heeft het altijd snikheet, maar is er nog niet opgekomen dat het misschien zou helpen om zijn dikke winterjas uit te doen. Het gevolg is dat hij altijd de verwarming uitzet, wat toch wel enerverend is omdat ik uitkijk na een warm leslokaal na een nachtje in onze koude dorm. Daarnaast heeft hij net zoals Thui de gewoonte om hardop mee te lezen, maar hij moet er natuurlijk nog een schepje bovenop doen, en zegt alles, maar dan ook ALLES wat de prof zegt na, wat mijn oh zo opgewekte ochtendhumeur niet echt ten goede komt.

In het algemeen zijn er nog twee dingen die ergelijk zijn, maar waar ze zelf niet veel aan kunnen doen. Allereerst is er het Vietnamees, wat zonder veel overdrijving zowat de lelijkste taal is die ik ooit heb gehoord (en ik heb er hier al verschillende opgevangen). Echt waar, niets kan zo irriterend zijn om 9 uur ‘s morgens als een hoop Vietnamees gekwetter. Daarnaast is er hun Japans, ik ben niet het type om afbraak te doen aan de kennis van medestudenten, maar geen enkele Vietnamees kan de “shi”-klank correct uitspreken (si! si! si!), wat vooral op iemand zijn zenuwen kan werken als de prof erop aandringt om iedereen een hoop idiote zinnetjes te laten nazeggen.

My Funny Valentine

Zoals verwacht neemt een land met praktisch geen originele feestdagen een commercieel feest als Valentijn over. Na de overdadige kerstversiering te hebben bewonderd, had ik al hoge verwachtingen voor Valentijn, die spijtig genoeg niet helemaal werden ingelost. Weinig hartjes en schattige beertjes (die vroeg of laat traumatische ervaringen teweeg kunnen brengen) en een algemeen gebrek aan rozigheid (zoals je ziet, vocabulaire is een van mijn sterkste kanten) gaven me eerlijk gezegd niet zo’n love-is-in-the-air indruk. Ik voelde gewoon de liefde niet, wat wel spijtig is voor zo’n romantische ziel als ik.

Niet zonder enige goedkeuring moet ik zeggen dat de Japanners op dit gebied toch echte mannen zijn, ondanks de haarstijl en overly gay fashion. Deze keer doen de vrouwen al het werk (jaja, male chauvinist pig here, bite me). Wat wordt er hier dan zoal gegeven op Valentijn? Originaliteit is blijkbaar niet de sterkste kant van de gemiddelde Japanse vrouw, aangezien het topcadeau, en eigenlijk het enige sociaal geaccepteerde cadeau, chocolade is. Nu, als Belg heb ik hier niks op tegen, maar ik vind het toch wat weinig, waar zijn de me-to-you beertjes, de gigantische rode harten, de belachelijk dure rozen, is dit dan zo’n liefdeloos land? (de romanticus in mij wordt er echt door gekweld xD)

Anyway, op zo’n belangrijke dag is een gewone reep Meiji chocolade (de enige Japanse chocolade die nog enigszins tolereerbaar is) niet genoeg, het belangrijkste is dat er goede, en in Japan dus vooral dure chocolade wordt uitgedeeld. In de Carrefour ligt de promotierek al weken vol met chocolade van over de hele wereld (waaronder ook de ons aller geliefde Cote D’or Bouchee). Dure chocolade op zich is niet voldoende, en in een land waar uiterlijke schijn toch wel redelijk belangrijk is, moet er een al even duur papiertje rondzitten. Naast de choclade worden er dus ook verpakkingen van New Hankyu hotel, het Hilton en dergelijke verkocht.

Het grappige is dat chocolade niet alleen aan de geliefden wordt gegeven, maar dat er ook wordt verwacht dat een vrouw aan haar mannelijke collega’s chocolade uitdeelt, de zogenaamde 義理チョコ (girichoco), verplichte chocolade, waardoor het wel eens een kostelijk grapje kan worden.

Nu, Valentijn op zich is blijkbaar niet genoeg, en of het te wijten is aan feministische Jappen weet ik niet, maar de mannen komen er toch niet zo gemakkelijk onderuit. En maand later is er namelijk White Day, eindelijk eens iets dat in Japan is bedacht, ook al is het zowat het meest idiote concept dat ik in lange tijd heb gehoord.

Het is namelijk de bedoeling dat de mannen op White Day een cadeautje aan hun geliefde teruggeven (gelukkig niet aan iedere vrouw die hen chocolade heeft gegeven, wat deprimerend kan zijn voor de vrouwen die niks krijgen als ze 10 dozen chocolade hebben uitgedeeld).

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat mannen witte choclade geven, maar blijkbaar zijn de vrouwen hier niet zo tevreden mee (alhoewel ze er statistisch gezien meer, veel meer zelfs, verslaafd aan zijn dan mannen). Neenee, het cliché wordt natuurlijk nog maar eens bevestigd, diamonds are a girls best friend (alhoewel lingerie ook een populair cadeau is)! Dus terwijl de mannen het moeten doen met een pakje belachelijk dure chocolade dat, laten we eerlijk zijn dames, toch zal worden verorberd door hun wederhelft, mogen zij een hoop geld uitgeven aan iets waar ze zelf niet zo gek veel aan hebben!

Tussen haakjes, de Koreanen zijn volgens Wikipedia nog zotter, Zij hebben namelijk ook Black Day, waarop alle sukkelaars die geen valentijn hadden gekregen samenkomen om te eten en waarschijnlijk ook om hun verdriet en eenzaamheid te verdrinken. Daarnaast hebben ze ook nog Pepero Day, specifiek gericht op koppeltjes, wat geheel toevallig wordt gesponsord door het bedrijf dat Pepero Sticks maakt.

Live and Learn

Korte mededeling: ik kan hier nu eindelijk fatsoenlijk Skype gebruiken, dus als iemand interesse in heeft om eens te praten, voeg mij maar toe: enkidu_

Een tijdje terug is het Japanse onderwijs er maar weer eens in geslaagd om mij te verbazen, het was namelijk tijd voor het center examen. Om een Japanse universiteit binnen te komen is de voornaamste vereiste te slagen voor een ingangsexamen. Deze examens zijn binnen en buiten Japan legendarisch voor hun moeilijkheid, en het grootste deel van de problemen van de gemiddelde Japanse puber zullen waarschijnlijk te wijten zijn aan de voorbereidingen van dit beruchte examen. 8 uur les op de gewone school, en dan nog 4 uur naar een zogenaamde “cram-school” zijn heel normaal voor de laatstejaars van een middelbare school hier.

Anyway, wat is nu dit center examen? Zoals ik het heb begrepen is dit een toelatingsproef voor het eigenlijke ingangsexamen, aan de hand van de resultaten hierop wordt eigenlijk beslist voor welke universiteit je het ingangsexamen mag afleggen. Nu het grappige (in mijn ogen toch) is dat dit examen serious business is, wat duidelijk te merken was op de campus.

Toen ik net terug was hing er een plattegrond aangeduid met alle zones die tijdens het examen verboden toegang waren. Niet zo abnormaal, ware dit leslokalen en dergelijke geweest, maar het ging hier gewoon over de hele weg die door gaidai loopt, en die iedereen die in de dorm woont wel moet gebruiken om van deze berg af te geraken! Ik vraag mij niet eens af waarom dat dit is gedaan, de Japanse logica erachter is toch ondoorgrondelijk .

Dit vond ik al te gek, maar op de dag van het examen was het nog erger. Gaidai was gewoon dood (alle, nog doder dan gewoonlijk), ik heb eens wat rondgelopen, en ik heb geen enkele Japanse student gezien. Wel heb ik ELF bewakers gezien, die op verschillende plaatsen op wacht stonden (voor een beetje perspectief, de verboden zone is nog geen kilometer lang), er moest maar eens een ouder niet tevreden zijn met de prestaties van zoon -of docherlief en besluiten om de concurrentie uit te schakelen. Wat het allemaal nog absurder maakt is dat die bewakers gewoon niks staan te doen, behalve iedereen te groeten die langskomt (echt iedere keer, zelfs als ik er 4 keer op een dag langswandel), stretchoefeneningen, en er serieus uitzien als een van hun bazen in de buurt rondloopt.

Zoals je ziet, serious business, ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn als de echte ingangsexamens beginnen!

Even tussendoor, sinds het begin vroeg ik me af waarom iemand hier in godsnaam mongools of een andere obscure taal wil gaan leren (jaja, ik hoor het al komen, waarom wil een Belg Japans leren?). Welnu, David heeft ons uitgelegd dat de studenten hier blijkbaar niet zelf kunnen beslissen welke taal ze gaan studeren, dit wordt aan de hand van het behaalde resultaat op het ingangsexamen door de universiteit beslist. Dus mensen die per se Mongools willen leren (toch niet zo gek veel studenten die er daadwerkelijk interesse in hebben lijkt me zo), moeten niet zo geweldig hard studeren voor het ingangsexamen, maar mensen die Engels willen doen (de nummer 1 in de rangschikking) zullen toch serieus moeten blokken. Ik ken de rangschikking zelf niet, maar uit het feit dat Nederlands hier enkel als keuzevak bij Duits kan worden gekozen, moet ik afleiden dat het belang van onze taal hier nog lager wordt ingeschat dan Mongools of zo.

Tussen haakjes, we hebben een uitstapje naar Nara gemaakt (hoop niet te hard op een verslag, ik heb niet zoveel goesting om geschiedenisles te geven, en ik zou hoogstwaarschijnlijk toch weer uit mijn nek beginnen lullen, niet dat deze post zoveel beter is, maar kom). De foto’s staan op de Livespace, net zoals de foto’s van Kobe, waar we net voor mijn terugkeer naar Belgie naartoe zijn geweest (hier komt gewoon geen verslag van, voor de doodsimpele reden dat ik al meer dan de helft ben vergeten, ik word nu eenmaal een dagje ouder).

Leaving the City

Zoals de meesten onder jullie ongetwijfeld al via het roddelnetwerk in mijn familie vernomen hebben (niet slecht bedoeld), kan ik iedereen verheugen op mijn fysieke (ik garandeer geen geestelijke) aanwezigheid in Belgie tijdens de kerstvakantie (meer bepaald van 21 december tot 7 januari). Zoals de slimmeren onder jullie hopelijk al doorhebben zal dit betekenen dat ik mijn blog even niet zal updaten, tenzij jullie mij zo interessant vinden (wat overigens niet uit het aantal commentaren af te leiden is, just kidding) dat jullie ook de verhalen over mijn oh zo spannende avonturen in ons eigen landje willen volgen.

Aangezien lange termijn planning (meer specifiek verder dan 2 dagen) niet een van mijn sterkere kanten is, heb ik nog niet zo gek veel te doen in mijn vakantie, dus als er mensen zijn die mij toch nog wel eens willen terugzien (yeah right xD), stuur gerust een mail, of bel mij gewoon als ik in Belgie ben (gsm werkt waarschijnlijk nog, als ik mij de pincode kan herinneren). Ik zal ook contact zoeken, maar ik zal toch wel een hoop volk vergeten! Diegenen die ik niet meer zie of hoor voor Kerstmis, wil ik, natuurlijk uit de grond van mijn hart, alvast gelukkige feestdagen wensen!

The end of the world as we know it...

...since I finally put up the pics of my room!

Ｈet is al enkele maanden geleden dat ik de map voor deze foto’s online heb gezet,en sindsdien hebben veel te veel mensen gezaagd om er ook effectief eens wat prentjes in te zetten. Aangezien ik dit niet nog eens wil horen als ik thuis ben zet ik ze toch maar nu even online, met natuurlijk de nodige uitleg bij.

Zoals bij de meeste Japanse gezinnen die in een appartement wonen, is er geen droogmachine beschikbaar, en moeten er dus andere manieren worden gevonden om de was te drogen. Door de kou is het buiten ophangen niet echt praktisch, en dus was ik genoodzaakt om een draad in mijn kamer te hangen (een hele klus overigens, probeer maar eens een nagel in beton te krijgen zonder fatsoenlijke hamer). Anyway, het is niet meteen de ideale oplossing, aangezien iedereen die naar mijn kamer komt langs mijn natte was moet. Eerst had ik de draad boven mijn bed gehangen, maar zoals de meesten zich wel kunnen inbeelden kan het een ongename verrassing zijn als de prulspijkers het begeven in het midden van de nacht!

Aangezien mijn kamer vreselijk klein is, was er ook geen plaats voor een kleerkast. Van de dorm office kregen we een gore metalen doos om onze kleren in te doen, wat mij toch wel een beetje te ver ging omdat ik praktisch met mijn vinger door de roest kon duwen. Gelukkig had ik een plank boven mijn deur, en die gebruik ik dan maar om mijn kleren en zo op te leggen. Daarnaast ligt ze ook al vol met lege dozen ed die ik in de loop van mijn verblijf heb verzameld.

Mijn bed, de bron van veel ergernis, vooral door de slechte matras. Zoals de meesten weten is deze de bron van heel wat lijden voor mij, en zelfs met een extra matrasbeschermer kan er weinig worden gedaan aan de keiharde veren die mij van aardig wat slaap hebben beroofd. Toen ik hier aankwam stond het bed op torentjes van bakstenen, geen idee waarom, daarom heb ik die dingen er maar snel onderuitgekieperd.

De heater en mini-koelkast maken mijn leven heel wat aangenamer. Allereerst moet ik nooit in de gore gemeenschappelijke koelkast zijn, die altijd vol redelijk verlopen voedsel zit. Ten tweede is er geen verwarming op mijn kamer. We hebben een kleine heater gekregen van de dorm supervisor, maar dat ding stelde echt niks voor Aangezien de gang hier vol ligt met rotzooi achtergelaten door ex-studenten ben ik zo praktisch geweest om er heel snel de enige werkende heater uit te zoeken (jaja, heel egoistisch, maar niets nieuws). Zonder dit ding zou het echt niet te doen zijn in mijn kamer, en in combinatie met mijn elektrische deken (het beste ding wat ik hier in Japan heb gekocht, ik wil gewoon niet meer uit mijn bed komen ‘s morgens) is het hier aangenaam warm, alhoewel ik verwacht dat het nog wat kouder zal worden in hartje winter.

Zoals je kan zien aan de verjaardagskaarten is dit een heel recente foto. Mijn bureau is ok, het is alleen redelijk laag en duidelijk gemaakt op maat van de gemiddelde Jap. De lamp is minder leuk, aangezien ik ze niet kan verplaatsen. Voor de rest is er het koffieapparaat (met Starbucks koffie thanks to Caroline en Sarah), mijn shiny new toshiba laptop, en nog wat prullaria.

Dit rekje heb ik hier bijgekocht, omdat ik verbazend veel rommel heb verzameld tijdens mijn verblijf hier. De meeste plaats is niet bestemd voor mijn schoolspullen (die kreeg ik gemakkelijk op een kleinere schuif), maar dankzij de talloze giften uit Belgie was ik genoodzaakt om de stockage van mijn chocolade ed toch wel prioriteit te geven, de schoendoos en alles wat daarlangs ligt dus. Jullie kunnen ook opmerken dat Jappaners met al hun high tech rotzooi nog steeds niet precies door hebben hoe ze een fatsoenlijke vloer moeten leggen.

Dit is de keuken op een van de betere dagen. Het grootste nadeel van samenleven met Jappen is dat ze het niet zo nauw nemen met afwassen, schoonmaken en proper koken. Als ik moet koken ben ik eerst even bezig met de plaats een beetje hygienisch te maken, dus daar zie ik altijd lichtjes tegenop. De Japanners leggen hun spullen om het even waar neer (maar o wee als je ook maar iets van Yasuhara aanraakt), en bepaalde zaken zoals de microgolf wil ik absoluut niet gebruiken vanwege de bacterie-culturen die zich daarin hebben ontwikkeld. Amateur-microbiologen onder jullie zouden zich hier naar hartelust mee kunnen amuseren, en zouden ongetwijfeld boeiende medische ontdekkingen doen(a cure for the common cold, or even cancer perhaps!), maar ik blijf echt uit de buurt als het even kan. (also, major props als iemand de quote doorheeft!)

De rest van de gang is al niet veel beter, er wordt af en toe gepoetst, maar van opruimen is er gewoon geen sprake. De helft is geblokkeerd door de spullen van ex-studenten, en de rest staat vol lege dozen, aangezien de poetsvrouwen niet de intentie hebben om ook maar iets van ons afval op te ruimen (wat op de andere vloeren nochtans wel wordt gedaan), en omdat we zelf ook geen idee hebben waar alles naartoe moet.

Dit is dan weer iets typisch, de schoenen worden uitgedaan, en de Japanners doen zich de slippers aan. Ik heb mij niet de moeite gedaan om slippers te kopen, en loop gewoon op mijn kousen rond. Leuk om je kamer proper te houden, maar de Jappen zijn hier zo in getraind dat ze om even iets in hun kamer te gaan nemen hun schoenen uitdoen, wat in mijn ogen lichtjes overdreven is. Deze gewoonte heeft ook als gevolg dat Japanners zich meestal niet de moeite doen om hun schoenen fatsoenlijk aan te trekken, waardoor dat ze altijd, maar dan ook altijd sloffen, wat zeer enerverend is om te horen (alhoewel het grappig kan zijn om de vrouwen dit op naaldhakken te zien doen).