The People-I-Just-Don`t-Like List

De meesten van mijn vrienden weten dat klagen en ik goed samengaan, vooral als het gaat over anderen. Ik kan mijn misantropische aard niet gaan negeren gewoon omdat ik in een ander land zit, en heb ik van tijd tot tijd de behoefte om al mijn frustraties en ergernissen eens neer te pennen. Ik waarschuw jullie op voorhand dat dit niet mijn vriendelijkste kant is, maar aangezien we allemaal volwassen zijn kan ik me niet inbeelden dat ik hier iemand iets nieuws mee vertel! Ik heb de meesten ook gewaarschuwd dat Japan echt niet het beloofde land is, en het zou duidelijk moeten zijn dat ik onvermijdelijk in conflictsituaties terecht kom waardat ik al dan niet eens iets negatief over zou willen schrijven, lezen op eigen risico dus.

Anyway, genoeg gezeverd, Niet zonder enige trots presenteer ik jullie de allereerste people-I-just-don`t-like list!

Paul.
Om Paul te beschrijven heb ik aan een woord genoeg: Amerikaan. Deze kerel beantwoordt aan alle cliches die ik kan bedenken over de gemiddelde Amerikaan, ik lag echt plat van het lachen toen hij het geweldige idee had om een cowboy hoed te beginnen dragen (natuurlijk door iedereen aangemoedigd voor hilariteit). Spijtig genoeg heeft hij vooral de negatieve karaktertrekken die Amerikanen typeren, zoals arrogantie, een bijna devotionele steun aan Bush (hij komt dan ook uit het zuiden van de VS), en een algemene onwetendheid over de rest van de wereld (“what's Congo? Is that one of them South-American poor countries?”).

Daarnaast heeft hij de rare gewoonte om Engels met hier en daar een woordje Japans te praten, wat voor de meest idiote, maar met momenten hilarische, zinsconstructies zorgt. Dit is grappig in het begin, zeker door het afschuwelijke Amerikaanse accent, maar begint serieus op je zenuwen te werken als je een normaal gesprek probeert te voeren.

Wat ik dan nog het ergste vind, is dat hij achter mijn rug zit rond te bazuinen dat ik niet alleen arrogant ben (hier zit wel iets in, en ik kan er dan ook gerust mee leven), maar dat ik ook nog eens conservatief ben, wat totaal niet waar is. Dat het dan ook nog van de grootste neo-con die hier rondloopt moet komen is echt idioot, en ik vrees dat wij nooit echt beste vriendjes zullen worden.

Alexandrine
Waarschijnlijk het beste voorbeeld van de typische arrogante francaise dat hier rondloopt. Is niet meteen moeders mooiste, kijkt altijd alsof ze iets stinkends onder haar neus heeft hangen, en vind het blijkbaar niet nodig om Japans te praten met de Japkes, met als gevolg dat ze er niet echt veel vrienden mee maakt, wat dan weer niet echt goed is voor haar geweldig opgewekte humeur.

De vervelende Rus
Dit is eigenlijk meer in het algemeen, maar er is een Russische kerel die zowat iedere West-Europeaan irriteert ( een koude oorlog int klein). Het probleem is dat ze alleen Russisch praten, en amper Engels kennen. Op zich is dat niet zo erg als ze dit onder elkaar praten, ik ga ook heus niet in het Engels beginnen met Caroline als er anderen bij zijn, maar het wordt erger als je er rekening mee houdt dat ze ontzettend luidruchtig kunnen zijn in de les, en het is niet zo simpel om je op het Japans te concentreren als je voor, naast en achter je alleen maar Russisch hoort.

Hannah (Nieuw Zeeland)
Dit meisje is eigenlijk een persoonlijke favoriet van mij, gewoon omdat ze waarschijnlijk de meest oppervlakkige persoon is die dat ik ken. Van tijd tot tijd is het leuk om eens een vriendelijk babbeltje met haar te slaan, en eens echt oppervlakkig te gaan doen(de meesten weten dat ik niet zo`n geweldige prater ben, voornamelijk omdat ik een hekel heb aan small talk). Als je met haar begint te praten weet je gewoon dat er na vijf minuten een of andere domme oneliner zal volgen (“can you make spaghetti in a rice cooker?” Is echt gewoon priceless). Haar domheid is meestal echter gewoon irritant met momenten, vooral omdat ze de neiging heeft om zich met vanalles en nog wat te moeien.

Ze is ook nog echt shopverslaafd, wat op zich nog niet zo erg is, als ze niet de slechtste smaak in mode had die ik ooit heb gezien (luipaardmotieven? No no no). Haar verslaving heeft echter ook kwalijke gevolgen voor anderen. Omdat Hannah in haar algemene onwetendheid er geen rekening mee had gehouden dat ze deze maand met haar beurs de huur voor oktober en november moest betalen, heeft ze net iets te veel geld uitgegeven, met als gevolg dat ze gewoonweg blut is. Omdat ze toch nog eens wil gaan shoppen, heeft ze een ander meisje, dat dan ook nog geen grote beurs krijgt maar 7000 yen (bijna 50 euro) afhandig gemaakt. Spijtig genoeg is er geen echt bewijs, en heeft het slachtoffer geen andere keus maar dan het zo te laten.

Mijn Lessen

Na verschillende vakken te hebben uitgeprobeerd, heb ik eindelijk mijn lessenrooster samengesteld. In totaal heb ik per week 22,5 uur les per week (je ziet het, ik ga mij helemaal geven), in de hoop dat ik het in het tweede semester wat rustiger aan kan doen. Een kort overzicht van mijn vakken:

Modern Japanese: Sentence Patterns A en B
Dit zijn mijn verplichte basisvakken, en ze concentreren zich vooral op grammatica en woordenschat. Zoals de titel zegt zal ik hier ook een 250-tal zinspatronen leren, en de afgelopen weken heb ik eerlijk gezegd al aardig wat bijgeleerd. Dit is waarschijnlijk ook te wijten aan de drie maanden dat ik alleen maaar wat Japans heb gepraat zonder echt op de grammaticale juistheid te letten. Ik heb dit vak een 6-tal lesuren per week, en voor echt ieder uur heb ik een andere prof. Sommigen vallen goed mee, ik heb al zeker goede punten gescoord bij een van hen die laaiend enthousiast was over mijn kanji-kennis, dus hopelijk worden deze vakken geen probleem.

Introductory Seminar Course for Independent Studies
Net zoals in Belgie slagen ze er ook hier in om de simpelste vakken de meest idioot klinkende namen te geven. Het is niemand echt duidelijk wat de bedoeling is van dit vak, aangezien de prof niet veel zinnigs weet uit te brengen, ten minste niets dat ons wijzer zou maken over dit vak. Het is een heel grappige kerel, die ons honderduit vertelt over alles wat maar iets met Japan te maken heeft, en aangezien het niet echt de bedoeling lijkt om dit te studeren, is het een relaxe les.

Joyo-Kanji
Zoals ik al eerder heb gezegd, heb ik mij voorgenomen om eens goed wat kanji te blokken nu dat ik hier ben. Op aanraden van een Belgische studente die hier een paar jaar geleden zat heb ik het vak van Kunikata-sensei gekozen, naar verluidt de beste maar ook de strengste kanji-prof aan deze universiteit. Het tempo ligt drie keer hoger dan in Leuven, en iedere week worden er 40 kanji door onze strot geduwd. De prof gaat geweldig snel, bij iedere kanji geeft hij ons direct een stuk of 10 mogelijke combinaties, en tussendoor slaagt hij er ook nog in om over vanalles en nog wat te praten. Soms zit ik de kanji dik tegen mijn goesting te leren, maar het vooruitzicht dat ik na een jaar een krantenartikel zal kunnen lezen zonder om de twee regels een woordenboek te gebruiken, werkt toch wel motiverend.

Learning Japanese through exploring adverbs
Tot mijn grote schaamte moet ik toegeven dat het werkelijk heel slecht is gesteld met mijn kennis van bijwoorden. Ik heb hier nooit echt veel aandacht aan besteed omdat de meesten allemaal te veel op elkaar lijken, met als gevolg dat ik nu een beetje in de problemen zit. De leraar is niet meteen de meest sympathieke op de universiteit, maar hopelijk slaagt hij erin om mij toch iets bij te brengen dit semester.

Current Topics on Japan
Dit vak handelt over de Japanse maatschappij, en behandelt een hele hoop thema`s, oa politiek, wetenschap, sport, onderwijs enz. De leraar is sympathiek, en aangezien we maar met een kleine groep zitten is het gemakkelijker om aan het woord te komen. In de tweede les kregen we al direct een krantenartikel voorgeschoteld, en ik had even schrik dat hij verwachtte dat we dat effectief zouden kunnen lezen, maar gelukkig leest hij het voor en is het daardoor begrijpbaar met momenten.

Japan in the Nation-State Matrix
Het moet natuurlijk weer een Belg zijn die de moeilijkste titel bedenkt, jawel, het vak van David. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar het komt er eigenlijk op neer dat er niets bestaat zoals een Japanse identiteit, en dat het concept van natie, zoals wij dit kennen, eigenlijk nergens op slaat, om het heel simpel te zeggen. In deze les behandelen we voornamelijk de suprapolitiek (als dit het juiste woord is, politiek boven de gewone partijpolitiek), en bekijken we hoe het hele concept van natie en identiteit geconstrueerd werd, en dat er hier heel dikwijls geen echte historische basis voor te vinden is. Heel interessant, ook al omdat het in het Engels wordt gegeven, waardoor ik eindelijk eens een hele les begrijp.

Japanese Ghosts
Tot nu toe een van de grappigste lessen, vooral omdat Kato-sensei hilarisch kan zijn met momenten. De films die we bekijken zijn van het niveau van de Nacht van de Wansmaak op Kanaal 2, dus dat zegt al genoeg over hoe serieus je het allemaal moet nemen. De lectuur is heel interessant, en ook al vrees ik dat het vak mij niet echt van pas zal komen in de toekomst vind ik het de moeite waard om te volgen, gewoon voor de afschuwelijke films. Er zitten ook een stel vreselijk irritante russen, die hun mond maar niet kunnen houden, maar die moet ik er maar bijnemen.

International Relations
Een van mijn verplichte vakken, en een van de simpelste lessen die ik ooit heb gevolgd. Naast het vak van David is dit mijn enige les in het Engels, dus volgen is geen probleem. Maar we hebben dit vak samen met Japanse studenten, en aangezien het handboek veel te moeilijk is, ook voor de Amerikanen in de les, duurt het ontzettend lang om een tekst te lezen. Het is de bedoeling dat de studenten zelf discussie voeren over het onderwerp, en ik geloof dat 80% van de punten op deelname in de les staat. In principe moet je maar een paar zinnen zeggen in de les, dus het is gewoon onmogelijk om te buizen op dit vak. De resterende 20% staat op een paper (we mogen zelf het onderwerp kiezen) van amper 1200 woorden, iets wat je op een week kan schrijven.

Japanese Business Administration
In de hoop hiermee een vrijstelling te krijgen voor Econ. Ontwikkeling in Leuven heb ik dit vak gekozen. Een heel interessante les eigenlijk, maar met momenten lastig omwille van het grote aantal economische termen die voor heel wat verwarring zorgen. Het handboek is gelukkig in het Engels en het Japans, maar aangezien we een paper moeten schrijven voor het examen zal ik dit hoogstwaarschijnlijk niet bekijken xD.

Vakken die het net niet haalden:

Classical Chinese
Ik hoor mensen al vragen waarom ik in godsnaam dit vak zou willen volgen. Het is heel simpel, aangezien de lessen Klassiek Chinees in Leuven niet echt zo populair zijn, wilde ik het mij gemakkelijk maken door het hier te nemen, in de veronderstelling dat het mij een vrijstelling zou opleveren. Spijtig genoeg viel dit dik tegen. Een les met nog twee andere studenten die naast een uitstekende kennis van het Japans ook over de meest onuitstaanbare persoonlijkheden beschikken, en een prof die in veel te rap Japans en Chinees zijn les geeft, maken dit niet een van de meest aangename vakken om te volgen, dus heb ik wijselijk besloten om het volgend semester nog eens te proberen.

Seminar on Sociology
Dit is een interessant vak wat mij zeker van pas zou komen voor Maatsch. Ontwikkelingen in Leuven. Het handelt voornamelijk over de gevolgen van de vergrijzing, wat in Japan een van de belangrijkste problemen is van dit moment, maar aangezien de prof wat te snel praat voor mij, en omdat ik echt keuzes moest maken, heb ik besloten om dit vak ook maar een semester uit te stellen.

Even tussendoor

Omdat ik eindelijk met de lessen ben begonnen, zal ik niet echt zoveel tijd hebben om mijn blog bij te houden. Ik zal het daarom waarschijnlijk nog maar een keer per week fatsoenlijk updaten, en af en toe zal ik wel eens een klein, triviaal stukje posten. Ik zal proberen om mijn updates op een vaste dag te maken, zodat het voor jullie ook gemakkelijk is om te weten wanneer er iets nieuws te lezen valt, meer hierover later.

Er zijn al een paar mensen geweest die zo behulpzaam zijn geweest om mij te wijzen op mijn gebrek aan trema’s, apostroffen, accenten en dergelijke. Dit is allemaal heel vriendelijk, maar het is wel zo dat ik met een Japanse laptop zit, waar er geen toetsen zijn voor deze leestekens. Het is dus niet dat ik te dom ben om alles correct te schrijven, het is gewoon omdat ik niet veel goesting heb om hier al te veel aandacht aan te besteden, aangezien het meestal duidelijk is waar dat het over gaat. Spellingsfouten en dergelijke zijn voor de rest meestal te wijten aan slordigheid, en aan het ontbreken van een Nederlandstalige spellingscontrole.

Ik heb van verschillende mensen al mails gehad met specifieke vragen over Japan, die ik altijd graag heb beantwoord, dus als er mensen zijn die ergens mee zitten of zo, aarzel niet en vraag het mij gewoon. Als je denkt dat het ook interessant is voor anderen, vraag het gewoon in een comment, en ik kan er in mijn blog dieper op in gaan. Als ik dezelfde vraag van meerdere mensen krijg zal ik deze ook op mijn blog beantwoorden.

Zoals de meesten waarschijnlijk al hebben gemerkt heb ik aan de rechterkant een paar links toegevoegd, onder andere naar blogs van mijn medestudenten, maar ook naar mijn foto’s. De mooiste en zo zal ik gewoon in mijn blog posten, de anderen moeten jullie maar op de Livespace bekijken. Omdat ik niet zo’n deskundige fotograaf ben, raad ik jullie ook aan om de foto’s van Caroline te bekijken, aangezien er ook genoeg zijn van gezamelijke activiteiten.

The moment you`ve all been waiting for...

Zoals ik al tijden geleden heb aangekondigd zou ik een verslag geven van mijn trip naar Kyoto, maar dit heb ik it steeds uitgsteld wegens geen goesting(ik ben net niet zo’n grote leugenaar dat ik zeg dat dit te wijten is aan schoolwerk). Maar in dit geval mogen jullie mij dankbaar zijn dat ik zo lui van aard ben. Ik ben gisteren (zondag) namelijk nog eens naar Kyoto geweest, en daarom krijgen jullie niet een, maar TWEE werkelijk fantastische fotoverslagen! Wie durft nu nog eens te beweren dat ik eens wat actiever moet zijn, xD.

Het moment waar de toerist in jullie op heeft zitten wachten, wie geeft er nu iets om mijn schoolavonturen, nu begint het pas interessant te worden, het eerste echte uitstapje!

Eerst een korte uitleg over Kyoto (jaaaaa, een geweldig boeiend geschiedenislesje, dit moeten jullie er maar bijnemen mensen). In de achtste eeuw wilde het keizerlijk hof ontsnappen aan de invloed van de boeddhistische sektes in Nara, de toenmalige hoofdstad, en werd besloten om de hoofdstad te verplaatsen naar Kyoto. Vanaf de 17^de eeuw begon Kyoto aan invloed te verliezen omdat Tokyo belangrijker werd. Na 1868 werd Tokyo de officiele hoofdstad, en Kyoto is nu vooral de culturele hoofdstad van Japan. Als een van de weinige grote steden in Japan die niet door de Amerikanen werd gebombardeerd, is Kyoto een van de best bewaarde voorbeelden van het oude Japan, en daarom zeer populair bij toeristen.

Rond 10 uur zijn we vanop onze berg vertrokken, en omdat we hier aan the edge of civilization zitten was het een hele reis. Eerst met de bus tot Kitasenri (niemand had goesting om de berg af te lopen), van daaruit met de trein naar Awaji, om vervolgens over te stappen naar Kawaramachi, wat ons normaal gezien op de ideale plek om onze sightseeing tour te beginnen zou droppen. Rond 12 uur kwamen we aan, en natuurlijk moesten we eerst op ons gemak iets gaan eten. Omdat we ondanks alles nog steeds verslaafd zijn aan onze westerse eetcultuur, kwamen we terecht bij de Aziatische variant van McDonalds, Mos burger, op aanraden van een reisgenote, die zoals een goed Pavlov hondje spontaan begon te kwijlen bij het zien van het uithangbord, nadat ze het een jaar had moeten missen xD. Verbazend lekkere hamburgers (met bolognese saus of all things), frieten die tenminste naar aardappelen smaakten, en goede kwaliteit in het algemeen. Veel beter dan McDonalds, of nog erger KFC, maar blijkbaar nog niet doorgedrongen in de Westerse wereld (bende eetcultuurbarbaren).

Anyway, daarna konden we de toerist gaan uithangen, en onze eerste halte zou het Gouden Paviljoen zijn, een van de bekendste tempels van Japan. Deze naam doet misschien wel een belletje rinkelen bij sommigen, aangezien Yukio Mishima, een Japanse schrijver er een redelijk bekend, maar vreselijk boek over heeft geschreven. Ik heb dit ding ook ooit moeten lezen, en we moesten maar eens gaan zien wat er zo speciaal aan was. Zoals die paar mensen die het boek hebben gelezen misschien nog weten, is de authentieke tempel in 1950 in brand gestoken door een monnik met een minderwaardigheidscomplex als we het boek mogen geloven, en konden we nu eigenlijk alleen maar de replica gaan bezichtigen. Het was de moeite waard, zeker om foto’s te maken in combinatie met de vijver ervoor, maar door de drukte was het soms wat moeilijk om een goed zicht te krijgen.

Hierna haastten we ons naar het Nijo-kasteel, dat bekend is als een van de residenties van de Tokugawa-shoguns (de machthebbers in Japan van 1600 tot 1868), en het is ook de plaats waar de laatste Tokugawa-shogun formeel de macht terug overdroeg aan het keizerlijk hof. Spijtig genoeg bleek de Japanse stiptheid voor een keer te kloppen toen we daar om 15:59 aankwamen, en stonden we bijgevolg voor een gesloten deur.

We besloten dan maar om het station van Kyoto te bezoeken, een van de grootste gebouwen in heel Japan, en heel indrukwekkend. Het is nog geen tien jaar oud, en ontworpen door een van de bekendste architecten van Japan, Hiroshi Hara, maar het krijgt ook veel kritiek omdat het niet past in het traditionele stadsbeeld. Ik vond het alleszins een heel entertainend gebouw, met veel te beleven, aangezien er ook een winkelcentrum en een cinema te vinden zijn. Ik heb hier ook mijn eerste Shinkansen, de trots van de Japanse treinen gezien, maar hij was te ver weg voor een foto. Het is zeker de moeite waard om eens te bezoeken.

Als afsluitertje zijn we een tempel by night gaan bekijken, de Yasaga Jinja. Ik heb totaal geen idee waarvoor ze dient, maar het is echt wel mooi om te zien ‘s avonds, met lantaarns overal aan zo. Na een kort bezoekje aan Gion, de voormalige Geisha-buurt, waren we moe gelopen en zijn we maar naar Osaka teruggegaan.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gisteren vond het 時代祭り plaats, een festival om de oprichting van Kyoto in 794 te gedenken, en een van de drie grote festivals in Kyoto, dus dat moesten we eens zien. Oorspronkelijk dacht ik dat we maar met een vijftal personen zouden gaan, maar we bleken met 12 mensen te gaan. Diegenen die me een beetje kennen weten dat ik mij nog al snel erger aan dat hele groepsgedoe, en gisteren was er natuurlijk geen uitzondering op. Mensen die naar het toilet moesten, anderen die iets wilden eten, zagers die al moe waren voor dat we goed en wel waren aangekomen, en de rare types waar ik mij maar niet mee heb ingelaten om saaie en vervelende conversaties te vermijden.

Anyway, na aankomst begaven we ons dan gezamelijk, net alsof we een gezellig schoolreisje aan het maken waren, naar de lokatie waar het festival zou langskomen. Spijg genoeg stonden we aan de verkeerde kant van de straat, waardoor we meer auto’s dan festivalgangers hebben zien passeren. Ik was onder de indruk van de traditionele klederdracht en zo, terwijl anderen dan weer betere festivals hadden meegemaakt. Het was trouwens ook een gigantische stoet, die voor een paar uur doorging.

Iets wat ik grappig vond was de gigantische massa mensen die een kijkje kwam nemen. In Belgie is dit moeilijk voor te stellen, maar het was opmerkelijk rustig, de Japanners weten hoe dat ze zich moeten gedragen! Als er bij ons zoveel volk bijeen zou komen zou het veeeeeel chaotischer zijn.

Na een bezoekje aan een Starbucks, waar ik eindelijk eens en fatsoenlijk sterke koffie (caramel frappucino met 3 extra shotjes espresso) heb kunnen drinken, begaven we ons naar het Heian schrijn, wat het uiteindelijke doel van het festival was. Dit was een impressionant schrijn, maar omwille van de festivalactiviteiten mochten we niet binnen rondkijken wat wel een tegenvaller was. We zijn dan maar enkele van de vele souvenirshopkes gaan bezoeken, waar ik me weer geld heb laten aftroggelen. Ik heb er een Japanse lekkernij gegeten, たこ焼, takoyaki (je ziet het, ik denk ook aan de fijnproevers onder ons). Dit zijn gebakken balletjes met stukjes inktvis en tempuradeeg, op smaak gebracht met mayonaise en okonomiyakisaus. Heel lekker, maar na 4 balletjes had ik er genoeg van.

Vervolgens zijn we, een dikke 1000 yen armer, doorgegaan naar Yasaga Jinja, jawel, dezelfde tempel als bij mijn eerste bezoek. Nu stonden er nog wat eetkraampjes, en heb ik nog een typisch Japans gerecht gezien, dat ik niet heb geproefd omwille van de takoyaki die ik even daarvoor had gegeten, 焼付けの子, yakitsuke no ko (of zoiets, kanji lezen is niet mijn sterkste kant), gebakken bamboe met sojasaus.

Hierna hebben we ons eindelijk van de groep afgescheurd om eens wat in de winkeltjes rond te neuzen. We kwamen terecht in de Hankyu department store, een gigantische kledingwinkel. Er was enorm veel keus, en ik zou mij er gerust een uur kunnen amuseren, maar ik heb mij kunnen bedwingen en heb alleen maar een armbandje gekocht, terwijl bepaalde personen het toch niet konden laten om de winkel wat armer te verlaten xD.

Eens iets over school

Vorige week heb ik placement tests genomen om mijn niveau te bepalen, zodat ik aan de hand daarvan mijn lessenpakket kan bepalen. De eerste test was grammatica, bestaande uit drie levels. De eerste twee waren heel simpel, en vooral gebaseerd op dingen die ik in mijn eerste jaar had geleerd, maar het laatste niveau was echt rapzalig, en aan mijn score te zien (44) was ik daar inderdaad nog niet echt klaar voor.

De tweede test was Kanji. Voor de niet-japanologen even een korte uitleg (ik moet van tijd tot tijd toch ook eens bewijzen dat ik er wel iets van ken he): In Japan gebruiken ze drie soorten karakters; katakana (カタカナ), voor leenwoorden uit buitenlandse talen, alhoewel ook steeds meer en meer Japanse woorden hierin worden geschreven, hiragana (ひらがな), ik noem het maar een basisalfabet, dat vooral bestaat uit fonetische tekens. En last but not least, de Kanji (漢字), de ergste nachtmerrie van iedere japanoloog of sinoloog. Dit zijn de ingewikkelde tekens die de meeste mensen wel eens gezien hebben. Ieder teken heeft zijn eigen betekenis, maar in combinatie met andere kanji zijn er een pak meer betekenissen mogelijk. Vaak is er geen logica in te vinden, en moet je de dingen gewoon van buiten blokken door ze veel te veel te schrijven.

Standaard leren de Japanners zo’n 2000 kanji tegen hun 18^de, alhoewel de Japanner er over het algemeen maar een duizendtal kent. Ik heb er nu ongeveer 600 actief geleerd, wat wil zeggen dat ik ze zowel kan lezen als schrijven, en nog een paar honderd meer passief, die ik alleen kan lezen. De test viel verbazend goed mee, en ook mijn uitslag was ok. Ik wil proberen om dit jaar zoveel mogelijk kanji te leren, aangezien hier in Leuven na het tweede jaar niet zo veel aandacht meer aan wordt besteed.

De derde test was een opstel, een onderdeel waar ik een gruwelijke hekel aan heb. We moesten twee tekstjes schrijven, en zoals in elk opstel dat ik de afgelopen twee jaar heb geschreven heb ik gewoon maar wat rond de pot gedraaid, zonder echt iets te zeggen, maar blijkbaar vonden ze het wel ok. De laatste test was een interview. Aangezien we met zoveel waren hebben ze dit in tot mijn grote vreugde in groep gedaan. Een meisje in onze groep was al eens een jaar in Japan geweest, en de interviewers hebben zich gelukkig vooral op haar geconcentreerd.

Gisteren werd ons niveau bekend gemaakt, ik zit in de intermediate groep, zoals ik had verwacht. Even ter verduidelijking, er zijn 4 algemene niveaus, elementary, upper-elementary, intermediate en advanced. Mijn niveau is nog eens opgedeeld in twee groepen, en ik zit in de hoogste groep. Het probleem is wel een beetje dat hoe hoger je gaat, hoe minder Westerlingen en hoe meer Aziaten. Ik zit in een groep met nog 10 anderen, met nog een blank meisje, de rest zijn allemaal Aziaten (oa Vietnam, Thailand en Korea).

Deze week ben ik dus begonnen met les te volgen. Er zijn een aantal verplichte vakken voor mij, die jammer genoeg bijna allemaal om 9 uur beginnen (bye bye uitslapen). Voor de rest heb ik hier en daar een les uitgeprobeerd, voornamelijk om mijn Japans wat bij te spijkeren, maar ook wat algemene vakken. Een van de grappigste lessen was Independent Studies. Wat dit inhoudt is voor niemand echt duidelijk, waarschijnlijk is het de bedoeling om gewoon te praten over vanalles en nog wat. De prof, Okunishi, is gewoon hilarisch, en heel enthousiast, met als gevolg dat hij na een uur helemaal onder het krijt zit. Hij zegt van hemzelf dat hij redelijk lui is, en dat er daardoor wel eens lessen zouden kunnen wegvallen, iets waar niemand over zal klagen peins ik.

Ik ben wel verbaasd dat de proffen hier niet aan het stereotype beeld dat ik in gedachten had beantwoordden. Stiptheid wordt alleen maar verwacht van de studenten, de meeste docenten zijn heel relax, buiten enkelen proffen van mijn verplichte vakken, en over het algemeen komen ze jovialer over dan in Belgie. Dit kan verraderlijk zijn tijdens de examenperiode, maar deze is precies ook niet zo belangrijk. Voor veel van mijn vakken staat minstens 30% van de punten op aanwezigheid, voor sommigen is er zelfs geen examen en wordt het cijfer bepaald door participatie, dus dat is heel handig voor een luiaard als ik.

Voor de rest moet ik nu een aantal andere vakken kiezen, en ik heb tot eind oktober de tijd om alles eens rustig uit te proberen. Tot nu toe gaat mijn interesse vooral uit naar de Japanse vakken, maar daarnaast zijn er nog een paar andere interessante lessen. Oa de les van David, de Belgische prof, getiteld Japan in the Nation-Matrix, veel te moeilijk om kort uit te leggen, maar wel interessant, Ghostly Japan, van mijn advisor Kato, over traditionele geestverhalen, een heel amusante les heb ik mij laten vertellen. Daarnaast kijk ik ook een beetje uit naar vakken die mij vrijstellingen zouden kunnen opleveren, zoals Klassiek Japans of Maatschappelijke Ontwikkelingen. Dit wordt nog iets om de komende weken te bestuderen.