The moment you`ve all been waiting for...

Zoals ik al tijden geleden heb aangekondigd zou ik een verslag geven van mijn trip naar Kyoto, maar dit heb ik it steeds uitgsteld wegens geen goesting(ik ben net niet zo’n grote leugenaar dat ik zeg dat dit te wijten is aan schoolwerk). Maar in dit geval mogen jullie mij dankbaar zijn dat ik zo lui van aard ben. Ik ben gisteren (zondag) namelijk nog eens naar Kyoto geweest, en daarom krijgen jullie niet een, maar TWEE werkelijk fantastische fotoverslagen! Wie durft nu nog eens te beweren dat ik eens wat actiever moet zijn, xD.

Het moment waar de toerist in jullie op heeft zitten wachten, wie geeft er nu iets om mijn schoolavonturen, nu begint het pas interessant te worden, het eerste echte uitstapje!

Eerst een korte uitleg over Kyoto (jaaaaa, een geweldig boeiend geschiedenislesje, dit moeten jullie er maar bijnemen mensen). In de achtste eeuw wilde het keizerlijk hof ontsnappen aan de invloed van de boeddhistische sektes in Nara, de toenmalige hoofdstad, en werd besloten om de hoofdstad te verplaatsen naar Kyoto. Vanaf de 17^de eeuw begon Kyoto aan invloed te verliezen omdat Tokyo belangrijker werd. Na 1868 werd Tokyo de officiele hoofdstad, en Kyoto is nu vooral de culturele hoofdstad van Japan. Als een van de weinige grote steden in Japan die niet door de Amerikanen werd gebombardeerd, is Kyoto een van de best bewaarde voorbeelden van het oude Japan, en daarom zeer populair bij toeristen.

Rond 10 uur zijn we vanop onze berg vertrokken, en omdat we hier aan the edge of civilization zitten was het een hele reis. Eerst met de bus tot Kitasenri (niemand had goesting om de berg af te lopen), van daaruit met de trein naar Awaji, om vervolgens over te stappen naar Kawaramachi, wat ons normaal gezien op de ideale plek om onze sightseeing tour te beginnen zou droppen. Rond 12 uur kwamen we aan, en natuurlijk moesten we eerst op ons gemak iets gaan eten. Omdat we ondanks alles nog steeds verslaafd zijn aan onze westerse eetcultuur, kwamen we terecht bij de Aziatische variant van McDonalds, Mos burger, op aanraden van een reisgenote, die zoals een goed Pavlov hondje spontaan begon te kwijlen bij het zien van het uithangbord, nadat ze het een jaar had moeten missen xD. Verbazend lekkere hamburgers (met bolognese saus of all things), frieten die tenminste naar aardappelen smaakten, en goede kwaliteit in het algemeen. Veel beter dan McDonalds, of nog erger KFC, maar blijkbaar nog niet doorgedrongen in de Westerse wereld (bende eetcultuurbarbaren).

Anyway, daarna konden we de toerist gaan uithangen, en onze eerste halte zou het Gouden Paviljoen zijn, een van de bekendste tempels van Japan. Deze naam doet misschien wel een belletje rinkelen bij sommigen, aangezien Yukio Mishima, een Japanse schrijver er een redelijk bekend, maar vreselijk boek over heeft geschreven. Ik heb dit ding ook ooit moeten lezen, en we moesten maar eens gaan zien wat er zo speciaal aan was. Zoals die paar mensen die het boek hebben gelezen misschien nog weten, is de authentieke tempel in 1950 in brand gestoken door een monnik met een minderwaardigheidscomplex als we het boek mogen geloven, en konden we nu eigenlijk alleen maar de replica gaan bezichtigen. Het was de moeite waard, zeker om foto’s te maken in combinatie met de vijver ervoor, maar door de drukte was het soms wat moeilijk om een goed zicht te krijgen.

Hierna haastten we ons naar het Nijo-kasteel, dat bekend is als een van de residenties van de Tokugawa-shoguns (de machthebbers in Japan van 1600 tot 1868), en het is ook de plaats waar de laatste Tokugawa-shogun formeel de macht terug overdroeg aan het keizerlijk hof. Spijtig genoeg bleek de Japanse stiptheid voor een keer te kloppen toen we daar om 15:59 aankwamen, en stonden we bijgevolg voor een gesloten deur.

We besloten dan maar om het station van Kyoto te bezoeken, een van de grootste gebouwen in heel Japan, en heel indrukwekkend. Het is nog geen tien jaar oud, en ontworpen door een van de bekendste architecten van Japan, Hiroshi Hara, maar het krijgt ook veel kritiek omdat het niet past in het traditionele stadsbeeld. Ik vond het alleszins een heel entertainend gebouw, met veel te beleven, aangezien er ook een winkelcentrum en een cinema te vinden zijn. Ik heb hier ook mijn eerste Shinkansen, de trots van de Japanse treinen gezien, maar hij was te ver weg voor een foto. Het is zeker de moeite waard om eens te bezoeken.

Als afsluitertje zijn we een tempel by night gaan bekijken, de Yasaga Jinja. Ik heb totaal geen idee waarvoor ze dient, maar het is echt wel mooi om te zien ‘s avonds, met lantaarns overal aan zo. Na een kort bezoekje aan Gion, de voormalige Geisha-buurt, waren we moe gelopen en zijn we maar naar Osaka teruggegaan.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gisteren vond het 時代祭り plaats, een festival om de oprichting van Kyoto in 794 te gedenken, en een van de drie grote festivals in Kyoto, dus dat moesten we eens zien. Oorspronkelijk dacht ik dat we maar met een vijftal personen zouden gaan, maar we bleken met 12 mensen te gaan. Diegenen die me een beetje kennen weten dat ik mij nog al snel erger aan dat hele groepsgedoe, en gisteren was er natuurlijk geen uitzondering op. Mensen die naar het toilet moesten, anderen die iets wilden eten, zagers die al moe waren voor dat we goed en wel waren aangekomen, en de rare types waar ik mij maar niet mee heb ingelaten om saaie en vervelende conversaties te vermijden.

Anyway, na aankomst begaven we ons dan gezamelijk, net alsof we een gezellig schoolreisje aan het maken waren, naar de lokatie waar het festival zou langskomen. Spijg genoeg stonden we aan de verkeerde kant van de straat, waardoor we meer auto’s dan festivalgangers hebben zien passeren. Ik was onder de indruk van de traditionele klederdracht en zo, terwijl anderen dan weer betere festivals hadden meegemaakt. Het was trouwens ook een gigantische stoet, die voor een paar uur doorging.

Iets wat ik grappig vond was de gigantische massa mensen die een kijkje kwam nemen. In Belgie is dit moeilijk voor te stellen, maar het was opmerkelijk rustig, de Japanners weten hoe dat ze zich moeten gedragen! Als er bij ons zoveel volk bijeen zou komen zou het veeeeeel chaotischer zijn.

Na een bezoekje aan een Starbucks, waar ik eindelijk eens en fatsoenlijk sterke koffie (caramel frappucino met 3 extra shotjes espresso) heb kunnen drinken, begaven we ons naar het Heian schrijn, wat het uiteindelijke doel van het festival was. Dit was een impressionant schrijn, maar omwille van de festivalactiviteiten mochten we niet binnen rondkijken wat wel een tegenvaller was. We zijn dan maar enkele van de vele souvenirshopkes gaan bezoeken, waar ik me weer geld heb laten aftroggelen. Ik heb er een Japanse lekkernij gegeten, たこ焼, takoyaki (je ziet het, ik denk ook aan de fijnproevers onder ons). Dit zijn gebakken balletjes met stukjes inktvis en tempuradeeg, op smaak gebracht met mayonaise en okonomiyakisaus. Heel lekker, maar na 4 balletjes had ik er genoeg van.

Vervolgens zijn we, een dikke 1000 yen armer, doorgegaan naar Yasaga Jinja, jawel, dezelfde tempel als bij mijn eerste bezoek. Nu stonden er nog wat eetkraampjes, en heb ik nog een typisch Japans gerecht gezien, dat ik niet heb geproefd omwille van de takoyaki die ik even daarvoor had gegeten, 焼付けの子, yakitsuke no ko (of zoiets, kanji lezen is niet mijn sterkste kant), gebakken bamboe met sojasaus.

Hierna hebben we ons eindelijk van de groep afgescheurd om eens wat in de winkeltjes rond te neuzen. We kwamen terecht in de Hankyu department store, een gigantische kledingwinkel. Er was enorm veel keus, en ik zou mij er gerust een uur kunnen amuseren, maar ik heb mij kunnen bedwingen en heb alleen maar een armbandje gekocht, terwijl bepaalde personen het toch niet konden laten om de winkel wat armer te verlaten xD.

Eens iets over school

Vorige week heb ik placement tests genomen om mijn niveau te bepalen, zodat ik aan de hand daarvan mijn lessenpakket kan bepalen. De eerste test was grammatica, bestaande uit drie levels. De eerste twee waren heel simpel, en vooral gebaseerd op dingen die ik in mijn eerste jaar had geleerd, maar het laatste niveau was echt rapzalig, en aan mijn score te zien (44) was ik daar inderdaad nog niet echt klaar voor.

De tweede test was Kanji. Voor de niet-japanologen even een korte uitleg (ik moet van tijd tot tijd toch ook eens bewijzen dat ik er wel iets van ken he): In Japan gebruiken ze drie soorten karakters; katakana (カタカナ), voor leenwoorden uit buitenlandse talen, alhoewel ook steeds meer en meer Japanse woorden hierin worden geschreven, hiragana (ひらがな), ik noem het maar een basisalfabet, dat vooral bestaat uit fonetische tekens. En last but not least, de Kanji (漢字), de ergste nachtmerrie van iedere japanoloog of sinoloog. Dit zijn de ingewikkelde tekens die de meeste mensen wel eens gezien hebben. Ieder teken heeft zijn eigen betekenis, maar in combinatie met andere kanji zijn er een pak meer betekenissen mogelijk. Vaak is er geen logica in te vinden, en moet je de dingen gewoon van buiten blokken door ze veel te veel te schrijven.

Standaard leren de Japanners zo’n 2000 kanji tegen hun 18^de, alhoewel de Japanner er over het algemeen maar een duizendtal kent. Ik heb er nu ongeveer 600 actief geleerd, wat wil zeggen dat ik ze zowel kan lezen als schrijven, en nog een paar honderd meer passief, die ik alleen kan lezen. De test viel verbazend goed mee, en ook mijn uitslag was ok. Ik wil proberen om dit jaar zoveel mogelijk kanji te leren, aangezien hier in Leuven na het tweede jaar niet zo veel aandacht meer aan wordt besteed.

De derde test was een opstel, een onderdeel waar ik een gruwelijke hekel aan heb. We moesten twee tekstjes schrijven, en zoals in elk opstel dat ik de afgelopen twee jaar heb geschreven heb ik gewoon maar wat rond de pot gedraaid, zonder echt iets te zeggen, maar blijkbaar vonden ze het wel ok. De laatste test was een interview. Aangezien we met zoveel waren hebben ze dit in tot mijn grote vreugde in groep gedaan. Een meisje in onze groep was al eens een jaar in Japan geweest, en de interviewers hebben zich gelukkig vooral op haar geconcentreerd.

Gisteren werd ons niveau bekend gemaakt, ik zit in de intermediate groep, zoals ik had verwacht. Even ter verduidelijking, er zijn 4 algemene niveaus, elementary, upper-elementary, intermediate en advanced. Mijn niveau is nog eens opgedeeld in twee groepen, en ik zit in de hoogste groep. Het probleem is wel een beetje dat hoe hoger je gaat, hoe minder Westerlingen en hoe meer Aziaten. Ik zit in een groep met nog 10 anderen, met nog een blank meisje, de rest zijn allemaal Aziaten (oa Vietnam, Thailand en Korea).

Deze week ben ik dus begonnen met les te volgen. Er zijn een aantal verplichte vakken voor mij, die jammer genoeg bijna allemaal om 9 uur beginnen (bye bye uitslapen). Voor de rest heb ik hier en daar een les uitgeprobeerd, voornamelijk om mijn Japans wat bij te spijkeren, maar ook wat algemene vakken. Een van de grappigste lessen was Independent Studies. Wat dit inhoudt is voor niemand echt duidelijk, waarschijnlijk is het de bedoeling om gewoon te praten over vanalles en nog wat. De prof, Okunishi, is gewoon hilarisch, en heel enthousiast, met als gevolg dat hij na een uur helemaal onder het krijt zit. Hij zegt van hemzelf dat hij redelijk lui is, en dat er daardoor wel eens lessen zouden kunnen wegvallen, iets waar niemand over zal klagen peins ik.

Ik ben wel verbaasd dat de proffen hier niet aan het stereotype beeld dat ik in gedachten had beantwoordden. Stiptheid wordt alleen maar verwacht van de studenten, de meeste docenten zijn heel relax, buiten enkelen proffen van mijn verplichte vakken, en over het algemeen komen ze jovialer over dan in Belgie. Dit kan verraderlijk zijn tijdens de examenperiode, maar deze is precies ook niet zo belangrijk. Voor veel van mijn vakken staat minstens 30% van de punten op aanwezigheid, voor sommigen is er zelfs geen examen en wordt het cijfer bepaald door participatie, dus dat is heel handig voor een luiaard als ik.

Voor de rest moet ik nu een aantal andere vakken kiezen, en ik heb tot eind oktober de tijd om alles eens rustig uit te proberen. Tot nu toe gaat mijn interesse vooral uit naar de Japanse vakken, maar daarnaast zijn er nog een paar andere interessante lessen. Oa de les van David, de Belgische prof, getiteld Japan in the Nation-Matrix, veel te moeilijk om kort uit te leggen, maar wel interessant, Ghostly Japan, van mijn advisor Kato, over traditionele geestverhalen, een heel amusante les heb ik mij laten vertellen. Daarnaast kijk ik ook een beetje uit naar vakken die mij vrijstellingen zouden kunnen opleveren, zoals Klassiek Japans of Maatschappelijke Ontwikkelingen. Dit wordt nog iets om de komende weken te bestuderen.

Vanalles

Verschillende mensen hebben mij al gevraagd wat voor weer het hier is, dus zal ik maar even een lokaal weerbericht geven. De gemiddelde temperatuur van de afgelopen week ligt rond de 25 graden, met ‘s middags maxima van 28. Het is hier heel zonnig, en alhoewel het in het begin soms wat heeft geregend, is het nu echt stralend weer. ‘s avonds koelt het lichtjes af, maar het is nog steeds aangenaam. Ik denk niet dat het beter wordt dan dit, maar in de winter wordt het hier niet zo gek koud. We kunnen wat sneeuw krijgen omdat we hier nu eenmaal op de berg zitten, maar ik vrees dat ik om te skien naar Matsumoto zal moeten gaan.

In een van mijn vorige posts was ik vergeten om uit te leggen wat okonomiyaki precies is. Dit is een soort Japanse pannekoek/ omelet, meestal gevuld met vis of zeevruchten en groenten. Het wordt gebakken op een gloeiend hete plaat, en daarna in stukjes gesneden zodat je het kunt eten met stokjes. Heel lekker, ook nog gezond, en gemakkelijk om zelf klaar te maken (als ik maar een bakplaat had =/). Ik zal ook van tijd tot tijd proberen om de Japanse keuken een beetje te introduceren, omdat die toch verschilt van de onze, en omdat ik weet dat sommigen, zoals Peter en Sonja, zich daar wel voor interesseren.

Wat heb ik allemaal uitgestoken de afgelopen week? De meeste tijd werd gespendeerd aan enerzijds registratieprocedures tot ergernis van iedereen, en de placement tests om mijn niveau van het Japans te bepalen (morgen meer hierover). De administratie regelt alles over het algemeen goed, we moeten gewoon de meeste formulieren invullen en zij doen de rest, maar als zij iets voor jou moeten invullen is het een heel ander verhaal. Een van de pijnlijkste voorbeelden hierin was het formulier voor kinderbijslag. Ik ging naar het kantoor, in de verwachting dat het op 5 minuutjes geregeld zou zijn, maar zo simpel bleek het niet te zijn.

Allereerst moest ik een aanvraag indienen om het formulier te laten invullen. Vervolgens vulde het meisje samen met mij het document in. Zij wist er nog meer van dan ik, aangezien ze vertalingen hadden, en omdat Caroline even voor mij was langsgeweest voor exact hetzelfde. Nadat we dit samen hadden ingevuld, vertelde ze mij doodleuk dat ik het EEN WEEK later kon komen afhalen. Het enige wat nog moest gebeuren was een stempel zetten, en blijkbaar hebben Japanners daar een week voor nodig. Ik legde mij er bij neer, maar een week later, kreeg ik te horen dat het nog tijd zou kosten, en dat ze mij zouden laten weten wanneer het klaar was.

Dit is een uitstekend voorbeeld van de de soms te efficiente administratie in Japan. Over het algemeen zijn al hun systemen tot in de kleinste details op elkaar afgesteld, zoals het openbaar vervoer, maar op andere gebieden proberen ze gewoon te hard om alles te regelen, waardoor het hele systeem te ingewikkeld wordt om fatsoenlijk te werken.

Anyway, tot zover mijn geklaag voor vandaag. De afgelopen dagen heb ik oa mijn academic advisor (een prof waar ik altijd bij terechtkan met problemen of vragen), Kato Hitoshi ontmoet. Een heel grappige man, een vriend van prof Vanoverbeke, en blijkbaar een van de betere docenten aan Gaidai. Daarnaast heb ik ook een tutor gekregen, Inoue, een student die mij zal helpen bij mijn studies en zo. Hij studeert Franse letterkunde en praat keigoed Frans voor een Japanner, wat zeker handig is in geval van communicatieproblemen, ik denk dat ik goed met hem zal kunnen opschieten.

Vorige week zondag waren Caroline en ik uitgenodig bij David, een Belgische prof aan deze universiteit. Echt een hele sympathieke kerel, die ons heel wat handige tips heeft gegeven voor ons verblijf. We hebben samen een bento gegeten, ook weer iets typisch Japans. Het is eigenlijk een soort lunchbox, verdeeld in verschillende vakjes. Je hebt meestal een vakje met rijst, eentje met vlees of vis, en de rest is gevuld met allerlei soorten groenten en andere dingen die ik nog niet heb kunnen identificeren. Heel lekker, en verbazend veel, aangezien ik het niet helemaal heb kunnen opeten. Het is ook gemakkelijk als je bijvoorbeeld snel iets moet eten, aangezien je het gewoon in de microgolfover kunt opwarmen.

Maandag zijn we naar Kyoto geweest, maar hier zal ik nog een aparte post over maken (met foto’s ook nog, ik verwen mijn lezers nogal he! xD). Voor de rest geraak ik gewoon aan het redelijk trage ritme van deze week, omdat er buiten enkele orientaties nog niet echt veel te doen is voor de ryugakusei, buitenlandse studenten, maar ik vrees dat dit anders zal zijn als de lessen eenmaal beginnen.

Echt iets typisch voor Japanse scholen en universiteiten zijn de clubs. We hebben in Belgie ook wel studentenclubs, maar als we eerlijk zijn, draait dit gewoon om feestjes en drinken. Aan Gaidai zijn ontzettend veel studentenclubs, voornamelijk sportclubs, maar ook groepen die zich concentreren op culturelen activiteiten. De sportclubs zijn het populairst, en ik heb natuurlijk het geluk om een kamer te hebben vlak langs het tennisveld, blijkbaar een van de grootste clubs. Er is echt constant volk aan het tennissen, en het is soms grappig om dit te observeren.

In de twee weken dat ik hier zit heb ik ze nog maar een keer echte wedstrijden zien spelen, en dat leek mij dan nog een toernooi met andere universiteiten omdat er echt oerveel volk was. De trainingen lijken zich te beperken tot zoveel mogelijk tennisballen proberen rond te slaan, en zo hard mogelijk schreeuwen. Dit is typisch voor alle Japanse sporten, ook al is een speler niks aan het doen, of zit hij gewoon op de bank iets te drinken, van tijd tot tijd zullen ze iets compleet onverstaanbaars (voor mij toch) roepen, zonder enige echte reden. In het begin lag ik echt in een deuk van het lachen toen ik dit hoorde, aangezien het ontzettend belachelijk klinkt, maar nu let ik er niet eens meer op.

Ik zal na verloop van tijd bij een of andere club terechtkomen, alhoewel ik nog niet echt weet welke (de sportiefste natuurlijk xD). Het probleem is ook een beetje dat ze heel streng zijn, en dat je echt altijd paraat moet staan, iets wat niet echt handig is als je een uitstapje wil maken of zo. Daarom is het misschien beter om bij een Circle te gaan, dit is hetzelfde principe als een club, maar kleiner en minder streng. Dit wordt iets om de volgende weken te bekijken (ik weet het, ik stel echt alles uit xD).

Mijn nachtrust en praktische informatie

Zoals de meeste mensen die mij een beetje kennen weten, ben ik soms wat lui en slaap ik graag. Voor sommigen een bron van ergernis, voor mij een van de belangrijkste dingen. Spijtig genoeg komt er daar niet veel van terecht hier in Japan.

Allereerst, het kussen dat ze je hier geven was echt verschrikkelijk. Veel te klein, en gevuld met een soort pitjes, die wel ergonomisch verantwoord zullen zijn, maar echt niet comfortabel liggen. Ik heb me dan maar ergens een met veren gevuld kussen gekocht, wat direct veel beter lag (alhoewel het niet zo zacht is als dat van bij mij thuis, wat gewoon het zaligste kussen ooit is). Daarnaast is er nog het probleem van de matras, die keihard is, met als gevolg dat ik vaak wakker wordt met rugpijn van de vervelende veren.

Al bij al zijn dit probleempjes waar dat ik met de tijd aan zal wennen, maar er is 1 ding dat mij veel slapeloze nachten zal bezorgen; mijn overbuur. Ik geef normaal niet veel om mensen hun muziekkeuze, maar als iemand midden in de nacht opeens de behoefte krijgt om accordeonmuziek te spelen, kan het toch wel op mijn zenuwen werken! Daar bovenop verdenk ik hem ervan om zelf een accordeon te hebben meegenomen, aangezien het soms ongelofelijk vals klinkt.

Alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij de vervelende gewoonte om met zijn vriendinnetje voor zijn deur te staan praten. Dit zou nog niet zo erg zijn als ze dit in het engels of japans deden, zodat ik tenminste kon meevolgen om mij af te leiden van mijn slaapbehoefte, maar ik zit uitgerekend met een Deen op de gang, en hij heeft dan ook een Deens vriendinnetje. Aangezien mijn kennis van het Deens nog niet echt op punt staat, kan ik er geen woord van verstaan, wat frustrerend kan zijn om 2 uur ‘s nachts. Waarom ze hun conversaties niet in zijn kamer voeren is beyond me, waarschijnlijk omdat hij zijn accordeon verborgen wil houden.

Anyway, na mijn geklaag is het tijd voor wat meer praktische informatie:

Mijn adres is

Peter Kupers
Koyo-Ryo A1-211
Dormitory for Students
Osaka University of Foreign studies
8-1-1 Aomatani Higashi, Minoh-Shi
Osaka, 562-8558 Japan

Peter Kupers
学生寮 A1-211
大阪外国語大学
8-1-1粟生間谷東,　箕面市
大阪 562-8558日本

Iedereen mag mij altijd dingen opsturen (hint: chocolade, geen puur en zonder nootjes), gewoon via de post is de goedkoopste oplossing, en uiteindelijk zal het wel aankomen. Het is aan te raden om heel duidelijk, liefst in drukletters te schrijven, omdat er altijd een kans is dat er iets mis loopt met de japanners hier.

Ik heb mij onlangs een gsm aangeschaft, met allerlei technische snufjes, maar natuurlijk kan ik deze nog niet fatsoenlijk gebruiken xD. Ik ben hier meestal op bereikbaar, tot 17 uur BELGISCHE tijd (wie daarna belt verstoort waarschijnlijk mijn nachtrust, en zoals uit bovenstaand tekstje af te leiden is, raad ik niemand aan om dit te proberen). Het is redelijk duur, maar voor de mensen die Skype op hun computer hebben, kan er heel goedkoop (2 euro per uur) naar mij worden gebeld. Aangezien internet nog steeds een groot probleem is, moeten jullie dit maar zien als een tijdelijke oplossing.

0081 (0)80 6143 5084

e-mail: kupers@ezweb.ne.jp

Voor diegenen die mij een e-mail sturen, let er op dat het in UNICODE is gecodeerd, anders is het onleesbaar voor mij.

Morgen of zo zal er weer een entry zijn met wat echte informatie (mijn geklaag moeten jullie er van tijd tot tijd maar bij nemen, ik heb nu eenmaal een reputatie hoog the houden xD).

een uitstapje

Na een redelijk slechte nachtrust, onder andere door de niet zo goede matras, heb ik mij eens aan een Japans ontbijt gewaagd. Aangezien ik normaal gezien nooit ontbijt, was dit toch wel wennen voor mij. Je krijgt een plateau voor je neus met een vijftal kommetjes, met oa. Miso soep, een stukje vis, wat gebakken ei, rijst uiteraard, en een aantal dingen waarvan ik de naam al ben vergeten. Natuurlijk was dit veel te veel voor mij, en ook voor vele andere studenten, en ik denk dat ik het ontbijt in het vervolg aan mij voorbij laat gaan, ook al omdat ik meer dan de helft had overgelaten.

Anyway, ‘s middags ben ik naar Nihonbashi geweest. Nadat ik de weg had gevraagd in een kouban, een kleine politiekantoorje, dat je overal vindt, gingen we eerst met de bus tot aan het station, en daarna verder met de trein. Het systeem hiervoor is heel slim en gemakkelijk btw, veel beter dan dat bij ons. Je koopt gewoon een kaartje aan de automaat voor een bepaald aantal yen, niet voor een specifieke bestemming of zo, waarna je overal kunt gaan waar dat je wilt, zolang dat je maar niet uit de stations gaat. Als je dan uiteindelijk ergens uit wilt, moet je gewoon even kijken of je moet bijbetalen aan een automaat (je moet nergens aan een loket aanschuiven of zo), waarna je gewoon kunt vertrekken. Echt een heel goed systeem, en ik vrees dat ik mij binnen een jaar weer zal ergeren in Belgie. Het busvervoer is ook efficienter georganiseerd, zo zijn er bijvoorbeeld gratis bussen naar openbare diensten zoals het gemeentehuis of de politie, en de rest van het netwerk is ook stukken duidelijker opgebouwd dan bij ons.

Als je in Nihonbashi de straat op komt, zit je meteen in de drukte. Heel veel volk, overal neon reclame, keiharde muziek, en verkopers die dmv een megafoon boven al dit lawaai proberen uit te komen. Het is leuk om te zien, maar als je er de hele dag doorloopt ben je er wel snel moe aan. We hebben eerst wat rondgewandeld tussen de verschillende winkelzaken, voornamelijk Pachinko-hallen (een soort van gokspelletje, waar precies half Japan aan verslaafd is) en kleine restaurants. We waren eerst maar eens iets gaan eten, en we hadden gekozen voor de specialiteit van Osaka, okonomiyaki! Het is overheerlijk, en zeker aan te raden aan iedereen die ooit in de buurt van Osaka komt.

Anyway, na het eten gingen we naar het eigenlijke doel van de uitstap, Bic Camera, een gigantische electronica zaak waar ik een laptop wilde kopen. Net zoals buiten op de straat was het hier ook ontzettend druk, veel lawaai, en redeijk chaotish. Hier zou ik mij gerust een paar uur content kunnen doen met alles te bekijken, maar dat moest maar voor een andere keer zijn, eerst een laptop. Er was enorm veel keus, en aangezien ik de helft van de uitleg die de bediendes gaven niet echt begreep, koos ik uiteindelijk voor een van de notebook in aanbieding, een Toshiba Dynabook. Toen ik ging betalen, bood een vriendelijke Japanner mij zijn puntenkaar van Bic Camera aan, waardoor ik 10 procent korting kreeg, en hij een hoop punten ontving, mooi meegenomen voor ons allebei dus!

Nadat we terug naar Gaidai kwamen heb ik mijn dynabook maar eens geprobeerd, wat in het begin wennen was met al het Japans, maar omdat het uiteindelijk op hetzelfde neerkomt als bij ons, ging het allemaal vrij vlot.

Het enige probleem is internet, je zou verwachten dat een land waar high tech snufjes dagelijkse kost zijn, toch in staat zou zijn om een degelijke verbinding aan te leggen op een universitaire campus. NIET DUS. Op mijn kot heb ik totaal geen internet, dus moet ik naar de bib komen. Hier moet ik ook op een specifiek punt gaan zitten om een zwak signaal te krijgen, 2 meter verder vindt de prul al niks meer. Caroline en ik zijn ons eens gaan bevragen voor een verbinding, maar de enige die ze hier aanbieden is verschrikkelijk traag, nog trager dan dial up bij ons, en zou skype ed onmogelijk maken. Een meisje op haar kot heeft internet, maar die betaalt er meer dan 100 euro per maand voor, wat ik er niet voor over heb.